tag:blogger.com,1999:blog-13559083561191630442012-02-12T09:51:24.886+04:00100% womankillerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.comBlogger1351100tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-21871518642976097642012-02-07T13:39:00.002+04:002012-02-07T14:55:42.545+04:00შაბათს მარიამი ექიმთან მყავდა. <div>ჩვენს წინ ერთი ქალი იყო 6 თვის ბავშვით, რომ შევედი იმ წუთას გავიდა კაბინეტიდან და გავიგე ექიმის სიტყვები თავის თანაშემწეს რომ უთხრა, ესე იგი ამას "ცდს" დაუდასტურდა ლამისაა მოვკდი ქალიო. </div><div>ცდ-ზე ეგრევე ცერებრალური დამბლა მომივიდა თავში. და იმის მერე არც ამომდის თავიდან. მით უმეტეს რომ ვნახე ბავშვიც და დედაც. არადა ისევ კითხვა, რატომ? არასწორი კითხვა, არასწორი... მაგრამ გულიდან ამოსული. არ ვიცი, ძალიან მეცოდება. კიდევ ერთ ტრაგედიას შევესწარი ფაქტიურად. 6 თვის ბავშვი, პაწაწინა და საყვარელი. </div><div><br /></div><div>და კიდევ ერთი ემოცია, რისი დაწერაც ძალიან დიდი ხანია მინდა, იმიტომ რომ ვერაფრით ვერ ვიშორებ და სულ ჩემთან არის. აი <a href="http://ana-xatia.blogspot.com/2011/12/blog-post.html" target="_blank">ამ პოსტის</a> მერე ავალბარში მომიწია წასვლა, ფერისცვალების დედათა მონასტერში. სატრაპეზოში იღუმენია მარიამიც იყო, ძალიან ბევრი სითბო მივიღე, ეკატერინემ დააყაჩაღა დედები კამფეტებით :) პროდუქტები უნდა წამეღო მაიასთვის და ერთ-ერთი დედაო გამომყვა ჰოსპიდან ავიღებ ზეთს და პურსო. </div><div>რომ შევიდა დიდ ხანს არ გამოსულა, გამოსვლისას კი სხვა დედაო შეხვდა და ეუბნება:<br />- აი დედაო, ის გოგო კვდება, პატარა.....დედა მარიამი ეკითხება გეშინიაო? ...... კი... დედაო, მეშინია ცოტაო.... </div><div>არ ვიცი იმ გოგოს სახელი, ვიცი რომ სადღაც 32-33 წლის იყო. იმის მერე არ მივსულვარ ფერისცვალების ტაძარში, უფრო სწორედ ვიყავი მაგრამ არ მიკითხავს არაფერი.<br />უბრალოდ წარმოვიდგინე როგორ კარგავს ყველაფერი აზრს როცა იმ მომენტამდე ხარ მისული, როცა ერთი ნაბიჯი და უკვე იქით ხარ. როცა გეშინია. გაგიმართლებს, თუ დედა მარიამი გეყოლება გვერდზე და დაგამშვიდებს.<br /><br />გალაქტიონის ერთ ფრაზაზე დაგვაწერინეს ქართულის ოლიმპიადაზე თემა. "და ყოველივე როგორ ნაზდება, როცა ახლოა მზე შემოდგომის". სხვა ლექსია, სხვა პათოსი, სხვა აზრით ნათქვამი... </div><div>უბრალოდ მე ვიგებ ისე, სხვანაირად. აი ისე, რომ როცა ახლოს ხარ სიკვდილთან, უფრო რბილდები და შემწყნარებელი ხდები. უცბად იფერთხავ იმ ზედმეტ რაღაცეებს, რაც სიმსუბუქეში, სიმარტივეში, ღმერთთან ახლოს ყოფნაში გიშლის ხელს. ... </div><div><br />ძალიან ყინვებია. <br />ყოვე ღამე, ვდგავარ და ფანჯრიდან ვიყურები. მეშინია ვინმე არ დავინახო უსახლკარო ღამე გარეთ. არ ჩანან, არადა ხომ არიან. სულ ვფიქრობ სად შეიძლება შეაფარონ თავი. სადარბაზოში, მიწისქევშა გადასასვლელში, კიდევ სად? ... მე მანქანიდან შენობამდე ვცივდები და მერე შენობაში თბილა მაინც. ისინი სად თბებიან? </div><div><br /></div><div>ძალიან მტკივა.... თუმცა ეტყობა არც იმდენად რომ ჩემი კომფორტი მოვიკლო. სინდისი მქეჯნის როცა გარეთ ცივა და მე მანქანაში ვზივარ. რით ვარ იმათზე უკეთესი რომ მეც ფეხით არ დავდივარ ქუჩაში? აკბათ არასწორია ასე ფიქრი. მაგრამ უბრალოდ განვიცდი.... ქმედებაზე გადასვლაა საჭირო. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-2187151864297609764?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-67433256105211537262011-12-14T14:12:00.005+04:002011-12-14T14:40:59.975+04:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-jup_J8cRUEs/Tuh8joqVR5I/AAAAAAAAAVY/oIb01TRTYXU/s1600/busy_mom_1.png" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 167px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-jup_J8cRUEs/Tuh8joqVR5I/AAAAAAAAAVY/oIb01TRTYXU/s200/busy_mom_1.png" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5685931481207490450" /></a><br />აი უბრალოდ მომავალში, როცა ძალიან დატვირთული ვიქნები, რომ გადავხედო ამ პოსტს და მივხვდე რომ თურმე ყველაფერს გადაიტანს ადამიანი. ჩემი დღის რეჟიმი ამ კვირაში:<br />ორშაბათი:<br />- ღამე რა თქმა უნდა ყოველ 2 საათში პოსტზე იყავი დამ არიამს ვაწოვებდი ძუძუს.<br />- დილIთ, 7:30-ზე მაქსიმუმ გამაღვიძა ეკატერინემ, ჩავაცვი, მულტფილმები ჩავურთე;<br />- გავაკეთე მაკარონი ტუნათი და დავადგი ლობიო.<br />- გაიღვიძა მარიამმა, ვაჭამე, ჩავაცვი;<br />- გავაუთოვე ბუცას მაიკა და საროჩკა;<br />- მოვიდა მეგი, წავედი მე სამსახურში, ეკატერინე წავიყვანე ბაღში.<br />- სამსახურში: გავაკეთე რამოდენიმე ხელშეკრულება, წვრილმანი საქმეები, და წავედი ნავთლუღში ხელშკერულებაზე ხელის მოსაწერად.<br />- გამოვიყვანე ეკატერინე და მოვედი სახლში<br />- ჩავზილმე ლობიო, მოვშუშე ხახვი და აღმჩნდა, რომ მწვანილები ვერ ვიპოვე, არადა ვიყიდე, მახსოვს, ესე იგი ნაგავს გადავაყოლე.<br />- 6:00 დამირეკა ერთერთმა ბინის მეპატრონემ და მიღება-ჩაბარებაზე მოსაწერად დავიბარე სახლში.<br />- ჩავედი, ხელი მოვაწერინე და გავედი მაღაზიაში, მწვანილების და პურის საყიდლად.<br />- ამასობაში შევხვდი კიბორგას და ამოვედით სახლში. და საიტზე ვუხსნიდი რაღაცეებს.<br />- კიბორგა წავიდა, მეგი წავიდა;<br />- ნანუკასთან ერთად ვაკეთებდი მათემატიკას. პარალელურ რეჟიმში ეკატერინეს კაპრიზებს ვასრულებდი და მარიამს ვაჭმევდი და ვაწყნარებდი.<br />- დავბანე მარიამი, ვაჭამე, დავაძინე.<br />- ეკატერინე მგონი არ დამიბანია, დავაწვინე.<br />- დავჯექი კომპიუტერთან სამუშაოდ, დავიწყე რაღაცეების კეთება და აღმოჩნდა რომ ფლეშკა დავკარგე.<br />- ჩამეძიან 11:30-ზე, მარიამმა გამაღვიძა 1-ზე; მერე 4-ზე, ამასობაში გამახსენდა რომ ფლეშკა შევინახე კოსმეტიჩკაში, ვიპოვე და ავდექი რომ საიტზე მემუშავა. რაც შესაძლებელი იყო, გავაკეთე და 8 იყო დაწყებული, ჩავუწექი ეკატერინეს, და მივაძინე. ჩამეძინა მეც, გამეღვიძა 9-ზე.<br />სამშაბათი:<br />- გამეღვიძა 9-ზე;<br />- ეკატერინემ გაიღვიძა, ვაჭამე, თავი დავიბანე, გავიშრე (ვინც იცის რამხელა დაა როგორი თმა მაქვს, მიხვდება, რატომ არის ეს ამბავი აღნიშნვის ღირსი).<br />- მარიამს ვაჭამე;<br />- ეკატერინე ბაღში, მე-სამსახურში.<br />- სამსახურში: ბიუჯეტი გავიარეთ და სხვა წვრილმანი საქმეები;<br />- გავედი ბანკში, ქეში უნდა ამეღო და სამსახურში მომეტანა,ფეხით წავედი თათასთან, შეცდომით გადარიცხული თანხის გასასწორებლად (სხვის შეცდომის), დავბრუნდი ისევ ფეხით უნივერსიტეტში და გავიქეცი ეკატერინეს გამოსაყვანად;<br />- საღამო სტანდარტულად: ნანუკას მათემატიკა, ეკატერინეს მულტფილმები, მარიამს ძუძუ.<br />- დავბანე მარიამი, დავაძინე იდეაში, მაგრამ გაიღვიძა მაინც ხმაურზე.<br />- დავიწყე სუპის კეთება. გავრეცხე ჭურჭელი.<br />- მოვიდა ბუჩა. მარიამი დააძინა ხელში;<br />- გავაკეთე სუპი, ყვავილოვანი კომბოსტო მაიონეზში;<br />- დავჯექი საიტზე სამუშაოდ.<br />- 2-ზე გაიღვიძა მარიამმა და ვაჭამე და დავწექი;<br />- 3-ზე ისევ გაიღვიძა, დავაძინე და ამასობაში ეკატერინემ გაიღვიძა;<br />- მარიამი დავაძინე თავის ლოგინში და ეკატერინე წამოვიყვანე ჩემთან.<br />- დაიძინა ეკატერინემ, გადავაწვინე თავის ლოგინში, დავიძIნე მეც, ამასობაში გაიღვიძა მარიამმა;<br />- ვაჭამე, დავიძინეთ; გავიღვიძე 7:45-ზე;<br />ოთხშაბათი:<br />- გავიღვიძე 7:45-ზე;<br />- გავაკეთე მოხალული ვერმიშელი;<div>- ჩავაცვვი ეკატერინეს, ამასობაში დამირეკეს ტელეფონზე და სანამ მე ვლაპარაკობდი, ეკატერინემ ვერ მოასწრო კურტკის გახდა და ჩაიფსა; დავბანე და გამოვუცვალე;<br /><div>- წავიყვანე ეკატერინე ბაღში;<br />- მოვედი სამსახურში და ვმუშაობ საიტზე ცალკე, ბიუჯეტზე ცალკე;<br /><br />ხოდა, ძლივს მანიკური გავიკეთე დღეს დილით :)<br /><br />მეძინება, გადაღლილი არ ქვია ამას რაც მე ვარ; უბრალოდ იმედი მაქვს, რომ როდესმე, მოვრჩები ამ საიტს, ჩამთავრდება დეკემბერი და ბიუჯეტები და დავისვენებ. მთავარია იქამდე გავძლო. :(<br /><br />პ.ს. ლოლ, ხო, ყველაზე სახალისო ამ ალიაქოთში იყო კიბორგას კომენატარი ჩემ ნათქვამ, "აუ, ბოდიში ვერ გაცილებ"-ზე, "მაცილებ კი არა, ნორმალური რომ ხარ საერთოდ, მიკვირსო" :D</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-6743325610521153726?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-45898029588308609942011-11-14T14:16:00.003+04:002011-11-14T14:20:51.570+04:00ეტყობა მომეწონა რა პასუხიც მივიღე :D<br /><br /><div style="width: 600px; border: 2px solid #00923f; background-color: #d9ebe0; text-align: left; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 10pt;"><div style="background-color: #00923f; font-weight: bold; font-size: 11pt; padding: 5px;"><a href="http://www.all-tests.ru/114" target="_blank" style="color: #FFFFFF;">Ваш соционический тип. Тест В. Гуленко</a></div><div style="background-color: #8FBC90; color: #000000; font-size: 8pt; padding: 2px 5px;">Набрано баллов: 9</div><div style="color: #000000; padding: 5px;"><p><b>Сенсорно-логический интроверт (СЛИ) — Мастер (Габен)</b></p><p><i>Описание И. Вайсбанда</i></p><p>1. «Айсберг в океане». Упрямый, замкнутый, почти всегда одинаково холодный и загадочный. Движения спокойные, точные, исключительно экономные. Со стороны кажется, что достигнутый результат всегда больше затраченных усилий. Неброское тихое упорство при обязательном завершении всего начатого, внутренняя ответственность за дело и скромность.</p> <p>2. Талантливая лень. Он не Дон Кихот — бесцельно работать не станет. Прирождённый изобретатель, но с внедрением своих идей не торопится, пока не созреют условия для максимальной отдачи. Гордится своим умением не заниматься тем, что не приносит пользы. Обожает комфорт, удобства. При совместных с кем-то действиях всё мило и ненавязчиво устраивается так, как удобно ему. В достижимой для него области пространства всё организовано идеально для работы и отдыха. Эстет, полностью доверяющий своему вкусу. Одевается очень аккуратно, со вкусом, но не вызывающе. Чувствительная кожа; «принцесса на горошине» — это про него.</p> <p>3. Сдержанная эмоциональная насыщенность. Именно склонность скрывать эмоции под маской недоступности и холодности придает им тонкую отшлифованиость и даже выразительность (В. Высоций, А. Миронов, А. Челентано). Спокоен при всех обстоятельствах, но по-разному. Остаётся холодно недоступен, когда любит. Не спешит поверить в чувства своего несколько легкомысленного дуала (Гексли). Очень ревнив и недоверчив: панически боится, что его эмоции будут выставлены на посмешище. В опасных ситуациях упрямо ничего не боится, спокойно приближается к источнику опасности. Это его основной ход — идти напрямик на противника; выдерживает тот, кто сильнее. Это основная поза актера Жана Габена — упрямство, неуступчивость, внутренняя правота и бесстрашие. Чем более он одинок, тем более недоступен.</p> <p>4. «Цели и методы». Если рядом нет его дуала, его можно принять за лентяя и болтуна. Много говорит, а сам ничего не делает, чего-то выжидает. Он и вправду выжидает, и в сущности это вопль о помощи. Бесцельно работать он не станет, а целей сам выдумывать не умеет. Только горячий энтузиаст Гексли владеет ключиком, запускающим в действие точный и безошибочный механизм Габена. Наградой Габену служит радость, которую он доставляет своим трудом. Об искренности желаний он судит по интонациям, которые его автоматически мобилизуют. И желание и радость лучше всех умеет проявлять Гексли, большой к тому же мастер выискивать таланты и искренне восхищаться ими. А Габен должен быть любимчиком. Уравниловки он не терпит. Купить его можно лишь искренними чувствами, выражаемыми глазами и интонациями.</p> <p>Наилучший партнёр в браке, дружбе, работе — Гексли.</p> <p>Ваша квадра (четвёрка типов, в обществе представителей которых отношения налаживаются лучше всего): Штирлиц, Достоевский, Гексли, Габен.</p> <p>Ваша сильная черта — умение создавать удобную рабочую атмосферу, комфорт для себя и близких. Защищайте их интересы, они нуждаются в вас. Работайте — вы делаете это так обаятельно. Учитывайте расстановку сил, интересы других — вы это можете.</p> <p>Развивайте умение понять самого себя и окружающих, чувствовать время, eгo течение, корни и основы вашей жизни.</p><p><i>Описание Е. Филатовой</i></p><p>1. Самое главное — это чистота и красота, гармония и баланс во всем, и самый верный путь к достижению этого — делать эстетичную, качественную продукцию, которая будет удовлетворять как потребительским, так и эстетическим запросам людей.</p><p>2. Я не приемлю ничего таинственного и загадочного, того, что нельзя увидеть, потрогать, в реальности чего нельзя быть уверенным.</p><p>3. Свои чувства я предпочитаю не афишировать, чаще всего выгляжу человеком спокойным и уравновешенным. Но иногда, правда, очень редко, бывает так, что я могу потерять контроль над собой и неожиданно взорваться.</p></div></div><br /><iframe src="http://www.all-tests.ru/114/export" width="600" height="80" frameborder="no" scrolling="no"></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-4589802958830860994?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-73173575529240652452011-11-04T23:44:00.003+04:002011-11-05T00:21:58.708+04:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-Aga8iFZS9VU/TrRHMS6F25I/AAAAAAAAAUo/qFsDWaobAM8/s1600/jealousy.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 161px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-Aga8iFZS9VU/TrRHMS6F25I/AAAAAAAAAUo/qFsDWaobAM8/s200/jealousy.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671236107325791122" /></a><br />გარშემო ყველამ იცის რომ ეჭვიანი ვარ. <div>თუმცა მაინცდამაინც არ ვეთანხმები ამას. მე ვფიქრობ რომ არ ვარ ეჭვიანი, უბრალოდ თავს ვაჩვენებ რომ ვეჭვიანობ. როგორც იტყვიან ატ ეტავა ნი ლეგჩე :) ყოველ შემთხვევაში არა მგონია ბუჩა თავს ბედნიერად გრძნობდეს ამის გამო. </div><div>აი მაგალითად, სიგიჟემდე მაინტერესებს ვინ უგზავნის სმს, სამსახურის მეილზე ვინმე ხომ არ წერს სასიყვარულო მეილს, ან ხომ შეიძლება სულაც სამსახურის ტელეფონიდან ეკონტაქტებოდეს ვინმეს და მე ვერ გავიგო. მთელ ამ არეულობაში, მარტო ის მაღელვებს, რომ ვაითუ ვერ გავიგე. თორემ თუ გავიგებ, გაცილებით მარტივადაა საქმე - წავა ჩემი ცხოვრებიდან იმ მომენტიდან, იმ წამიდანვე. იმასაც კი ვფიქრობ, სიბერეში რომ გავიგო, რომ მიღალატა, მაინც გავშორდები. ანუ ჩემი ეჭვიანობა არის შიში რომ არ ვიყო მოტყუებული. თორემ თუ სხვასთან მოუნდა ყოფნა, მე ვერც ვერაფერს ვიზავ, წავიდეს, მაგრამ ისე, რომ ჩემთან აღარ იყოს, რომ მე მოტყუებულად არ ვიგრძნო თავი. </div><div>და საერთოდ ამ ბოლო დროს აღმოვაჩინე, რომ ”ღალატი” სხვადასხვანაირად აღიქმება კაცების და ქალების მიერ. ქალებს გვწყინს, თუ კაცი ვიღაცა სხვა ქალს რაღაც სასიამოვნოს ეტყვის, ან თბილად მოიკითხავს, სმაილიკს გაუგზავნის და ა.შ (არ ვგულისხმობ მეგობრებს). ეს გარკვეულწილად ”ღალატად” აღიქმება ქალთა სქესის უმეტესობისთვის. </div><div>აი კაცების აზრით კი თუ სხვასთან სექსი არ ქონიათ, ცამდე მართლები არიან შენ წინაშე და პატიოსნები არიან. გარკვეულწილად ეს კარგიც კი არის, ესე იგი ის თბილი მოკითხვები, სმაილიკები და ა.შ. მისთვის არ არის ღირებული და არ ანიჭებს მნიშვნელობას. </div><div><br /></div><div>რა თქმა უნდა კაცები სხვადასხვანაირები არიან, მაგრამ ჩემი დაკვირვებით და გარშემომყოფებისგან გამომდინარე - კაცების უმეტესობას მიაჩნია, რომ ცოლს არ აძლევს ეჭვიანობის საბაბს იმიტომ, რომ სხვასთან სექსი არ აქვს. </div><div><br /></div><div>თუმცა თუ სურათს შემოვატრიალებთ და ამ შემთხვევაში ქალი მოიქცევა ისე, როგორც კაცი, არა მგონია ამ ამბავმა რეაქციის გარეშე ჩაიაროს. ისევ წამოიწევა თემა, რომ კაცებს ”უფლება აქვთ”, რაც რბილად რომ ვთქვა ნერვებს მიშლის. </div><div><br /></div><div>ბუჩა რაც იტალიაშია, განსაკუთრებით შევწუხდი ამ თემით. ვფიქრობდი და ვფიქრობდი, ვფიქრობდი და იმას მივხვდი, რაც ზემოთ დავწერე, რომ ტყუილად ვუტრაკებ (ბოდიში), ტყუილად ვძაბავ და ვუშლი ნერვებს ჩემი ”ეჭვიანობებით”. </div><div>ხო, კიდევ, ხუმრობით ნათქვამი ”ვინმე გოგო რომ დახვდეს აეროპორტში მანქანითო”, ძალიან დარწმუნებით ვუპასუხე, რომ არ ჩაუჯდება, თუ არ ეცოდინეა რომ ჩემი ახლობელია ან მე გავაგზავნე თქო. ხოდა, მე თვითონ გამიკვირდა, როგორი დარწმუნებით ვუთხარი. ესე იგი არ მაძლევს იმის საბაბს, რომ ვიეჭვიანო. მოკლედ აღარ ვეჭვიანობ. </div><div><br /></div><div>გაცილებით საინტერესო საქმით დავკავდი - თავს ვუვლი. ძველ ხატიას ვიბრუნებ. :) </div><div>ხო, კიდევ ამ 3 კვირის განმავლობაში იმას მივხვდი, რომ ”იდეალური ცოლი” მინდოდა ვყოფილიყავი და ვიხეოდი ათად და ოცად. უჰ, თქვენ შემოგევლეთ რაა.... სულ ცოტა ფეხებზე რომ დავიკიდე დიასახლისობა და სახლში ყოველდღე ორი თავი საჭმლის მაგივრად ერთი რომ მაქვს, თურმე ცხოვრება შეიძლება ასეც. იმედია ბუჩა რომ ჩამოვა, ისევ არ მექნება მისწრაფება რომ ყველაფერი მოვასწრო 10-იანზე. ცოტა ცოტა გახალტურება შეიძლება თურმე ყველაფერში, გამოზოგილი დრო კიდევ საკუთარ თავს რომ მოვხმარო, მშვენიერ ხასიათზე ვიქნები სულ. </div><div><br /></div><div>ეხლა მეძინება, წავალ დავიძინებ. მაგარი გამცდენია ეს კომპიუტერი :)</div><div><br /></div><div>პ.ს. მელირება გავიკეთე:</div><div><br /> <a href="http://b.pix.ge:81/b/8lagu.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 640px; height: 480px;" src="http://b.pix.ge:81/b/8lagu.jpg" border="0" alt="" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-7317357552924065245?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-42836508076878360802011-10-22T21:38:00.005+04:002011-10-22T23:35:27.377+04:00<a href="http://www.cnet.co.uk/i/product_media/39045532/image1/300x225-1200x900_1.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 225px;" src="http://www.cnet.co.uk/i/product_media/39045532/image1/300x225-1200x900_1.jpg" border="0" alt="" /></a><br />კომპიუტერთან ვზივარ, წიწიბურას ვჭამ ქათმის სოსისთან ერთად. მანამდე ქერის ნახარში დავლიე - იქნებ როგორმე რძე მომემატოს, რაც სამსახურში გავედი, რძე დამიცოტავდა. ვზარმაცობდი და შუადღისას ხანდახან არ მოვდიოდი, ეს კიდევ მიეჩვია ბოთლიდან ჭამას და ეზარება ძუძუს წოვა. <div><br /></div><div>სამსახურში გავედი და ისევ ოთხშაბათით დავიწყე კვირის ათვლა, ოთხშაბათი რომ მოდის, მიხარია, იმიტომ რომ მერე ხუთშაბათია და პარასკევს როგორღაც გადავაგორებ, სამაგიეორდ მერე შაბათ-კვირაა. ანუ ჩავდექი ისევ ძველ რეჟიმში - შაბათ-კვირის მოლოდინში. ისევ მგონია რომ მოვახერხებ ამ შაბათს აბ კვირას სახლის და კარადების დალაგებას, აბაზანის საგულდაგულოდ და სუფთავებას და ა.შ.... ჩემ უთქმელადაც მიხვდებით, რომ სულ ტყუილად...<img src="http://www.blogger.com/img/blank.gif" alt="Add Image" border="0" class="gl_photo" /></div><div><br /></div><div>დღეს ბუჩას სმს მივწერე ინტერნეტიდან - მენატრები ძალიან მეთქი, არ მიმიწერია რომ მე ვიყავი, გამეხარდა რომ პასუხი ეგრევე მოვიდა, ესე იგი ასეთი სმს-ის გამგზავნი მე ვიყავი მარტო თქო, მაგრამ პასუხში ”მეც”-ის მაგივრად სრულიად ნეიტრალური ”ნეტა აქ იყო” მომწერა. რა თქმა უნდა გასაქანი მივეცი ჩემ ულევ ფანტაზიას და დავიგრუზე და ვეჭვიანობ. ვფიქრობ, რომ ჩემს გარდა სხვასაც შეიძლება მიეწერა თურმე მსგავსი სმს. </div><div>ხოდა აღარ დავურეკავ. სანამ იქ არის, არ დავრეკავ თუ რამე განსაკუთრებული შემთხვევა არ იქნა. </div><div><br /></div><div>დღეს ძალიან დავიღალე, სულავასთან მყავდა მარიამი. სიყვითლე გაუხანგრძლივდა და გუშინ ანალიზები ჩავაბარეთ ბილირუბინზე. საკმაოდ მომატებულია, მერე ექო გადაგვაღებინა და დანიშნულება მოგვცა. იმედია დროზე გაუვლის. ძალიან ვნანობ რომ არ მოვნათლეთ აქამდე. ეხლა იმასაც კი ვფიქრობ, 40 დღის რომ გახდება, მოვნათლო ისე, რომ ბუჩას არ დაველოდო. თან გაბრაზებულიც ვარ... </div><div>მერე დიღომში წავედი, ვიფიქრე ბავშვებს რუსიკოსთან დავტოვებ და გუდვილში გავალ იქვე თქო. მაგრამ რუსიკო გასასვლელი იყო, რძაი და ძმისშვილი ჩამოდიოდნენ და იმათ უნდა დახვედროდა 5-ზე. 5-ზე გავიდა, ისინი 6-ზე ჩმოვიდნენ, უხერხული იყო რომ არ დავლოდებოდი. </div><div><br /></div><div>იქიდან გამოსვლის წინ ნანუკას დავურეკე და გუდვილშ დავიბარე, ვაკეში. თორემ მარტო მე, ორი ბავშვით, შანის არ იყო რამე მომეხერხებინა. მოვიგუდვილეთ, მერე კიდევ მოვიმაღაზე, კომუნალურები გადავიხადე და ამოვაღწიეთ სახლში. ნანუკამ ორი გზა გააკეთა პარკების ამოსატანად და მესამე კიდევ- ეკატერინეს პამპერსისი საყიდლად, დამავიწყდა რომ მეყიდა. </div><div><br /></div><div>მაგრად მეხმარება ნანუკა ბავშვებთან დაკავშირებით. ნეტავ სხვა რაღაცეებშიც ესეთი მონდომებული იყოს. </div><div><br /></div><div>ეხლა ვზივარ კომპთან, თან ვწერ, თან ვჭამ. ჯერ კიდევ არ შემიჭამია ბოლომდე სოსისი. </div><div>ჩაი ადუღდა - შესქელებული რძით უნდა დავლიო ჩაი (ოპერაცია ”მოვიდეს რძე”). </div><div>დაღლილი ვარ, მეზარება ყველაფერი. თან ძალიან ცუდ ხასიათზე ვარ - რა მოხდებოდა, ჩემ სმს-ზე პასუხად მარტივი ”მეც” რომ მოსულიყო :( </div><div><br /></div><div>პატარებს სძინავთ. იდეალური დროა სახლის დასალაგებლად, მაგრამ განძრევის თავი არ მაქვს. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-4283650807687836080?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-16848343858117745442011-10-01T23:15:00.003+04:002011-10-01T23:29:50.888+04:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-OIaYwdzDB-U/TodqKdRlazI/AAAAAAAAAUI/XZ3zx8ts9e8/s1600/pregnant-woman.gif" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-OIaYwdzDB-U/TodqKdRlazI/AAAAAAAAAUI/XZ3zx8ts9e8/s200/pregnant-woman.gif" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5658608184703937330" /></a><br />პირველად ნანუკაზე რომ ვიმშობიარე, მაშინ დამეწყო იმ მდგომარეობის ”ნოსტალგია”, რაც ორსულობაში მქონდა. <div>ამას წინათ ტაძარში ერთი გოგო მეკითება, როგორი გრძნობაა, ორსულად რომ ხარო. </div><div>მეთქი ყველა განსაკუთრებით გიფრთხილდება, ყველა სხვანაირად გიყურებს, მარტო ნაცნობები კი არა, ქუჩაშიც. არ არსებობს ვინმემ ცუდად შემოგხედოს, პირიქით ყველა დადებითად არის შენს მიმართ განწყობილი. </div><div>არაფერს ვამბობ იმ ფანტასტიურ გრძნობაზე, როცა პატარა თავის ფეხით ან მუხლით ან ხელით ”გეჭიდავება” და ხან სად ამოყოფს ფეხს ან ხელს ხან სად. რომ გრძნობ ყოველ მოძრაობას, მუცელზე ხელს რომ დაიდებ და იქიდან რომ მოგარტყავს ხელს, რომ გეკონტაქტება :) </div><div><br /></div><div>რომ მშობიარობ, მერე უცბად კარგავ ამ მდგომარეობას. მინდა ვთქვა, რომ მეც 1 ან 2 კვირის წინ ორსული ვიყავი. რა თქმა უნდა არ ვამბობ, მაგრამ ძალიან მენატრება ის დადებითი დამოკიდებულება, რაც ორსულების მიმართ არის. </div><div><br /></div><div>ნანუკას მერე სულ ვნანობდი რომ მეტი აღარ ვიქნებოდი ორსულად. </div><div>მერე ეკატერინეზე რომ ვიყავი, იგივეს ვფიქრობდი. </div><div>ეხლა მარიამის მერე, ალბათ უფრო სწორია ისევ მასე ვფიქრობდე, მაგრამ როგორც ვატყობ ჩემ თავს და ბუჩასაც, ალბათ მეოთხესაც გავაჩენ, თუ ღვთის ნება იქნა :) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-1684834385811774544?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-8801302892716993112011-09-25T22:45:00.002+04:002011-09-25T22:48:18.152+04:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-Bv7JjU3yFYI/Tn93Vh7WZwI/AAAAAAAAAUA/FL6AaoN4eu8/s1600/DSC00146.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-Bv7JjU3yFYI/Tn93Vh7WZwI/AAAAAAAAAUA/FL6AaoN4eu8/s200/DSC00146.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5656370868768892674" /></a><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Sylfaen, 'Arial Unicode MS'; font-size: 14px; line-height: 20px; -webkit-border-horizontal-spacing: 1px; -webkit-border-vertical-spacing: 1px; ">მოკლედ, მთელი რიგი სიმპტომების მიუხედავად მშობიარობა არ იწყებოდა, ამიტომ დავიკიდე, შაბათს მარტყოფში წავედით, ღვთისმშობლის ხატთან სავედრებელი პარაკლისი წავიკითხეთ, ვიტრაპეზეთ. </span><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Sylfaen, 'Arial Unicode MS'; font-size: 14px; line-height: 20px; -webkit-border-horizontal-spacing: 1px; -webkit-border-vertical-spacing: 1px; ">კვირას ბომბორაში ვისეირნეთ და საღამოს პროდუქტებზეც წავედით და ვიარე ბევრი.<br /><br />შუაღამისას 3-ზე გამეღვიძა ოდნავ წყლები მქონდა დაღვრილი, უცბად მოვემზადე და წავედი. თან მეშინოდა მალე არ დამწყებოდა მშობიარობა, სულ მეუბნებოდნენ მესამეა და მალე იმშობიარებო (ლოლ)<br /><br />მოკლედ მივედი, გამსინჯეს 2 თითზე ვიყავი გახსნილი.<br />დავრჩი.<br />არ იწყება ტკივილები, თან მინდა დავიძინო, თან ნერვები მეშლება რომ ტყუილად მოვედი და დავრჩი, იმის მაგივრად რომ სახლში ვყოფილიყავი ბავშვებთან.<br />სადღაც 10-ის ნახევარზე დამეწყო ტკივილები ანუ მივხვდი რომ ზუსტად ის ტკივილები იყო რაც საჭიროა.<br />ნუ მოკლედ ყელი ცოტა ნელა მეხსნებოდა მივხვდი.<br />ამ დროს ვფიქრობ ავიყვანო თუ არა გაგუა, მოსული იყო უკვე. ცოტა ფინანსებში გავიჭედეთ და სადაზღვევო არც აყვანილ ექიმს და არც ეპიდურალურს არ მინაზღაურებს ანუ არჩევანის წინაშე დავდექი ან გაგუა ან ეპიდურალური. გადავწყვიტე დავკვირვებოდი ტკივილებს და პახოდეუ ძელა გადამეწყვიტა.<br />პერიოდულად რა თქმა უნდა მსინჯავენ, დათომ მიცნო და ჩემთანაც შემოვიდა გასასინჯად, ეგონა რომ აყვანილი მყავდა (აი აქ ჩართვას გავაკეთებ რომ თუ ოდესმე კიდევ ვიმშობიარებ, აუცილებლად და უსიკვდილოდ გაგუასთან და აუცილებლად ავიყვან, იმდენად მაგარი ადამიანია და მაგარი მეანი. იმ ერთი გასინჯვითაც მივხვდი).<br />მორიგე ექიმი იყო ვინმე მზია, მე გამახსენდა ადრე ფორუმზე რაღაცეებს წერდნენ მზიაზე და ცოტა დავიგრუზე რომ მაგას უნდა ვემშობიარებინე.<br />ხო, ჩემთან ერთად იყვნენ ჩემი მეგობარი და ბუჩა. ხოდა ბებიაქალების უფროსი აღმოჩნდა ბუჩას ნაცნობი, თვითონ გამოგვემცნაურა და ძალიან ყურადღება მოგვაქცია. ამასობაში 3,5 თითზე გავიხსენი და უკვე დამეწყო ტკივილები, ანუ ისეთი, უკვე რომ წუხდები რაა. ხოდა გადავწყვიტე გაუტკივრაება, იმიტომ რომ ჩემ მეგობარსაც და ბუჩასაც სახეზე ეწერათ მე რა ფერი მქონდა ტკივილების დროს და მანამდე თუ მიდიოდა დისკუსია გამეკეთებინა თუ არა, ულაპარაკოდ გაიკეთეო, თვითონ მითხრეს.<br />ხო ამ ყველაფერში მორიგე ექიმის პოზიცია იყო ასეთი, რომ ერჩივნა თუ გაუტკივარებას არ გავიკეთებდი. ცოტათი დროის გაყვანას ცდილობდა რომ მერე სრული გახსნის დროს უკვე ვეღარ გამიკეთებდნენ გაუტკივარებას. ხოდა მივხვდი ამას და გადავწყვიტე რომ არ დამეჯერებინა. მოიყვანეს ანესთეზიოლოგი, რომელიც ძალიან კარგი ტიპი აღმოჩნდა. საკუთარ თავს ვლანძღავდი ხმამაღლა, იმ დღეს მარტო მე ვიკეთებდი მგონი გაუკტივარებას და "ცუდი გოგო ვარ-თქო", რა ცუდი გოგო, კბილის ამოსაღებად რომ მიდიხარ და გამაყუჩებელს იკეთებ, რამეს აშავებო? ხოდა რადგან გაქვს მაგის საშუალება, რომ უმტკივნეულოდ გააჩინო, რატომ არ უნდა გაიკეთოო.<br />ფანტასტიურად გამიყუჩდა.<br />სადღაც 1 საათში დავამატებინე კიდევ. ის ნაცნობი ბებიაქალი რომ არა, არ დამიმატებდნენ კიდევ. ვუთხარი, მაქსიმალურად მოგეხმარები ჭინთვების დროს თქო, ხოდა კარგიო.<br />რადგან ვიწექი ყელი უფრო ნელა იხსნებოდა, წესით 2-ზე უნდა მემშობიარა, მაგრამ 3-ის ნახევარი იყო და მარტო 4,5 -ზე ვიყავი გახსნილი. 3-ზე ვიგრძენი რომ ჭინთვები მეწყებოდა. ბებიაქალმა ძალიან იყოჩაღა, მეც ვეხმარებოდი, ხოდა 4-ის 15 წუთზე გაჩნდა მარიამი. ყოველგვარი ჩახევა-ჩაჭრის გარეშე. რაღაც მომენტში მითხრა ღრმად ისუნთქე და ჩქარ-ჩქარა, ხომ შევთანხდმით რომ არ უნდა ჩაიხეო.<br />მოკლედ მადლობა ბებიაქალს. ძალიან მაგარი იყო </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-880130289271699311?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-59001094398849629732011-08-24T14:52:00.004+04:002011-08-29T13:24:57.336+04:00ეკატერინე 2 კვირა აქაა. ეს ბოლო დღეებია რუსიკოსთან ვერ მიმყავს, ფაქტიურად სულ ჩემთან არის. ძალიან ვიღლები, ნუ ვიღლები იმიტომ, რომ მუდმივ კონტაქტს ითხოვს. სამსახურში ერთად დავდივართ. უკვე იცის, რომ დილიტ სახლიდან რომ გამოდის "სასახურში მიდივართ". კიდევ კარგი მარტო ვარ და ყველა შვებულებაშია. ჩემი თანამშრომლის კომპიუტერთან ზის და უყურებს მულტფილმებს. მერე მივდივართ. <div>ვსეირნობთ. ხან ვესტუმრებით ვინმეს, ხან სადმე შევივლით. </div><div>ვტკბებით ერთმანეთთან ურთიერთობით მეც და ისიც. </div><div>რამხელა ბედნიერებაა, როცა გაქვს იმის ფუფუნება შვილებთან იყო და უყურო როგორ იზრდებიან. </div><div>ეხლა ცოტა ვიღლები. ელემენტარული ტუალეტში როცა უნდოდა, ხელში აყვანა და გადაყენება მიხდებოდა. ისედაც ყოველ 5 წუთში ითხოვს რომ მივიდე, გამიზიაროს მულტფილმში პუტო აფრინდა თუ კატა გამოჩნდა. რამეს თუ ვერ იგებს, ხელს მკიდებს, მივყავარ და მთხოვს ავუხსნა რა არის. ჩემ მდგომარეობაში ცოტა მიჭირს. ამას წინათ ბასტი-ბუბუს კარაოკეზე მამღერა და მაცეკვა. დედაჩემი მეუბნება, ნამეტანი ანებივრებო, არ ვფიქრობ მასე, ისეთი ასაკი აქვს, მაქსიმალურად უნდა იგრძნოს ჩემგან რომ გვერდით ვყავარ და ჩემი იმედი ქონდეს, რომ თავდაჯერებულ ადამიანად ჩამოყალიბდეს, ხოდა თუ ჩემგან მარტო ყურადღებას ითხოვს, რისი გულისთვის მოვაკლო? </div><div> <br /></div><div>გუშინწინ ნანუკაც ჩამოვიდა. </div><div>ძალიან რთული პერიოდი აქვს. მე კიდევ ნერვები ცოტა წკიპზე მაქვს, რომ ყველაფერზე შენიშვნა არ მივცე. არადა საერთოდ არ მუშაობს საკუთარ თავზე. დაეწყო თინეიჯერული წიკები - "არ გესმის შენ ჩემი". ვიმშობიარებ და ცოტა მკაცრად მოვკიდებ ხელს. სწავლაც დაიწყება. აბსოლუტურად არ აქვს პასუხისმგებლობის გრძნობა, ტვინი ერთი მიმართულებით მუშაობს მარტო - როგორ და რითი გაერთოს. რთული პერიოდი გვაქვს წინ. ერთადერთი, რაც ძალიან მაწყნარებს, კარგი ადამიანია. რაღაცეები მალავს ამას, მაგრამ შიგნით კარგი ადამიანია. უნებისყოფოა ცოტა, იქნებ შეიძლება ამის გამომუშავება?</div><div> <br /></div><div>მე ჩემი თავი რაც მახსოვს, მუდმივად ვცდილობდი რომ რაღაც შემეცვალა და უკეთესი გავმხდარიყავი, სულ პატარაობიდანვე, აი სადანაც ჩემი თავი მახსოვს. შეიძლება ესეც კომპლექსია, რომ სხვების ყურადღება, სიყვარული და პატივისცემა მომეპოვებინა, თუმცა ნაკლებად მგონია, რომ სულ პატარა ასაკში მაგის დეფიციტი მქონოდა. </div><div>იგივეს რომ ვერ ვატყობ ნანუკას, ძალიან მწყინს. </div><div> <br /></div><div>ეკატერინე თუ რამეს აკეთებს, ჩანს რომ სანამ გააკეთებდა იფიქრა. </div><div>აი ნანუკასთვის მსგავსი არაფერი შემიმჩნევია. </div><div>ისიც არ ვიცი რა ჯობია, სხვისი მაგალითები მოვუყვე თუ ავუხსნა მის ასეთ საქციელს რა შედეგიც შეიძლება ქონდეს? </div><div> <br /></div><div>ჩემი შეცდომებიც არის ნაწილობრივ. მე და ნანუკას რომ ცალკე გვეცხოვრა და არა დედაჩემთან, ალბათ უფრო სხვანაირად მოვიქცეოდი, უფრო მეტად დავატანდი თავს ძალას და მივაჩვევდი რაღაცეებს. იქნებ არ არის ეხლაც გვიანი. აი შვებულებას ავიღებ, 1 თვე ვიქნები სახლში და ვნახოთ, იქნებ რამე შეიცვალოს. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-5900109439884962973?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-56911767728057524242011-08-19T14:08:00.003+04:002011-08-19T14:24:41.897+04:00დღეს ფერისცვალებაა. მამაო ყოველ წელს ქადაგებს და ყოველ წელს ალბათ ამას ამბობს, მე მავიწყდება ხოლმე :( <div>ფერისცვალება უფლის ფერისცვალება კი არ იყო არამედ მოწაფეების. თორემ ქრისტე მანამდეც ბრწყინვალე და ღმერთი იყო, უბრალოდ მოწაფეებს აეხილათ თვალი და ახლებურად დაინახეს უფალი. </div><div>ხოდა ფერისცვალება ყველა ჩვენგანში უნდა მოხდეს, რომ ახლებურად დავინახოთ ღმერთი, შევიგრძნოთ მისი ბრწყინვალება და სიდიადე. </div><div>ვეზიარე დღეს. </div><div>სამაგიეროდ დედაჩემსაც და ბუჩასთანაც მოვასწარი ჩხუბი. გადავიღალე, გაღიზიანებული ვარ. :( მიჭირს ფიზიკურად ძალიან. :( ეკატერინე ორი დღეა სამსახურში დამყავს. გუშინ რაღაც შეხვედრაზეც მყავდა. </div><div> <br /></div><div>დღეს მამაომ მამა გაბრიელის კოსტუმი ჩამაცვა ცოტა ხნით. ძალიან მაგარი გრძნობა იყო. </div><div> <br /></div><div>კვირას მოვილოცე მამა გაბრიელის საფლავი და ვტხოვე შეეწიოს ექიმებს მშობიარობის დროს და შემეწიოს მეც. დამლოცა დედა პარასკევამაც. დღეს ეს კოსტუმიც.... ძალიან გამეხარდა. </div><div> <br /></div><div>ეხლა სამსახურში ვართ. გავდივართ სახლში უკვე. დავიღალე ძალიან :( </div><div> <br /></div><div>ხო, მუცელი მტკიოდა დილიდან. იქვე გადავედი სამშობიაროში, გამსინჯა ექიმმაა, არ მშობიარობო, ერთ თიზე არის გახსნაო. მერე ექო გადავიღე, ყველაფერი წესრიგშია, მადლობა ღმერთს :) ორშაბათს გაგუასთან მივდივარ. ვნახოთ რას მეტყვის. </div><div> <br /><div> <br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-5691176772805752424?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-66965847565707484372011-08-03T17:45:00.007+04:002011-08-03T18:06:51.544+04:00<img src="http://4.bp.blogspot.com/-QSks06ZDePs/TjlVm5oNsZI/AAAAAAAAATw/Hil9xBSXpHI/s200/bananacherry.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636630535423766930" style="float: left; margin-top: 0px; margin-right: 10px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px; cursor: pointer; width: 118px; height: 200px; " />ადრე წვენებს არ ვყიდულობდი.<div><br /><div>ნაწილობრივი იმიტომ, რომ ადრე ბაზარზე უმეტესობა წვენს საშინლად ხელოვნური გემო ქონდა (დაწყებული წყალში გასახსნელი "ზუკოდან") და კიდევ ახლობლის ნათქვამი ფრაზის გამო, რომ ერთერთი ქართული მოწინავე ბრენდის ყველა წვენი ვაშლის წვენია, რომელსაც დამატებული აქვს არომატიზატორები. ანუ რომ მგონია ანანასის წვენს ვსვამ, თურმე სინამდვილეში ვსვამ ვაშლის წვენს, ანანასის გემო-არომატით.<div><div>მოკლედ წვენებს არ ვწყალობდი. </div><div>თუმცა ფორთხოლის ფრეშზე ყოველთვის ვგიჟდებოდი და სახლში, ჩემი წვენსაწურით გაწურული წვენიც ძალიან მომწონს(და), უბრალოდ ცოტა გამოდის. </div><div><br /></div><div>მერე გავიცანი ბუჩა, რომელმაც ერთი-ორჯერ ჩემთან საუბარში ახსენა წვენი "სანტალი", მეთქი ეშლება, ეტყობა "სანდორა" უნდა ეთქვა თქო, მაგრამ დავიკიდე, არ შევუსწორე. ჯასთ ნაცნობი იყო და რა პონტში უნდა შემესწორებინა. </div><div><br /></div><div>მერე ლანჩზე დავაპატიჟებინე თავი, თბილისურში. </div><div>რა თქმა უნდა დამაგვიანდა. რომ მივედი უკვე იქ იყო და 2 ცალი ჭიქა იდო მაგიდაზე, ორფერი წვენით. ქვემოთ ყვითელი, ზემოთ წითელი. ვაუ-თქო, გამიკვირდა, დავიჯერო გემრიელი იქნება თქო? გასინჯეო. ჰმ, მეთქი, კი ბატონო. გავსინჯე და აი იქ დაიწყო ყველაფერი.</div><div>ყველაფერი რა, ის, რამაც დღემდე მოგვიყვანა და ერთად ვართ. </div><div>გემო იყო ფანტასტიური, აი ზუსტად 100% გარტყმული ჩემ გემოვნებასთან +ჩემთვის უცხო. მივხვდი, რომ ამ ადამიანს გაეგება წვენებში. ზოგადად, როცა ადამიანს რამეში გაეგება, პლიუსია ჩემ თვალში. </div><div>ხოდა, ეხლა წვენების თემა ძალიან აქტუალურია ამ სიცხეში. უბრალოდ ორსულობის გამო, ბევრ წვენს ვერ ვსვამ, თან უმეტესობა შაქრითაა გაძეძგილი და ვერიდები. თან ბუჩა მენატრება ძალიან და კიდევ ერთხელ გავიხსენე ის დღე, როცა ამაგდო და თავი მომაწონა ისე, რომ არც კი ფიქრობდა ამას.</div><div>ძალიან მიყვარს! :)</div><div><br /></div><div><br /></div><div>აი ეს წვენი დაახლოებით ასე გამოიყურებოდა, ბანანის ნექტარი ქვედა სართულზე და ალუბლის წვენი ზედა სართულზე. თან ბანანის ნექტარი უფრო მძიმეა და იმიტომ გამოდის ასე.</div><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-6696584756570748437?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-13447550154031532592011-07-31T19:19:00.003+04:002011-07-31T19:27:47.611+04:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-ooQyXdI-PR8/TjV0Up25M9I/AAAAAAAAATY/9X2ImAYDLXs/s1600/cow_cartoon.png" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 171px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-ooQyXdI-PR8/TjV0Up25M9I/AAAAAAAAATY/9X2ImAYDLXs/s200/cow_cartoon.png" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5635538406906344402" /></a><br />გავუშვი ჩემები, ცოტა გვიან წავიდნენ, სადღაც 2 საათში წესით ჩავლენ უკვე. <div>მენატრებიან უკვე. </div><div>სახლში კიბეზე რომ ამოვდიოდი, ეკატერინეს ხმა ჩმოსმოდა ყურში ”ლატომ გათისე?” პრეტენზიანარევი ტონით. და რომ წარმოვიდგინე რომ მინიმუმ 2 კვირა ამას ვერ გავიგებდი, ლამის ვიტირე. ბავშვები ოთახში რომ შევედი, მეთქი ჯანდაბას, დავალაგებ მე ან იყოს ასეთი არეული, ოღონდ აქ იყოს ნანუკა თქო. აი ხომ ძალიან გადაღლილი ვარ და ერთი სული მაქვს რომ დავისვენო და ჰაერივით მჭირდებოდა მარტო ყოფნა და მარტო საკუთარ თავზე ზრუნვა, ჯანდაბას! მზად ვარ დავიტვირთო ოღონდ აქ იყვნენ და ერთად ვიყოთ. </div><div>პირველი 2-3 დღე ძალიან მიჭირს ხოლმე, თან ბუჩაც არ არის აქ. </div><div>იმედია მალე გავა დრო. </div><div>უბრალოდ თავს ვინუგეშებ რომ ძალიან კარგ ადგილზე იქნებიან და დაისვენებენ. </div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-1344755015403153259?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-4814596118726833412011-07-30T01:42:00.004+04:002011-07-30T02:07:38.710+04:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-9aeE8PjRi4I/TjMs8EwPJfI/AAAAAAAAATQ/mWsUztVsJQ8/s1600/io.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 119px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-9aeE8PjRi4I/TjMs8EwPJfI/AAAAAAAAATQ/mWsUztVsJQ8/s200/io.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5634896969350456818" /></a><br />აი სრულიად აღშფოთებულმა უნდა დავწერო დღევანდელი, უფრო სწორედ, უკვე გასული დღე. <div>იმითდავიწყებ, რომ ღამე ისევ არ მეძინა, ეკატერინემ ისევ გამაღვიძა რამოდენიმეჯერ, ცხელოდა ეტყობა, მერე მე ვერ ვიძინებდი, იმიტომ რომ მე მცხელოდა და ასე გავქაჩეთ და დილით 7:45-ზე ავდექი. ისიცნ ეკატერინეს ძალდატანებით ”მიკი მაუსი ცართე ლაა”. </div><div>10-ისთვის წავედით მე, ნანუკა და ეკატერინე ოჯახის ექიმთან, ნანუკას რაღაც თიაქარივით აქვს ხელზე. იქიდან 11-ზე რაღაც შეხვედრა უნდა ყოფილიყო და პულტი ჭირდებოდათ ჩემი ოთახიდან, ხოდა კისრის ტეხით გავიქეცი სამსახურში, ეკატერინე თან წავიყვანე. </div><div>სამსახურშჳ საქმეები გავაკეთე, ეკატერინე ხან ხტუნაობდა, ხან ზურას კომპზე მულტფილმებს უყურებდა, 4-ზე წამოვედით და ისევ ნანუკა მივიყვანე ექიმთან - ამჯერად ენდოკრინოლოგთან. 5-ზე ავიყვანე წყნეთში და იქიდან მე და ეკატერინე რომ ჩამოვედით, ტექნო ბუმში შევედით და ვენტილატორი ვიყიდეთ. 6-ზე მაკდონალდსშჳ ვიყავით დაპატიჟებულები და იქ მივქანდით. ძალიან გაერთო ეკატერინე, რომ გამოვიდა ”ჰეფი ბერსდეი კიდევ მინდა”-თი მივიყვანე მანქანამდე. </div><div>მერე გამახსენდა რომ წამლები მაქვს საყიდელი ზეგისთვის, ამათ რომ ვუშვებ და სანაპიროზე ფარმადეპოში მივედი (ნარინჯისფერი რომ არის, მგონი ფარმადეპო ქვია, სულ მერევა მაგი და ფარმაცენტრი). ვიყიდეთ რაც საყიდელი მქონდა და ვხვდები რომ ისეთი დაღლილი ვარ, სახლშჳ მარტო ვერ მივალ. გადავწყვიტე ბუჩასთვის გამევლო, რადგან ცალმხრივი ვარ (ეს პრინციპის ამბავია, ვეჯიბრები ჯეოსელს!!!). მივედით სასმსახურში ბუჩასთან და იქ ვიჯექი და ვისვენებდი. ბულატმა (სტუდენტმა) დამირეკა და როგორც ყოველთვის, გამბურღა თავის ბინის საკითხთან დაკავშირებით. მოკლედ, 11-ის ნახევარზე გამოვეტიეთ ბუჩას სამსახურიდან და დავაწექით წყნეთისკენ გზას, ეკატერინეს უკვე ეძინა. </div><div>სანამ ნანუკა ვიპოვეთ სად იყო, სანამ ის, სანამ ეს, ჩამოვედით თბილისში 12-ის ნახევარზე. პოპულშჳ წვენები, კვერცხი, მაწონი და მონადირული ვიყიდეთ და სახლში ამოვედი, როგორ არ მკითხოთ, როგორ ამოვიარე 5 სართული ფეხით, არ ვიცი. </div><div>სანამ ბუჩა ვენტილატორს აწყობდა, მე შევწვი მონადირული და ყველაინი კვერცხი და მერე წამოვწექი ისე, რომ სა№ჭელიც ვერ ვჭამე. არადა მთელი დღე მშიერი ვიყავი. </div><div>ცოტა წავუძინე და რომ ავდექი შევჭამე ”ჩემი წილი”. ეხლა გული მაქსვ ცუდად, პულსი მაქვს ჩქარი და ისეთი დაღლილი ვარ, რომ ვერც კი ვიძინებ. თან ძალიან, ძალიან, ძალიან მცხელა. ბანაობაც მეშინია - ცუდად არ გავხდე. </div><div>ერთადერთი დადებითი მომენტი ის იყო, რომ მთელი დღე ეკატერინე ჩემთან იყო - რა ბედნიერებაა, როცა შეგიძლია შვილებთან ყოფნა :) </div><div><div><br /></div></div><div>ხო, ზემოთ თქმულს დაამატეთ რომ მერვე თვეში ვარ უკვე და გარდა საკუთარი თავისა, კილონახევრიან არსებას დავატარებ კიდევ თან :) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-481459611872683341?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-28445605907830175212011-07-27T22:11:00.004+04:002011-07-27T22:44:49.612+04:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-NHfSbFfg2_0/TjBcnE0ox9I/AAAAAAAAATI/sWSAog7MJv0/s1600/stand%2Bby.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 151px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-NHfSbFfg2_0/TjBcnE0ox9I/AAAAAAAAATI/sWSAog7MJv0/s200/stand%2Bby.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5634104960219662290" /></a><br />დღეს ფბ-ს ექაუნთს დეაქტივაცია გავუკეთე. <div>ძალიან ცუდად ვარ, გადავიღალე, რესტარტ და ცხოვრების შათ დაუნ არ გამოდის, ხოდა ალბათ ამით იყო პროვოცირებული, რომ რომელიმე სამყაროდან მაინც გამეკეთებინა ”შატნ დაუნ”, თუნდაც დროებითი. </div><div>მთელი ღამის განმავლობაში ოთხჯერ გამაღვიძა ეკატერინემ და დილითაც 7-ზე დამადგა, დედიკო, გაივიძე და მიკი მაუის ჩამირთეთი. </div><div>წკიპზე ვარ. </div><div>სამსახურშიც დაძაბული დღეებია ეს ბოლოპერიოდი, სტუდენტები უნდა გავამგზავროთ უკან და იმხელა ბიუროკრატიაა რომ სუფთა მეგრელივით მიწევს მოსავლელი გზების ძებნა. რაც ეს კვირა დაიწყო სახლში 9-ის ნახევარზე ადრე ვერ შემოვდივარ, პლიუს დაამატე სიცხე და ღამე ეკატერინეს გაღვიძებები... ააააა..... </div><div>ჭამაც აღარ მინდა, არადა საჭიროა. </div><div>ეხლაც წინ სუპის თეფში მიდევს და მორალრად ვემზადები რომ თავს ვაიძჲლო ჭამა.</div><div>გუშინწინ სასწრაფო გამოვიძახე, წნევა ამეწია ან დამეწია, თვალებში დიდი ვერცხლიფერი ბურთი გაჩნდა და ვეღარ ვხედავდი ვერაფერს, ადრე დამემართა მასე, ეკატერინე რომ პატარა იყო და 190 მქონდა წნევა. სანამ სასწრაფო მოვიდა, კარგად გავხდი, მაინც წამიყვანეს გაგუაში, ექო გადავიღე - ყელი დახურულია, მაგრამ ცოტა დამოკლებულიო. </div><div>ლამის დამტოვეს, დაგაკვირდებითო, მეთქი სახლში ორი ბავშ[ი მყავს დატოვებული, დიდი ბოდიში ვერ დავრჩები, თუ ექოზე ყველაფერი ნორმაა, სახლში წავალ-თქო. სახლში იმ პირობით გამომიშვეს რომ ეს დღეები ვიწვებოდი, ხოდა როგორ ვწევარ, კი დავწერე წინა აბზაცებში. </div><div>ამათ კვირას ვუშვებ რაჭაში. ესენიც დაისვენებენ და მეც. მე სამსახურიდან რომ მოვალ, ის არ მექნება საფიქრალი, რა გავაკეთო საჭმელი და ღამეც არ გავიღივძებ ხოლმე. უკეთესი დასვენება წელს არ გამომივა. ისე, ვფიქრობ სადმე ახლომახლო ხომ არ წავიდე შაბათ-კვირას და ესეც წამადგება, ფასანაურში ან სადმე ახლოს. მარტყოფშიც შეიძლება, მონასტერში. </div><div>გადავიღალე, რესტარტინგ - ჯერჯერობით მხოლოდ ფბ-ზე და ფორუმებში. </div><div><br /></div><div>პ.ს. ლეპტოპი მინდა. წამოვწვებოდი და ვიმუშავებდი. </div><div>ახალი სამსახურიც მინდა. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-2844560590783017521?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-59304511553431253092011-07-26T13:59:00.002+04:002011-07-26T14:09:01.504+04:001 თვის წინ მკვლევარების ოთახში კარტრიჯი იყო დასატენი და ცოტა ფეხი კი ვითრიე, მაგრამ მერე დავწერე წარდგინება და მეორე დღეს, დაგვიანებულზე რომ მოვედი სამსახურში, ზურგჩანთით ბიჭი იდგა დერეფანში და მელოდებოდა. <div>ბოდიში მეთქი და გავუღე ოთახი. </div><div>რაღაც ისეთი ტიპი იყო, გამორჩეული გარეგნობით, მე ზოგადად მიჭირს ადამიანების დამახსოვრება ზედიიზედ თუ არ ვნახე 2-3 დღის განმავლობაში და თან სასურველია ერთიდაიგივე ტანსაცმლით, რომ დავიმახსოვრო. ეს დამამახსოვრდა ეგრევე, ალბათ სულ ზურგჩანთით რომ დადიოდა ან შავგვრემანი რომ იყო (შავგრემნებს უფრო ადვილად ვიმახსოვრებ) </div><div>ხოდა დღეს დილით გავიგე რომ გარდაცვლილა, ავარიაში... ფბ-ზე შევედი და მოვძებნე, მაგი იყო თუ არა, სახელი და გ ვარით, გადავამოწმე, მაგი აღმოჩნდა. <a href="https://www.facebook.com/profile.php?id=100000923180825">https://www.facebook.com/profile.php?id=100000923180825</a> </div><div>ხო, თითქოს არ ვიცნობდი, სულ 4 ჯერ მყავდა გამარჯობით ნათქვამი, მაგრამ მთელი დილა მეფიქრება მაგ ადამიანზე. უფრო იმაზე, რომ "გუშინ ვნახე ცოცხალი იყო" გამოთქმაზე. </div><div>ღმერთმა ნათელში დაამკვიდროს. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-5930451155343125309?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-47118328932153828442011-07-19T14:10:00.004+04:002011-11-08T14:55:04.357+04:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-gzSJnCDQ05E/TrkKgdyf-QI/AAAAAAAAAU0/fUp0G1YnOL0/s1600/cruella-de-vil1.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 139px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-gzSJnCDQ05E/TrkKgdyf-QI/AAAAAAAAAU0/fUp0G1YnOL0/s200/cruella-de-vil1.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5672576758518380802" /></a><br />დილით ბანაობისას სამსახურის პრობლემებზე ვფიქრობდი. აქაც აირია საქმეები, არადა როგორ არ მინდა, ყოველ 6 თვეში სამსახურის ცვლა. მერე ის გამახსენდა ECMI-ში რომ არ ვმუშაობ, ვისი დამსახურებაა და კიდევ დავიგრუზე. <div>სულ მიკვირს რატომ უნდა არსებობდეს ისეთი ადამიანი, რომელსაც სხვისთვის ცუდი უნდა. ნუ იდეაში, თავის თავისთვის და კატიასთვის უნდოდა კარგი, მაგრამ ეს ხომ ავტომატურად ნიშნავდა, რომ ჩემთვის უნდოდა ცუდი?! </div><div>ძნელია, ადამიანებს როცა შენი გადმოსახედიდან აფასებ და უყურებ. </div><div>და როგორი უცხოა ჩემთვის ის, როგორც ის ადამიანი იქცეოდა და იქცევა.</div><div>მე ის მიკვირს, ტომი რატომ არის გამოდებილებული. სასაცილომდე გამოდებილებული. რითია დაბრმავებული, იმასაც ვერ ვხვდები. </div><div>ვბრაზდები კიდეც, თან სიბრაზე, თან შეურაცხყოფა. აი ასე ვარ ყოველთვის, როცა მახსენდება ვის და რის გამო არ ვმუშაობ ჩემთვის ძალიან სასურველ ადგილზე.</div><div>თან როგორ ვარ იცი? ვისაც ჩემთვის ცუდი გაუკეთებია, ყველა დასჯილა, თან საკმაოდ. ხანდახან სხვების მაგივრად მეშინია კიდეც, როცა ვინმე ცუდს მიკეთებს. არ ვიმჩნევ, არ ვეუბნები, გარკვეულწილად "ვწირავ" იმისთვის, რომ სამაგიერო მიიღოს. იქნებ ჯობია რომ ვუთხრა, რომ მატყუებს, რომ ცუდად მექცევა და ამით ავაცილო ის, რაც ელოდება? </div><div>ბაზარში თუ ვინმე მატყუებს, არ ვიმჩნევ, გულწრფელად ვუხდი მადლობას და იმედს ვიტოვებ, რომ ჩემი მადლობა სადღაც გულში შეუღიტინებს და სინდისს გაუღვიძებს. </div><div>არადა არ მაქვს პატიების პრობლემა, ძალიან ბევრისთვის მიპატიებია ბევრად უფრო სერიოზული რაღაცეები, ვიდრე ესაა, მაგრამ კონკრეტულად ამ ადამიანს და კოკრეტულად ჩემი სამსახურის დაკარგვას და იმას, რომ ვდგავარ და ვნერვიულობ ბანკის ვალს ხვალ რითი გადავიხდი და შვილებს საჭმელი არ მოაკლდეთ, ვერ ვპატიობ, მიჭირს. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-4711832893215382844?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-54243363742075154532011-06-27T15:33:00.003+04:002011-06-27T15:45:05.688+04:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-9jPIaEUcDsY/TghtIAdPvyI/AAAAAAAAARs/TN4OlhLW8EY/s1600/black-and-white-stripes.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 142px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-9jPIaEUcDsY/TghtIAdPvyI/AAAAAAAAARs/TN4OlhLW8EY/s200/black-and-white-stripes.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622864119101112098" /></a><br />როგორ არ მინდა რომ დავწერო ყველაფერი. ბოლომდე არც არავის ვუყვები რა და როგორ, იმიტომ რომ დრო რომ გაივლის არ მინდა გამოჩნდეს რომ რამე "ვჭამე", "გადავყლაპე" და ა.შ. როცა რამე გადაწყვეტილებამდე მივალ, მერე ალბათ დავწერ კიდეც, მანამდე უბრალოდ ვერ ვარ კარგად. <div>დაძაბული ვარ</div><div>აგრესიული</div><div>გაბრაზებულიც</div><div>მთელი ღამე არ მიძინია, ძვლები მტკიოდა ნერვიულობისგან, ბავშვიც სულ მოძრაობდა. </div><div>არადა რატომ? </div><div><br /></div><div>ბუჩა ჩამოვიდა ერევნიდან. აიკიდოს სემინარზე იყო. </div><div>მერჩივნა კიდევ დიდ ხანს გაგრძელებულიყო სემინარი. </div><div>რაღაცნაირად მაგასაც გული ვატკინე, ცივად შევხვდი. სხვანაირად არ შემეძლო. </div><div>არ ვიცოდი რა მექნა, როგორ მოვქცეულიყავი და ჯასთ როგორც ვიყავი, ისე შევხვდი. არ ელოდა :( </div><div><br /></div><div>ოთხშაბათს, წავიდა თუ არა იმ დღესვე, ავარია მომივიდა და მანქანა დავუმტვრიე. ბმვ-ს დავეჯახე ბარნოვზე. 200 ლარი და ფარები ჩავახუტე ბმვ-ს პატრონს, მაგი მაკლდა კიდევ სრული ბედნიერებისთვის. ბუჩას მანქანა კიდევ ცალკე ხარჯია, მოკლედ სრული ბედნიერების დღეები მაქვს. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-5424336374207515453?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-70203483400212373492011-06-12T22:49:00.003+04:002011-06-12T23:24:46.929+04:00დილა დაიწყო 7-ზე გაღვიძებით. სულთმოფენობაა... <div>სახლიდან 10-ის ნახევარზე ადრე ვერ გავეტიეთ. ბუჩა სახლში დარჩა იმიტომ, რომ როგორც იქნა ონკანის გაკეთებას მოკიდა ხელი, თან მარტო ონკანის ამბავი არ იყო, ნიჟარა უნდა მოეხსნა კედელში ახალი ხვრელები გაეკეთებინა, ძველები დაეგმანა ისა, ესაა. ანუ გადავწყვიტე ხელი არ შემეშალა. ჯერ ტაძარში, მერე კალოტკებზე, მერე ბაზარში. დავაწყე გეგმები. </div><div>ტაძართან რომ მივედი, ქუჩაზე დავატრიალე, ვიგრძენი რაღაცას გადავუარე და რატომღაც ჩავთვალო რომ მუყაოს ყუთი იყო, რომელიც იქვე ედგა ბოსტნეულის გამყიდველს. უი, ბოდიში, ყუთი გაგიჭყლიტე-თქო, არა ყუთი არა, ბოთლს გადაუარეო, მითხრა. დავიკიდე. ტოჟე მნე ბოთლი. </div><div>წირვიდან 10 წუთით ადრე წამოვედი, მეთქი მალე მოვრჩები თქო, ნანუკას ფული მივეცი, სველი სალფეტკები და ბულკებისთვის, მარტობულკები მოიტანა, და მაგაზე ძალიან ვეჩხუბე, არადა ვუთხრაი პირველ რიგში სალფეტკები მოიტანე თქო. ხოდა ამ ყვირილი-კივილ-წივილით დავძარი გაბრაზებულმა მანქანა, მივეცი გაზი და მოვატრიალეე.... მანქანამ უცნაური მოძრაობები გააკეთა, იხტუნავა, დატრიალდა თავის ჭკუაზე და როგორც იქნა გაჩერდა, მადლობა ღმერთს რომ ქუჩა ცარიელი იყო ამ დროს. რომ გადავედი და ვნახე, ის ბოთლზეგადავლილი საბურავი იყო 0-ზე. ზაპასკა არ მაქვს, რომც მქონდეს, ვერ გამოვცვლი ეხლა. ბუჩას დავურეკეო, ნახალოვკაში გამოვიყვანო და საქმეს მოვწყვიტო არ მინდა. ნუ დააახლოებით 20 წუთის მერე, პრობლემა მოვაგვარე, მრევლში ახლობელ ბიჭს დავურეკე და ნასოსით გამიბერა ვულკანიზაციამდე. პირველ ვულკანიზაციაში მითხრეს მე დღეს საერთოდ არ უნდა ვმუშაობდე გენაცვალე, ქვემოთ ჩადიო, ჩავედი როგორც იქნა, მე არ მაქვს კამერაო იქნებ ქვემოთ ქონდეთო, არადა საბურავი მოხსნილია, ჩავედი ქვემოთ მე და ეკატერინე და ტიპმა ნახმარი საბურავი მაქვს 30 ლარში გაგატან, მაგრამ ვინ წაიღებსო, (200 მეტრზეა საუბარი), აი რომ მივხვდი რა კატეგორია იყო, დავიკიდე და ისევ დავბრუნდი ზემოთ. ამასობაში კამერა გაუჩითია იმ პირველ ვულკანიზატორს და მიკეთებდა უკვე. გაუთვალისწინებელი ხარჯი - 15 ლარი. დრო თითქმის უკვე 1 სთ. </div><div>ავედი კალოტკების შესაცვლელად (იგულისხმეთ სამუხრუჭე ხუნდები), იქვე მაღაზიის წინ ცვლიდნენ და შევაყენე. დაიწყეს დაშლა, აშკარად ვერ იყვნენ აზრზე და ჩამიტეხეს ”სუპორტის ბოლტი”, აქვეა ტოკარი (იგულისხმეთ ხარატი) და მაქსიმუმ 10 ლარად გაგიკეთებსო. მერე თქვეს უი, დღეს კვირაა, არ იქნება ტოკარიო. დღეს ფრთხილად იარე და ხვალ აუცილებლად მიიყვანე და გააკეთებინეო. ნუ, ჩავგორდი ცოტა ქვემოთ, ელიავასკენ, ბავშვები მანქანაში დავტოვე და წავედი ფეხით ხარატის მოსაძებნად. რომელიც აღმოჩნდა ვახუშტის ხიდთან, მომიყვანე მანქანა, შევხედოო. ნუ მივედი მანქანით, მოხსნეს, უი კი კაცო 5 წუთში გავაკეთებთო. მეთქი, იყოს. ბუჩასთან დარეკვას და საქმის მოცდენას აზრი არ აქვს, თუ 5 წუთში გააკეთებს თქო. </div><div>5 წუთის მერე ირკვევა რომ ვერ აკეთებენ - ”ისეთი მასალაა, ორი სვერლოდაგვიჯინა და სვარკასაც არ იღებსო. ”, იქვე ხადავიკები იყვნენ ახალგაზრდა ბიჭები და დაიკო აგლაძის ქუჩაზე გადით და იქ გაგიკეთებო, აქვთ იქ გასაცხელებელი აპარატიო. </div><div>ბავშვები ტაქსით გავუშვი სახლში, მანამდე ჩემ დას დავურეკე, სადმე ქალაქში ხომ არ ხარ, ბავშვებს მოგაწვდი თქო, არა, სახლში ვარ, ქმარმა ჩემი მანქანა წაიყვანა გასაკეთებლადო. ეეეჰ, კიდევ ერთხელ ამოვიოხრე რომ ასეთი ძ[ელი მანქანა მყავს და ტაქსი გავაჩერე. ესეც კიდევ გაუთვალისწინებელი - 5 ლარი. სადღაც 3 საათი ხდება უკვე. </div><div>გაზეთით ხელში და ”სუპორტის” რაღაც ნაწილით გავეშურე ელიავასკენ, აგლაძის ქუჩაზე ხარატის მოსაძებნად. ამასობაში ნანუკას დავურეკე და გასვენებაა და პოპულიდან ფეხით აიყვანა ეკატერინე ამ სიცხეში.... გაითვალისწინეთ რომ სახლიდან დილის ათის ნახევარზე ვარ გამოსული, არა ტუალეტი, არა საჭმელი, თან მინდა არ მინდა ვნერვიულობ რომ ასე ჭირს ამ ჩემი მანქანის კეთება. მუცელიც მეჭიმება პერიოდულად. </div><div>როგორც იქნა ვიპოვე ხარატი, ნახევარ საათში გავაკეთებო. ეს ნახევარი საათი თეკლასთან ავალ-თქო ვიფიქრე. ავედი, ცოტა აზრზე მოვედი და დავურეკე ხარატს - 5 წუთში მზად იქნებაო. სიმართლე გითხრათ, ვერ დავიჯერე, რომ რამე პრობლემა კიდევ არ შეიქმნებოდა. ჩემდა გასაკვირად მართლა გაუკეთებია. ამოვიჩარე ეს ნაწილი და ფეხით დავადექი ისევ ვახუშტის ხიდისკენ გზას, სადაც მანქანა მყავდა დატოვებული. ესეც გაუთვალისწინებელი +10 ლარი. </div><div>ამ დროს ბუჩა მირეკავს მოვრჩი უკვე კეთებას და მოვალ, სადაც ხარო, რა აზრი ქონდა? მთავარი იყო ხადავიკი დამხვედროდა ადგილზე. იეს, ადგილზე იყო! უცბად დააყენა ეს ნაწილიც, კალოტკებთან ერთად და ფული არ გამომართვა. ამასობაში ლამის 5 სთ. გახდა. </div><div>მოვდივარ და ჭრიალებს მარჯვენა საბურავი, ვიფიქრე რადგან ახალი კალოტკებია, მაგის ბრალია თქო. ბუჩა ჩამოვიყვანე, მეთქი გავიაროთ, ნახე რა პონტში ჭრიალებს თქო. მერე ბარემ ბოკოლას პილმენები ავიღოთ, მე საჭმლის გაკეთების თავი აღარ მაქვს თქო. მერე სახლისკენ გზაზე თუთა ვიყიდე, უამრავი და 6-ის ნახევარზე მოვედი საახლში. </div><div>ხოდა, აწი დავიფიცე კი არა, ძალიან ძალიან მტკიცედ გადავწყვიტე, რომ კვირა დღეს საქმეს არ გავაკეთებ, მით უმეტეს ასეთ დიდი დღესასწაულზე, როგორიც სულთმოფენობააა- რა ონკანი და კალოტკები აგვიტყდა მე და ჩემ ქმარს! </div><div>ეხლა ისე ვარ, გადაღლილობისგან რომ ვეღარც ვიძინებ. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-7020348340021237349?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-51534745019613509972011-06-06T23:50:00.003+04:002011-06-07T00:06:02.009+04:00აი რაღაცნაირად მტკივა შიგნიდან ყველაფერი. მარტო ფიზიკურ ტკივილზე არ ვამბობ, სხვანაირადაც მტკივა. დიდი სიამოვნებით ვიტირებდი, მაგრამ არ მინდა შანტაჟად ჩამეთვალოს. <div>არადა დიდი იმედგაცურება მაქვს. ძალიან დიდი. </div><div>აღარ ვარ ბედნიერი.</div><div><br /></div><div>არადა რა მარტივი რეცეპტია - თუ გინდა რომ ბედნიერი იყო, უბრალოდ იყავი ბედნიერი. </div><div>ვეღარ გამომდის. </div><div>ეტყობა ზემოდან იმდენი მძიმე რაღაც დაააწვა, რომ სადღაც დაიკარგა ჩემი ბედნიერება. </div><div>1 წლის წინ ზუსტად იმაზე ვტუქსავდი ჩემ დას, რა სიტყვებსაც მე ვამბობ დღეს. რა ირონიააა არა? </div><div><br /></div><div>რა მაგარი იქნებოდა ცხოვრებაში ყველაფერი გამრავლების ტაბულასავით რომ იყოს. თუ კარგად ისწავლიდი, იქნებოდი ფრიადოსანი, თუ ისე რა, მაშინ კარგად იქნებოდი, და ა.შ. არ გამოვა ხო? </div><div><br /></div><div>ხომ არის ხალხი, თავიდანვე რეცეპტებით რომ ცხოვრობს და სწორად, წესების სრული დაცვით. ისინი ალბათ უფრო ბედნიერები არიან, მოთხოვნები აქვთ უფრო ნაკლები. </div><div>მეც არ მაქვს ბევრი მოთხოვნა, უბრალოდ ჩემს გვერდით ადამიანები მინდა რომ მოწოდების სიმაღლეზე იყვნენ. </div><div><br /></div><div>რა უცნაურად დაიწყო წვიმა, ჯერ ხმა გავიგე და გავიხედე, ზემოთ ტყეში წვიმდა, და რამოდენიმე წამში ჩემ სახურავზეც დაიწყო შხაპუნი. მაგრად წვიმს. ვგიჟდები ზაფხულში წვიმის სუნზე. </div><div>განსაკუთრებით ის მიყვარს, მზიანი ამინდი რომ მოიღრუბლება, დასცხებს წვიმას და მერე ოდნავ მოსაღამოებულზე, მზის ჩასვლის წინ რომ მოკრიალდება ცა. </div><div><br /></div><div>სევდიანად ვარ. </div><div>და ცუდად ვარ... </div><div>ცოტა ხანი სთენდ ბაის გავაკეთებდი ან ახალ პროგრამებს დავიინსტალირებდი. </div><div><br /></div><div>სადღაც გულის სიღრმეში ვფიქრობ რომ ორსულობაც უკეთებს პროვოცირებას ამ ყველაფრის მტკივნეულად აღქმას. თუმცა ფაქტები არსებობს და ამას ვერაფერს ვუზავ. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-5153474501961350997?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-78729554463726905502011-06-05T22:12:00.005+04:002011-06-06T11:02:09.569+04:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-4IjhU07dZRw/TevL6rETvfI/AAAAAAAAARk/L-Um7KygLFo/s1600/carpet.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-4IjhU07dZRw/TevL6rETvfI/AAAAAAAAARk/L-Um7KygLFo/s200/carpet.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5614805569301102066" /></a><br />ჩემ ახალგაზრდობაში ერთი ანეგდოტი იყო ”ხოდში”. <div>თვითმფრინავი ავიაკატასტროფას განიცდის და მარტო 2 ადამიანი გადარჩება, ერთი კაცი და შერონ სტოუნი, რომლებიც უკაცრიელ კუნძულზე გაირიყებიან. </div><div>რა უნდა ქნას ორმა ზრდასრულმა ადამიანმა, რომლებიც მარტო არიან კუნძულზე? სწორია, ხოდა ესენიც დაკავდნენ მაგ საქმით, 1 დღე, 2 დღე, 3 დღე და ა.შ. </div><div>გავიდა 1 თვე. ამ კაცმა გამოაწყო შერონს სტოუნი თავის ფორმაში და ეუბნება, აუ ძმაო, იცი რა ქალთან მაქვს სექსიო? </div><div><br /></div><div>ეს ანეგდოტი რამოდენიმე კუთხით არის საინტერესო და ნათლად ასახავს, როგორც ქართველი კაცების ფენომენს, გააბაზროს თავის ნაშების შესახებ, ასევე მათ ვნებას კონკრეტულად ამ ქალბატონისადმი.</div><div><br /></div><div>ჩვენი პრეზიდენტიც, სავარაუდოდ მათ რიცხვში შედის, ვინც ამ ანეგდოტს ყვებოდა ან ვისთვისაც ამ ანეგდოტს ყვებოდნენ, და ფარულ ვნებასაც განიცდიდა ალბათ ყმაწვილობაში შერონის მიმართ. მე დღემდე არ მაქვს ძირითადი ინსტინქტი ნანახი, მაგრამ ზედმიწევნით კარგად ვიცი ერთი ეპიზოდის შესახებ ამ ქალბატონის უშუალო მონაწილეობით. </div><div><br /></div><div>ნებისმიერ ადამიანს, როცა აქვს ან უჩნდება იმდენი ფული, რომ გააკეთოს ის, რაც უნდა, პირველ რიგში ბავშვობის ოცნებების ახდენას იწყებს. ჩვენმა პრეზიდენტმა მრავალი ასეთი ოცნება აისრულა, დღეს (უფრო სწორედ გამთენიისას) მისი კიდევ ერთი ოცნების ასრულება ვიხილეთ. კერძოდ - ჩაეხუტა შერონ სტოუნს. მერე რა რომ უკვე ასაკშია ქალბატონი სტოუნი, ახალგაზრდობის ოცნებას სხვა მუხტი აქვს, მნიშვნელობა არ აქვს როდის, მთავარია აისრულო. </div><div><br /></div><div>ვდაგავრ და ვფიქრობ, კიდევ რა შეიძლება ესურვა ისეთ თბილისელ ბიჭს, როგორიც მიშაა, ჯერ ვერ მოვიფიქრე. თქვენ როგორ ფიქრობთ? </div><div><br /></div><div>დღეს დილით ადრე მომიწია რუსთაველზე გასვლა, სცენას რომ ამზადებდნენ, მერე ფეხით ამოვისეირნე თავისუფლებაზე და იქცე პუშკინის სკვერში ქალი იჯდა, ეტყობა იქვე ცხოვრობს სკამზე. მერე გამახსენდა დღევანდელ პრემიერაზე ვარსკვლავებთან მოსახავედრად 5000 აშშ დოლარის გადახდა რომ იყო საჭირო. </div><div>არ ვამბობ, რომ არ უნდა გაკეთდეს პრემიერები, არ ავაშენოთ ახალი შენობები, სკვერები, შადრევნები თუნდაც, მაგრამ საქართველოს PR არ უნდა დავამსგავსოთ იმ ქალს, რომელსაც ლამაზი კაბის შიგნით ჭუჭყიანი პერანგი ან ტრუსიკი აცვია იმ იმედით, რომ გარედან მაინც არ ჩანს. არ უნდა შევღებოთ შენობები მხოლოდ გარედან და შიგნით დანგრევის პირას იყოს. </div><div>რა ჯობია იმას, როცა თავიდან ბოლომდე თავდაჯერებული ხარ საკუთარ თავში და არ გეშინია როგორ წამოგაძახებს ვინმე, რომ ჭუჭყიანი საცვლით დადიხარ. (კონკრეტულად არავის, განსაკუთრებით კი შერონ სტოუნს არ ვგულისხმობ ამათში :) )</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-7872955446372690550?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-53749421009571309732011-05-25T12:15:00.002+04:002011-05-25T12:26:43.207+04:00იმდენად იშვიათად ვამბობდი ცხოვრებაში "მინდა"-ს რომ მეუცხოვა, დღეს დილით რომ აღმოვაჩინე, რომ რაღაც <b>მინდა</b>. <div>ეკატერინე ბაღში რომ მივიყვანე და ეზოში დავტოვე საქანელასთან, მომინდა მეყურებინა როგორ ისრიალებდა, როგორ მოიქცეოდა სხვებთან მიმართებაში, მინდოდა უბრალოდ მეყურებინა. </div><div>მერე გული დამწყდა რომ წამოვედი სამსახურში და დავფიქრდი, მართლა მინდა რომ ბავშვებთან ვიყო უფრო მეტ ხანს. თვეში 1000 ლარი რომ იყოს საიდანმე შემოსავალი მარტო ჩემი, მართლა შეიძლება არ მემუშავა. ბანკის ვალის გასტუმრების მერე, 600-ზეც თანახმა ვარ. </div><div>ვიქნებოდი ბავშვებთან, დავტკბებოდი ყოველ წამით, როგორ იზრდებიან. ამაზე დიდი ბედნიერება არ მგონია არაფერი. </div><div>საკუთარი თავის რეალიზაცია საქმით კარგია, მაგრამ რამე პატარა საქმე მექნებოდა ჩემთვის, ისე, დამატებითი შემოსავლისთვის და ვიქნებოდით მშვენივრად. </div><div>თუმცა ამ ჩემს განწყობას ალბათ მეორე მხარეც აქვს - მაინცდამაინც არ მომწონს ეს სამსახური და რასაც ვაკეთებ. შებოჭილი ვარ თითქოს. არადა არ მიყვარს შებოჭვა. მაინც შიგადაშიგ ჯობს.გე-ს ვათვალიერებ, იქნებ რამე იყოს. არადა ზუსტად 1 კვირის წინ, ჩემს საოცნებო სამსახურზე ვთქვი უარი. არის რაღაც, რასაც ვერ გადავაბიჯებდი და ამის გამო მომიწია უარის თქმა. არა უშავს, რამე უკეთესი იქნება :) </div><div>ჩემ ორსულობას რაც შეეხება, 21 კვირის ვარ, გუშინ დილით ადრე ისეთი დამარტყა, რომ გამაღვიძა. ძალიან ძლიერად მიბაგუნებს, ამიტომ მეგონა რომ ბიჭი იქნებოდა. ჩაჩავაში ექომ - გოგოაო. მივალ თათიასთანაც იქითა კვირაში და ვნახოთ, რას მეტყვის თათიაც :) </div><div>დანარჩენი ყველაფერი ძველებურად, თუ არ ჩავთვლით იმას, რომ საკმაოდ მოვიმატე. ცოტა უნდა გავაკონტროლო წონა. :) </div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-5374942100957130973?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-2908646392439303642011-05-14T11:53:00.003+04:002011-05-14T12:16:06.816+04:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-BA62mBUqN4E/Tc46F7_rZ6I/AAAAAAAAARY/t24HTWRIw20/s1600/hotel.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 153px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-BA62mBUqN4E/Tc46F7_rZ6I/AAAAAAAAARY/t24HTWRIw20/s200/hotel.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606482459801380770" /></a><br />სასომხეთში ვიყავი :) <div>სახმელეთო საზღვარზე პირველად მომიწია გადასვლა და ფრიად აღვფრთივანდი მანქანაში შემოჭყეტილმა კამერამ და სურათის ასე გადაღებამ. კომფორტულად გაგვატარეს ჩვენი მხრიდან (სადახლოში), იმათ მხარეს, რიგშიც კი მოგვიწია დგომა, მე მუცელი გამოვბზიკე, იქნებ გამატარონ თქო, არ ვიცი ამან გაჭრა თუ დაემთხვა, სხვა ადგილას მიმითითეს იქ მიდიო. ხოდა ასე გავძვერი სასომხეთში. </div><div>იქვე ყავა ვიყიდეთ მე და მანანამ 5 ლარად მთელი 5 ჭიქა მოგვივიდა და მგონი ხურდაც დაგვრჩა. მე ასევე 5 ლარად სომხური ბილაინის ბარათიც ვიყიდე და დეპოზიტიც შევავსე. რამდენი, ვერ გავიგე, მაგრამ 5 ლარი დაახლოებით 1000 დრაჰმა გამოვიდა. ეს იყო ჩემი ფინანსური შეხება დრაჰმებთან, მეტი მე სომხურ ფულთან საქმე არ მქონია. </div><div>ისე, მგზავრობის ძალიან მეშინია, ყოველი მგზავრობის წინ, მორალურად სიკვდილისთვის ვემზადები, თუმცა თვითონ მგზავრობის პროცესი ძალიან მიყვარს. წინასამოგზაურო პერიოდი არ მიყვარს, თორემ საკმარისია ტრანსპორტში ჩავჯდე (განსაკუთრებით თვითმფრინავში) რომ ვეშვები და მაქსიმალურ სიამოვნებას ვიღებ მგზავრობით. :) ხოდა ამ ჩემ წინასამგზავრო ნერვიულობას ის დაერთო, რომ პირველად ვტოვებდი ეკატერინეს მარტო, უჩემოდ. ძალიან გამიძნელდა. ჯერ კიდევ ”ერთად” ვართ თითქოს ფიზიკურად (5 წლამდე გრძელდება ეს ფიზიკური კავშირი დედას და შვილს შორის). </div><div>რაც შეეხება ტრენინგს, მე და მანანა ვიყავით. CBI ატარებდა და შეეხებოდა ვებ პრომოუშენს. ძალიან საინტერესო იყო. სიტუაციის შეცვლა მომიხდა, თორემ წკიპზე ვიყავი :) არ ვფიქრობდი ჭურჭელს ვინ გარეცხავს, საჭმელს რას გავაკეთებ, სახლი დასალაგებელია თუ არა. </div><div>უფრო მომენატრა ბუჩაც, ბავშვებიც. </div><div>ამაათზეც კარგად იმოქმედა ჩემმა არყოფნამ. </div><div>ერთი დღით ადრე ჩამოვედი. მეორე დილასვე, ბუჩამ თვითონ შემომთავაზა, ბავშვს მე წავიყვან ბაღშიო. ეტყობა მარტო რომ იყო და ნახა დილით რამდენი რამეა მოსასწრები და გასაკეთებლი, მიხვდა რომ ცოტა ვიტვირთები. :)</div><div><br /></div><div>მოკლედ, კარგად ვარ. </div><div>აი ამ სასტუმროში ვიყავი. ისე, ტრეინინგი ძალიან დატვირთული იყო ინფორმაციული და გასტრონომიული თვალსაზრისით :D </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-290864639243930364?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-79079874268697074302011-05-02T14:31:00.003+04:002011-05-02T15:08:55.345+04:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-Nqa1TDKZ-2w/Tb6P6GKKSGI/AAAAAAAAARQ/9FV0MPBFimQ/s1600/chaobi.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 133px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-Nqa1TDKZ-2w/Tb6P6GKKSGI/AAAAAAAAARQ/9FV0MPBFimQ/s200/chaobi.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5602073214743890018" /></a><br />ჭაობის განმარტება ვერ ვიპოვე ნეტში. <div>ისე ჩემი ნება რომ იყოს, ასე განვმარტავდი "წყლის პირას, ტენიანი, დამყაყებული სველი მიწა, რბილი და მეტად საშიში ჩასაფლობად". ვინმე უკეთესად იზავს ამ ამბავს :) </div><div><br /></div><div>საყოფაცხოვრებო ჭაობის განმარტება ალბათ ასე იჟღერებს: "ყოველდღიურ საქმიანობაში ჩაფლული ოჯახის წევრები, რომლებსაც დაქვეითებული აქვთ უნარი, შეამჩნიონ ოჯახის წევრების ინდივიდუალურობა და გამოარჩიონ ისინი ოჯახის საერთო სურათიდან". ჭაობი იმიტომ, რომ ისევე გითრევს და ნელა ნელა გართმევს სიცოცხლეს. </div><div><br /></div><div>უცნაურ მდგომარეობაში ვარ. როცა შეყვარებული ვიყავი, ეს "ყოველდღიურობის" მომენტი არ დგებოდა. ვიყავი შეყვარებული და ყოველი წუთი გაჟღენთილი იყო იმ ადამიანით. იმ შეგრძნებით, რომ მიყვარს. ნანუკას მამასთანაც კი არ მქონია მობეზრება, იმიტომ რომ ხანგრძლივი დროის განმავლობაში არ გვიძინია-გაგვიღვიძია ერთად. ეს ჭაობიც მაგას მოაქვს, მათ შორის მაგასაც - ერთად ძილს. </div><div><br /></div><div>ეხლა კიდევ მავიწყდება რომ მიყვარს. არ მახსენდება. იმაზე ვფიქრობ ჭურჭელი როდის გავრეცხო, სახლი დღეს დავალაგო თუ ხვალ, კომუნალურები რამდენი მოვა გადასახადი, და ასეთი უამრავი წვრილმანი, რაც იმაში მიშლის ხელს რომ ეს დრო საყვარელ ადამიანზე ფიქრში დავკარგო. კი, საჭმელს რომ ვუმზადებ, ვცდილობ ამით გამოვხატო რომ ვზრუნავ და მიყვარს. როცა გაბრაზებული ვარ, არ ვუმზადებ საჭმელს მაგრამ ვერ ხვდება. გონია დაღლილი ვარ და იმიტომ. არადა ვერ წარმომიდგენია, როგორ უნდა ვიყო ისეთი დაღლილი რომ საჭმლის გაცხელება და თეფშის გამოტანა ვერ შევძლო. </div><div><br /></div><div>ამას წინათ ღამე გამეღვიძა. 3 საათი ვერ დავიძინე. ვუყურებდი და ვფიქრობდი როგორ მიყვარს. როგორ მომწონს. როგორი ძვირფასია. როგორი ჩემია. შიშით ვერც კი ჩავეხუტე, არ გავაღვიძო-თქო. </div><div>დილით ისევ ის რუტინა დაიწყო, გადარბენები, ბავშვის მომზადება, საჭმელი, ჭურჭელი, ჩაცმა, სამსახურში გაქცევა. </div><div>ცოტა სიუხეშეც შემოვიდა ურთიერთობაში. ეს იმედია დროებითია და გაივლის სულ მალე. </div><div>შენ კიდევ ამბობ ფული არ არის მთავარიო, ხანდახან ამბობს. მიჭირს დავეთანხმო, მაგრამ როცა ხელფასი ახალი აღებული გვაქვს. გაცილებით უკეთ ვგრძნობ თავს. ალბათ იმიტომ რომ არ მაშინებს კომუნალური რამდენი მოვა. საჭმელზე რამდენი დაგვეხარჯება. ტანსაცმელი რა ვიყიდო ამ თვეში და ვისთვის. თუმცა რაღაც სხვაც გვაქვს, რაც მაშინაც კი გვაბედნიერებს ხოლმე, როცა ფული არ გვაქვს. ის, რომ მთავარია ერთად ვიყოთ კარგათ და დანარჩენი ყველაფერი მეორეხარისხოვანია. </div><div><br /></div><div>მთავარია ხშირად გავიხსენოთ როგორი ძვირფასები ვართ ერთმანეთისთვის, როგორ გვიყვარს და მოგვწონს ერთმანეთი. </div><div><br /></div><div>პ.ს. ამას წინათ ეკატერინეს ეფერებოდა, კოცნიდა, მერე მე დავდექი ახლოს და მეგონა მეც მომეფერებოდა და მაკოცებდა. მუცელს მოეფერა, აკოცა და ერთი ორი სიტყვა უთხრა :D </div><div>ნანუკაც ხშირად მიმეორებს ხოლმე, თავს მიხედე ბავშვი კარგად იყოსო. </div><div><br /></div><div>პატივისცემით თქვენი "ინკუბატორი" :D</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-7907987426869707430?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-39685631408610160312011-04-23T23:09:00.004+04:002011-04-23T23:31:33.942+04:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-FLyzc9HxNfw/TbMlChE9awI/AAAAAAAAARI/9Oosv_QCPC8/s1600/sony-ericsson..pic-image.png" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 87px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-FLyzc9HxNfw/TbMlChE9awI/AAAAAAAAARI/9Oosv_QCPC8/s200/sony-ericsson..pic-image.png" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5598859486920796930" /></a><br />ბუჩამ ახალი მობილური მიყიდა გუშინ. :) <div>ამოუვიდა ყელში ეტყობა, მე რომ ვერ მირეკავდა და დაივერთი ირთვებოდა ისევ თავის ნომერზე. </div><div>ძალიან გამეხარდა. </div><div>თვითონ ფაქტი, რომ გამახარა და ჩემზე იზრუნა. </div><div>ტელეფონს ნელა ნელა ვითვისებ, Sony Ericsson Elm. ყველა ფუნქცია აქვს რაც კი ტელეფონში მომწონს, WI-Fi-დან დაწყებული, რადიო-ფანარით დამთავრებული. ერთადერთი ქართული ფონტები ვერ დავაყენე. იმედაი, მოვაგვარებ მაგ პრობლემასაც :) </div><div><br /></div><div>დღეს კიდევ ერთი აღმოჩენა გააკეთა ბუჩამ - ძალიან ბედნიერი კაცი ვარო, მყავს ლამაზი ცოლიო, რომელიც არის ამავე დროს ჭკვიანიო, ეს უკვე იშვიათობააო, პლუს ცოტას ლაპარაკობს, ეს გამონაკლისი შემთხვევააო, და ბოლოს, კარგად ატარებს მანქანასო, ფაქტიურად უნიკუმი მყევხარო :D</div><div><br /></div><div>ეკატერინეს ყურების ანთება აქვს. საერთოდ სუსტადაა, ხვალიდან ანტიბიოტიკს დავუწყებ. </div><div>აღდგომა მოდის. </div><div>ძველებური სიხარულით ვერა, მაგრამ მაინც სადღესასწაულო შეგრძნება მაქვს. </div><div>ყველას გილოცავთ :) </div><div>ქრისტე აღსდგა! :) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-3968563140861016031?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-14546671166540835262011-04-20T10:40:00.006+04:002011-07-24T19:36:53.473+04:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-FE0GXaSPf_I/Ta6KusKcffI/AAAAAAAAARA/PyGnqBUmxjo/s1600/queenthemiracle.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-FE0GXaSPf_I/Ta6KusKcffI/AAAAAAAAARA/PyGnqBUmxjo/s200/queenthemiracle.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5597563921601691122" /></a><br />დაახლოებით 16 წლის რომ ვიყავი, შეყვარებული მყავდა, (<a href="http://ana-xatia.blogspot.com/2009/10/blog-post_16.html">აი ამ პოსტში</a> მიწერია) რომელიც Queen -ის ფანი იყო. მაგის ძმაკაცმა ჩამოუტანა ამერიკიდან ორიგინალი ალბომი (კასეტაზე) და მაშინ განსაკუთრებით მომეწონა რამოდენიმე კომპოზიცია. აი ეს კიდევ ჩემი ერთერთი საყვარელი სიმღერაა. დილით ბუჩა წავიყვანე სამსახურში თავისივე მანქანით და Queen -ის ნ აკრები გაუკეთებია, იმას ვუსმენდით. ეს სიმღერა რომ დაიწყო, მომენტალურად კარგ ხასიათზე დავდექი. ვმღეროდი მთელი გზა, ხოდა ეხლაც ვაგრძელებ ;) <div><br /></div><div><iframe title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/2DaY8-Mui0I" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe><br /><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, Helvetica, Arial; font-size: 11px; ">The Miracle </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, Helvetica, Arial; font-size: 11px; ">Words and music by Queen</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, Helvetica, Arial; font-size: 11px; "><br /></span><span class="Apple-style-span"><br /></span><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 11px;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(149, 149, 149); font-family: 'Palatino Linotype', Platino, serif; font-size: 14px; line-height: 19px; ">Every drop of rain that falls<br />In Sahara desert says it all - it's a miracle<br />All God's creations great and small<br />The Golden Gate and the Taj Mahal - that's a miracle<br />Test tube babies being born<br />Mothers, fathers dead and gone - it's a miracle<br /><br />We're having a miracle on earth<br />Mother nature does it all for us<br />The wonders of this world go on<br />The hanging gardens of Babylon<br />Captain Cook and Cain and Abel<br />Jimi Hendrix to the tower of Babel<br />It's a miracle, it's a miracle, it's a miracle, it's a miracle<br /><br />The one thing we're all waiting for<br />Is peace on earth - an end to war<br />It's a miracle we need - the miracle<br />The miracle we're all waiting for today<br /><br />If every leaf on every tree could tell a story<br />That would be a miracle<br />If every child on every street had clothes to wear and food to eat<br />That's a miracle<br />If all God's people could be free, to live in perfect harmony<br />It's a miracle<br /><br />We're having a miracle on earth<br />Mother nature does it all for us<br />(The wonders of this world go on)<br /><br />Open hearts and surgery, Sunday mornings with a cup of tea<br />Super powers always fighting, but Mona Lisa just keeps on smiling<br />It's a miracle, it's a miracle, it's a miracle<br /><br />(The wonders of this world go on)<br />Well it's a miracle, it's a miracle, it's a miracle, it's a miracle<br />The one thing (the one thing) we're all waiting for<br />Is peace on earth (peace on earth) and an end to war (end to war)<br />It's a miracle we need, the miracle, the miracle<br />Peace on earth and end to war today<br /><br />That time will come, one day you'll see, when we can all be friends<br />That time will come, one day you'll see, when we can all be friends<br />That time will come, one day you'll see, when we can all be friends<br />That time will come, one day you'll see, when we can all be friends </span></span></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-1454667116654083526?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-69025655049735873002011-04-18T18:15:00.002+04:002011-04-18T19:13:20.018+04:00აი დღეს დილით, როცა ყაზბეგის ქუჩაზე ჩამომავალმა ტაქსის მძღოლმა მანიშნა უკანა საბურავზე, დაშვებულიაო, მივხვდი რომ მომბეზრდა. ვსო, ამოვიდა ყელში ეს მანქანა, ახალი მინდა. მერე მივხვდი რომ მარტო მანქანის შეცვლა კი არა, ძველი ხატია მინდა. აი მანქანა მომინდა - ვიყიდე, სამსახურს ვიცვლიდი და უკეთესში გადავდიოდი, რაღაც სიახლეები მქონდა. ხალისიანი ვიყავი. <div><br /></div><div>ხოდა, დღეს მივხვდი, რომ ძველი ხატია მინდა. ხოდა დაბრუნდება. რაღაც სულ ტყუილად აკიდებული მორალური პასუხისმგებლობები და სინდისის ქეჯნები როცა სამსახურს ვიცვლიდი, ვაიმე როგორ მერიდება და როგორ ვუთხრა უფროსს... არადა ყველაფერი ცხოვრებაში უფრო მარტივია. </div><div><br /></div><div>აი ეხლაც სახლში მოვედი და იმის მაგივრად რომ ეგრევე ჭურჭლის რეცხვა და საჭმლის კეთება დამეწყო, დავჯექი, ვჭამ, ფორუმს ვკითხულობ და თან ამ პოსტს ვწერ. საკუთარი თავისთვის გამოვნახე დრო (ურა), საღამოს თავსაც მივხედავ, გავლამაზდები. </div><div><br /></div><div>მგონი ამ ორსულობის ბრალია. რაღაც მაგარი ზარმაცუნა მიზის შიგნით. :) </div><div>ეკატერინეზე ცეცხლს ვაფრქვევდი ლამის. ისე, ეხლაც მეუბნებიან რა შუსტრი ხარო, არადა ჩემ ქმარს ეს რომ მოასმენინო, გაუკვირდება. რა ვქნა სახლში, მაგი რომ მოდის, უკვე დაღლილი ვარ სამსახურის საქმეები, სახლის საქმეები... სამაგიეროდ დილით ვარ ძალიან ენერგიული :) </div><div><br /></div><div>მოკლედ, სიახლეები მინდა და მექნება, თუ ღვთის ნება იქნა :) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-6902565504973587300?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-65433199107282220392011-03-22T22:31:00.003+04:002011-03-23T11:01:23.439+04:00ყოვლად ძლიერო უფალო, შემოქმედო ყოვლისა ხილულისა და უხილავისა! შეგივრდებით შენ, უსაყვარელსსა მამასა ჩვენსა არსებანი, გონებით დაჯილდოებულნი, რამეთუ შენ შეჰქმენ მოდგმა ჩვენი განსაკუთრებული განგებულებითა შენითა, გამოძერწე მიწისაგან გვამი ჩვენი გამოუთქმელითა სიბრძნითა შენითა და შთაჰბერე სული შენისაგან სულისა წმიდისა, რათა ვიყოთ ჩვენ ხატება შენი. და თუმცა, შენს ნებაში იყო ჩვენი მეყსეული შექმნა, მსგავსად ანგელოზებისა, მაგრამ სიბრძნემან შენმან ინება, რათა ქმრისა და ცოლისაგან, შენ მიერ დადგენილი ქორწინების წესით გამრავლდეს მოდგმა კაცთა; ინებე შენ კურთხევა ადამიანებისა, რათა აღორძინდნენ და გამრავლდნენ და აღავსებდნენ არა მხოლოდ ქვეყანასა, არამედ ანგელოზთა საუფლოსაც. ჰე, ღმერთო და მამაო, დაე, იდიდოს სახელი შენი უკუნითი უკუნისამდე ყოვლისათვის, რაიცა ჰქმენ ჩვენთვის!<br />მადლობას გწირავ აგრეთვე, მოწყალებისა შენისა, რომ მე არა მხოლოდ წარმოვდექი შენისა საოცარის ქმნილებისაგან და მივეკუთნები რჩეულთა კრებულს, არამედ იმისთვისაც, რომ ღირს მყავს შენისა კურთხევისა მეუღლეობაში და მომანიჭე ნაყოფი მუცლისა ჩემისა. ესე არს საჩუქარი შენი, ღმრთაებრივი წყალობა შენი, ჰე უფალო და მამაო სულისა და ხორცისა! ამისა გამო შენ ერთს მოგმართავ და გევედრები უმორჩილესად მოწყალებისა და შეწევნისათვის, რათა იგი, რომელსაც შენ ჩემში ჰქმნი ძალითა შენითა იყოს დაცული და იშვას უვნებლად. რამეთუ უწყი მე, ჰე უფალო, რომ ადამიანს არ ძალუძს და ხელეწიფება თავისა გზისა გამორჩევა; ჩვენ მეტად უძლურნი ვართ და მიდრეკილნი დაცემისაკენ, რომ უვნებელად განვვლოთ ყველა ის მახე, რომელსაც ბოროტი სული დაგვიგებს დაშვებითა შენითა და თავი დავაღწიოთ ყველა განსაცდელს, რომელშიც ჩვენი უზრუნველყოფით ვვარდებით, ხოლო სიბრძნე შენი უსაზღვრო არს და უკიდეგანო. ვისაც ინებებ, ანგელოზისა შენისა ხელითა უვნებელად დაიცავ ყოვლისაგან ბოროტისა.<br />ამიტომ მეცა, მოწყალეო მამაო, შეჭირვებისა ჩემისა ჟამსა თავსა ჩემსა გაბარებ და გევედრები, რათა მოწყალებისა თვალითა გადმომხედო და დამიფარო ყოვლისა სატანჯველისაგან. მოგვანიჭე მე და ჩემს ძვირფას მეუღლეს ლხენა, ღმერთო, მეუფეო ყოვლისა სიხარულისაო! რათა ჩვენ, შენისა წყალობისა შემხედვარენი, ნათელი გულითა თაყვანს გცემდეთ შენ და გმსახურებდეთ სიხარულითა სულითა აღვსილნი. მე არ ვითხოვ, რომ ამცდეს ის, რაც მთელს ჩვენს გვარს დააკისრე შენ, უბრძანე რა ტკივილით შობა ყრმათა. მაგრამ გევედრები უმორჩილესად, რომ შემეწიო, გადამატანინო ტანჯვა და მომანიჭო შვება. და თუ შეისმენ ამ ჩვენს ვედრებას და მოგვანიჭებ ყრმას, ჩვენ ყოველ ღონეს ვიხმართ, რომ იგი ისევ შენ მოგგვაროთ და შენ შემოგწიროთ, რათა შენ იყო მოწყალე ღმერთი და მამა ჩვენთვის და ჩვენისა შთამომავლობისათვის, და აღგითქვამთ ერთგულნი მსახურნი ვიყოთ შენი ჩვენისა ყრმასა ერთად. ისმინე, მოწყალეო ღმერთო, ლოცვა მდაბლისა მხევლისა შენისა, აღასრულე გულისა ჩვენისა ღაღადი, მაცხოვრისა ჩვენისა იესო ქრისტეს გულისთვის, რომელიც განკაცდა ჩვენთვის, აწ კი შენ თანა და სულისა წმიდისა თანა ჰგიებს და ხელმწიფებს სამარადისოდ. ამინ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-6543319910728222039?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-38180652076503198422011-02-22T12:29:00.002+04:002011-02-22T12:35:49.194+04:00აი საკუთარი თავი გიჟი რომ გგონია, მასე ვარ.<br />ოღონდ ჯერჯერობით ჯერ ვფიქრობ ეხლა გავგიჟდე თუ არა და მერე ვგიჟდები. ერთადერთი ეკატერინეს ჭიჭყინზე ვითრგუნები მორალურად. თან მარტო ჩემთან ჭიჭყინებს. ხმას რომ იღებს, მე ვესვენები ხოლმე.<br />თუმცა ერთი ორჯერ გავაჩუმე. მაგრამ ეხლა ესეც დაამუღამა, როდის ვაპირებ რომ გავაჩუმო და აქეთ მაჩუმებს "ეეეეხაააა, დედიკოოო ცუუუუუუ. ცუმად, ცუმად" და თან ტუჩზე იდებს თითს, ჩუმად იყავიო. ტუტუცი ეგა.<br />ნანუკა დიდი გოგოა უკვე :) თბილი და საყვარელი. რა პაწაწუნა იყო რომ გაჩნდა და ამხელა და ლამაზი გოგოა. ძალიან ბედნიერი ვარ :)<br />ეკატერნეც ძალიან მიყვარს და საერთოდ, რა მაგარია ბევრი შვილები, ბევრი სიყვარულები გაქვს და შენც ბევრი ხარ :)<br />აი ბუჩასთან რაღაც ტოქსიკოზის გამო თუ იმის მოუცლელობის გამო, ვერ ვიცლით ერთმანეთისთვის, იმედია დროებითია. გადაივლის ეს პერიოდიც :)<br />წავალ, ისევ ვიმუშავებ.<br /><br />ისე, გუშინ ვფიქრობდი, მამა პაისის აქვს თავის ერთ ერთ წერილში, "თუ შენ გჭირდება ჭიქა ხვალი დილის 10 საათზე და მართლა გჭირდება, ხვალ დილის 9 საათზე ეს ჭიქა ღმერთს შენთვიოს უკვე გამზადებული ექნებაო" და უამრავი მაგალითი მოყავს.<br />მე სანამ გავიგებდი რომ ორსულად ვარ, მანამდე გამომიჩნდა ეს სამსახური, სადაც უფრო მეტად თავისუფალი დრო მაქვს და ნაკლები სტრესი მაქვს. ღმერთმა მანამდე იზრუნა ამაზე, ვიდრე მე ეს საკითხი შემაწუხებდა. დიდება და მადლობა უფალს კიდევ ერთხელ :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-3818065207650319842?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-37360959242795978552011-02-11T14:54:00.003+04:002011-02-11T15:14:26.156+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-ECNaBAdej78/TVUaC7P0pwI/AAAAAAAAAQk/xwCDJpPe7gI/s1600/baby_with_hammer.gif"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 144px; height: 133px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-ECNaBAdej78/TVUaC7P0pwI/AAAAAAAAAQk/xwCDJpPe7gI/s320/baby_with_hammer.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572388751506974466" border="0" /></a><br />ეს ის შემთხვევა არაა, ბავშვობაში რომ ვამტკიცებდით რომ 2X2=5-ს :D<br /><br />ამ შემთხვევაში 2 ხაზი მესამე შვილს უდრის, რომელიც ოქტომბრის დასაწყისში იქნება :)<br />ჭკუაზე არ ვარ. ძალიან მიხარია.<br />23 იანვარს, წირვის მერე ფარმადეპოში თუ ფარმაცენტრში ბავშვებს პიკოვიტი ვუყიდე და ისე, ყოველი შემთხვევისთვის 65 თეთრიანი ტესტი გამოვაყოლე. წესით 2 დღე კიდევ უნდა მომეცადა, მაგრამ რა თქმა უნდა ვერ მოვითმინე და მისვლისთანავე გავაკეთე. 2 წუთში არაფერი შესამჩნევი რომ არ გამოჩნდა, დავიკიდე, ჩავაბრუნე თავის ყუთში და ჯიბეში ჩავაგდე. მერე ეკატერინე, ოჯახის დაპურება კვირას დილით, ისა, ესა. ჩემმა დამ რომ დარეკა ტელეფონზე, აივანზე მომინდა გასვლა და იქიდან საუბარი, საოცრად თბილი ამინდი იყო, თათასთან საუბარში ამოვიღე ტესტი და კიდევ ერთხელ შევამოწმე, უპს, თათა რაღაცას მიყვება და ვაწყვეტინებ, უი თათა, ეხლა ტესტი გავაკეთე და "მერე, ორსულად ხარ ხო? " მაწყვეტინებს გახარებული... :)<br />4-5 საათი გაბადრულ-გაღიმებული-გაოგნებული დავდიოდი, რომ ვერ ვხვდებოდი რა მექნა. მეთქი ჯერ არ ვეტყვი ბუჩას, მაგრამ საღამოს, ვერ მოვითმინე და მაინც წამომცდა: ვაშლი მინდა და აი ეხლა ორსულად რომ ვიყო, ხომ მომიტანდი ვაშლს თქო, მერე ხომ არ ხარო. ვარ მეთქი :)<br />ჩემდა გასაკვირად, ეგრევე დაიჯერა, როგორც კი ტესტი ვანახე. ეკატერინეზე ასე ადვილად ვერ დაიჯერა :D<br /><br />დანარჩენი დეტალებია, ექოზე უბრალოდ გადავამოწმე რომ ნამდვილად ღრუშია ორსულობა, დანარჩენი არც არაფერი 17-ში მივდივარ, რომ გულისცემაც დავინახო.<br /><br />კიდევ ახალი ისაა, რომ ახალი სამსახური მაქვს. ილიას უნივერსიტეტში, კავკასიის კვლევის საერთაშორისო სკოლის ფინანსური მენეჯერი ვარ. სამუშაო ნორმალურია, ასე თუ ისე, რაღაცეებს ვაკეთებ და უსაქმოდ არ ვზივარ, ანაზღაურებაც ცოტა მეტი, ვიდრე იუჯითიში მქონდა და რაც მთავარია, 7-მდე არ ვმუშაობ. ბავშვებთან უფრო მეტ დროს ვატარებ საღამოობით.<br /><br />ჩემ პოსტებს ვკითხულობ ეკატერინეზე ორსულობის დროს რომ ვწერდი, კიდევ babycentre-ის საიტს რომ ვნახულობდი ყოველ დღე და ველოდებოდი როდის მომემატებოდა კიდევ ერთი კვირა :D<br /><br />მოკლედ პოზიტივი ვარ, თუ არ ჩავთვლით გულის რევას და კიდევ იმას, რომ მგონია რომ ბუჩა არ მივლის.<br />ნანუკა ჭკუაზე არაა, ყველა ლოცვაში მაგას ვთხოვდიო ღმერთსო რომ მესამე შვილი გაგეჩინაო. საერთოდ მაგიჟებს ხოლმე, ტყუპები იქნებაო :D<br /><br />პ.ს. ბავშვი იქნება უწყნარესი და უმშვიდესი, ისეთი ხასიათი გამიხდა, სულ მ კიდია გარშემო ყველაფერი :D ეკატერინეზე ისეთი ავი ვიყავი, როგორ მიტანდნენ, მიკვირს :D<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-3736095924279597855?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-58851016768169590952011-01-03T14:39:00.003+04:002011-01-03T14:46:58.962+04:00ეხლა ფბ–ზე ერთ ალბომს ვათვალიერებდი, პატარა ბავშის სურათებია, ეტყობა რომ რაღაც პრობლემები აქვს, თვალებიც უელამდება, ხელებიც რაღაცნაირად უკავია, ეტყობა ტვინის პრობლემა უნდა იყოს, არადა ისეთი საყვარელია. ტირილი დავიწყე.<br />ღმერთს ხომ ჩემზე მილიონჯერ უფრო მეტად უყვარს ეს ბავშვები. როგორ არ მინდა სიტყვა "რატომ" ვიხმარო, მაგრამ ხანდახან ადამიანური სისუტით ხტება ხოლმე ეს კითხვა.<br />ვერ გავიგებთ.<br />არადა რა მარტივია – ყველა ბავში უნდა იყოს ბედნიერი.<br />ქუჩაში რომ მათხოვრობს და კამფეტს ჩაუდებ, როგორ უხარია, ასე ფული ვერ გაახარებს. ქუჩაში არ არის მაგის ადგილი. არც ერთი ბავშვის ადგილი :(<br />ან ის ბავში ახალი წლის ღამეს რომ დაიღუპა.<br />ან ის ბავშვი, დედა რომ გარდაეცვალა.<br />არ ვკითხულობ, რატომ. უგუნურობაა... მაგრამ მტკივა ...<br /><br />ამ პოსტს არ შეეფერება, მაგრამ დღეს ეკატერინეს დაბადების დღეა. 2 წლის გახდა :)<br />"დაბადების დგეა, ბუშტებიიიი..... საჩუქრები?" მთელი დილა ასე ბუტბუტებდა.<br />ეხლა სამსახურში ვარ. ცოტა ადრე იქნებ წავიდე :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-5885101676816959095?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-24163082009443015512010-12-31T12:02:00.002+04:002010-12-31T12:15:36.229+04:00აი ეხლა საშინლად ფრუსტრირებული ვარ და არ ვიცი როგორი ობიექტურობით აღვწერ ამ წელს.<br />არც აღვწერ. უბრალოდ დავწერ თუ რამე გამახსენდა.<br />წლის მნიშვნელოვანი მოვლენა ჩემი სამსახურის დაკრგვა იყო, და მერე ამ სამსახურში მოსვლა.<br />დღეს დილით დავაგვიანე სამსახურში, იმიტომ რომ ჩაგვეძინა ოჯახს, მერე ეკატერინემ ლოგინს თავი დაარტყა და მთელი შუბლი გაულურჯდა და კოპი აქვს, მერე უჯრაში მოიყოლა თითები. ეს ყველაფერი სანამ მე სამსახურში წამოვიდოდი.<br />გიორგიმ მომასწრო, ეს უკვე ცუდია. 11–ზე მოსვლა, ძალიან ნაგლობაა, თუმცა თუ გავითვალისწინებთ იმას რომ 31 დეკმებერია, საერთოდ ნაგლობა ის უფრო მგონია რომ დღეს სამუშაო დღეა.<br />ფინანსებში უკეთესი მდგომარეობას ვინატრებდი რომ მქონდეს მომავალ წელს. აი რამენარიად ვალი რომ გავისტუმრო ბანკის, მერე ხმის ამომღების დედა ვატირე.<br /><br />ხო, წლის მნიშვნელოვან მოვლენა და იმედის მომცემი, ისაა, რომ როგორც იქნა, სერიოზულად გადავწყვიტე ბარათების კეთებას მოვკიდო ხელი. მისალოცი ბარათების, მოსაწვევების, ვიზიტკების.<br />საიტიც დავარეგისტრირე <a href="http://www.blogger.com/www.annascards.com" target="_blank">www.annascards.com</a> ფბ–ზე <a href="http://www.facebook.com/?page=1&amp;sk=messages&amp;tid=1639165852345#%21/pages/Annascardscom/184345668245068" target="_blank">გვერდი</a> გავაკეთე , ჯერჯერობით 2 სურათი დევს, კიდევ ერთი ბარათze, მთხოვეს არ დადოო, ერთ ახალ ბარათს დღეს საღამოს დავდებ. იმედია ნელა ნელა ამუშავდება. ცოტა მალე რომ დამეწყო, იდეალური დროა ახალი წელი, მაღაზიამ 30 ცალი ბართის შეკვეთა მომცა და ფიზიკურად ვერ გავაკეთე, თან ამ გართულებულმა გრიპმა საერთოდ მომსპო.<br />ეს ბარათები ერთერთი ნათელი წერტილია ცხოვრებაში.<br />ხო, კიდევ მესამე ბავშვი მინდა.<br />ეხლა ცოტა მოვძლეირდები და აუცილებლად მინდა რომ მესამე გავაჩინო :)<br /><br />წავედი. ვერ ვარ ხასიათზე. საკუთარი ფული მინდა :( ოღონდ ისეთი, ბანკში რომ არ მივიტან.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-2416308200944301551?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-34304633296436501782010-11-26T11:32:00.003+04:002010-11-26T12:18:25.982+04:00ადრე დავწერე არ მიყვარს დრესასწაულები მეთქი, რელიგიურის გარდა.<br />ახალ წელიც გაუგებარი დღესასწაული იყო.<br />მაგრამ წელს რაღაც სხვანაირად ვარ, ველოდები, როდის მოვრთავ ნაძვის ხეს, როდის აანთებენ ქუჩაში განათებებს, როდის ..... როდის მოვა ახალი წელი.<br /><br />მერე მივხვდი რომ ეკატერინეს გამო ვარ ასე, შარშან პატარა იყო, და მხოლოდ იმას ახერხებდა რომ ჰჰჰჰჰ, რა ლამაზიაზე, ნაძვის ხისკენ იხედებოდა. წელს ბევრ რამეს ვნახავთ, გავისეირნებთ თოვლიან ქუჩებში, ვარდისფერი ცის ქვეშ. თოვლიც ვარდისფერია :)<br /><br />ნანუკაზეც ასე ვიყავი, მაგასთან ერთად ვიზრდებოდი, ხელმეორედ ვიწყებდი საუბარს, სიარულს, კიბეზე ასვლას...<br /><br />ეხლა ხელმეორედ ვაკეთებ ამ ყველაფერს და ხელმეორედ, ახლებურად ვიწყებ სიარულს, ლაპარაკს, ცხოვრებას ზოგადად...<br />თოჯინების თეატრში ჯერ არ მყოლია ეკატერინე და ვტკბები და ვცმუკავ, ერთი სული მაქვს როდის წავიყვან.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_-br9eJFIl-g/TO9tNRlcwjI/AAAAAAAAAQU/Fy3InY_1F0s/s1600/uniInc.php.jpeg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_-br9eJFIl-g/TO9tNRlcwjI/AAAAAAAAAQU/Fy3InY_1F0s/s320/uniInc.php.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5543769741142573618" border="0" /></a><br />რამდენი რაღაც აქვს აღმოსაჩენი, გვაქვს აღმოსაჩენი ერთად.<br /><br />ბევრი შვილი მინდა მყავდეს. ამას წინათ მივხვდი, სანამ ქალს შეუძლია ბავშვი გააჩინოს და აჩენს, თავი მოხუცი არ გონია, თავის მოტყუებაა თითქოს, მაგრამ ასეა, ცხოვრებას თავიდან იწყებ, ყველა ახალ ბავშვთან ერთად.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-3430463329643650178?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-16173204067593803222010-11-25T14:13:00.003+04:002010-11-25T14:58:22.178+04:00მერამდენედ ცხოვრებაში არ ვიცი, მაგრამ ბოლო პერიოდის განმავლობაში დიდი ხანია ასე ცუდად არ ვყოფილვარ.<br />შიგნიდან რომ ქვითინებ.<br />ბუჩა მეუბნება, არ მინახიხარ როგორ ტირიხარო. ცრემლები არ გადმომდის მაგრამ შიგნიდან ვღვარვღვარებ :(<br />მიზეზი იმდენად ბანალური და მათემატიკურად გამოხატება, რომ სასაცილოც კია.<br />რა საშინელი შეგრძნებაა, რომ აი ბოლო კაპიკს გადაიხდი, იყიდი პურს და პამპერსს, ვთქვათ და ვსო, მეტი არაფერი აღარ გრჩება.<br />40 თეთრი მაინც დავტოვე, იმედად, რა იცი რა ხდება– 9 ქენბების მაგივრად 8 ცალი ვიყიდე, გადავთვალე, ღამე 1 ცალი ჭირდება, ბაღში 2–ის მაგივრად 1 ცალს გავატან და ვიმყოფინებთ, სანამ ლტოლვილების დახმარება ჩაირიცხება. სახლში საჭმელი 2 დღე გვეყოფა. 3 ლარად ასაწონი მაკარონი, ბრინჯი და წიწიბურა ვიყიდე, ცოტა ცოტა, ერთი გაკეტება რომ გვეყოს, ხოდა 4 ცალი კვერცხი.<br />ხვალ დილისთვის ცოტა ვერმიშელი მორჩა და იმას მოვხალავ და მოვხარშავ. ბავშვებს ფაფას გავუკეთებ.<br />დღეს არ არის ლტოლვილების დამხარება, ხვალ იქნებაო. ხელფასიც იქით კვირაშია.<br />იმედია, მანქანა პატივს დამდებს და უბენზინოდ ივლის ხვალამდე, იცის ხოლმე ჯიგრობა.<br />ერთ ბანკში ოვერდრაფტზე 400 ლარი გადახარჯვა, თიბისი ქარდზე ნოემბრის შესატანი არ შემიტანია და ჯარიმები ერიცხება, არც დედაჩემის შესატანი შემიტანია ნოემბერში და იმასაც ჯარიმები ერიცხება. ჩემი ხელფასი, 30–ში რომ უნდა დამერიცხოს 400 ლარია.<br />შუა თვეში 400 ლარი დამერიცხება, რომლითაც ბანკის ვალები უნდა დავფარო, ნოემბერში რომ ვერ გადავიხადე, ისინი. პირველად, ცხოვრებაში, მეზიზღება ციფრები.<br />ვცდილობ არ ავყვე, ანდახან კარგ ხასიათზეც კი ვარ, გუშინ, მაგალითად, მთელი დღე ვღიღინებდი. დღეს ისევ ცუდად ვარ.<br />დილით თმებიც არ დამივარცხნია, ფრჩხილებს ვერ ვიკეთებ, მანიკურიც ალაგ ალაგ მისვია.<br />პირველი ნიშანი, რომ ცუდად ვარ, ფრჩხილებია, ვერ ვეკარები რომ გავიკეთო.<br />სექსიც აღარ მინდა, ეს საერთოდ ანომალური მოვლენაა.<br />ძალიან ცუდად ვარ, ძალიან...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-1617320406759380322?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-6133084379393595942010-11-16T12:00:00.003+04:002010-11-16T12:11:14.648+04:00ამ ქალს ვიცნობ.<br />ქალბატონს ვერ ვიტყვი მიუხედავად თავისი ასაკისა, ქალია, აი ისეთი, როგორიც მე მინდა რომ ვიყო.<br />შემთხვევით გადავწყდი მის დღიურს "თავისუფლების დღიურებში".<br />იშვიათად რომ თავი უხერხულად ვიგრძნო ვინმეს წინაშე. მეტიც, ვერ ვიხსენებ ვერავის ამ ადამიანის გარდა, ვისთანაც თავს უხერხულად ვგრძნობ იმიტომ, რომ ძალიან მაგარია, ჩემზე მაგარი და სხვანაირი დამოკიდებულება მაქვს.<br /><br />მის დღიურში 1 დღეს გამოვყოფ:<br /><strong>17 სექტემბერი, ხუთშაბათი</strong><br />დილა ღრუბლიანია, მშვიდი, ყველაფერი იგივე. წუხანდელს ჩავიწერ: ძილის წინ ვკითხულობდი, უფრო ვათვალიერებდი ჩქვანავას “ტორეადორებს”. თავი ავარიდე, ძილის წინ, და საერთოდაც. გასანეიტრალებლად, ნაბოკოვს ჩავხედე, დავმშვიდდი. შეიძლება ცინიკურია, მაგრამ, ასე მგონია, ომი და უბედურება რომ არ ყოფილიყო, ალბათ არც ლიტერტურა იარსებებდა, მარტო სიყვარული არ ეყოფოდა. სანამ მე თვითონ არ ჩავყვინთე ამ საქმაში, “ანა კარენინას” – «Все счастливые семьи похожи друг на друга, каждая несчастливая семья несчастлива по-своему» - ამასაც რომ ნიშნავდა, ვერ ვხვდებოდი. თუ ეგრეა, რა ძვირი საფასურია!<br />დღევანდელი დღე, ჩემი პროგნოზით, სულ ასეთი უშფოთველი იქნება, და ჯობია, საღამოსკენ შევაჯამო, ფაციფუცის გარეშე.<br />ორად ორი დღიური მახსენდება (მიწერ-მოწერას თუ დღიურებად არ ჩავთვლით) – ანა ფრანკის და სეი-სენაგონის. მეორე სიმშვიდეში იწერებოდა, ანა ფრანკისა კი “ტორეადორების” დროს, მაგრამ რა თავმოყრილია! ჩემსას რომ მოვრჩები, ამ პროგრამის დღიურებსაც მერე წავიკითხავ, ასე უფრო თვითმყოფადი ვიქნები. ჩემი "აბაზანის" რესტავრაცია მოვინდომე, ბარემ თივა მაქვს. "აბაზანა" ერთი თივის კარავია, შიგ თუთიის ოვალური ტაშტი დგას, წყალში კაკლის ფოთლებს ვყრი, თავისითაც იყრება. ირგვლივ ახალი თივის ფთილებს ვამაგრებ. ნეტავ ამის დანახვაზე, ვინ რას ფიქრობს – რობინზონ კრუზო ვარ თუ ტაშტის აძიძლანი? ძროხისთვის კი, უბრალოდ, საჭმელ-სასმელია.<br />გუშინ, სეირნობისას, შევამჩნიე: მდელოზე მაყვალი მწიფდება, კაკალიც შემოდის. მაყვალი დაუკრეფავი დამრჩება, ზაზა იშვიათად ჩამოდის, მე სულ წერა-კითხვამ ამიტანა. ისევ ჩემს ილუსტრაციებს მივხედო, ჯობია, სანამ სრული დისკვალიფიკაცია არ მიმიღია. აგერ, ჩამოვიდა კიდევაც – როკფორი ჩამომიტანა, ლიმონი დაავიწყდა. თავისი ზღაპრების ილუსტრაციები მანახა, მერამდენედ გავგიჟდი! ჩემი დღიური წავუკითხე, სანამ ცრემლმორეული ვკითხულობდი, შეზლონგში ჩაეძინა. არც მერე მითხრა კარგები. მერე თავის თბილისში დაბრუნდა, საიდანაც ჩამოვიდა. ვინ დამიჯერებს, რომ არ მწყენია. ასეც არის, მოსაწყენი და არაინტეგრირებულია ჩემი ყოველდღიურობა. მე კი მეგონა, დარჩებოდა, ბუხარს დავანთებდით, და ჩემთვის გავიფიქრებდი: "რა კარგია, რომ შევრჩით ერთმანეთს." ვეცდები, დავიძინო.<br />––––––––––––––––––––––––––––––––<br />აი ბოლოში, რა კარგად და გასაგებად წერია რა გვინდა ქალებს საყვარელი კაცისგან, სიმყუდროვე, თავის დადება, მიყრდნობა და თქმა, რომ რა კარგია რომ შევრჩით ერთმანეთს.<br />და როგორი უცხოა ეს კაცებისთვის...<br /><br /><a href="http://www.radiotavisupleba.ge/content/article/1847129.html" target="_blank">დღიურის ლინკი</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-613308437939359594?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-43812650371967418842010-11-11T14:57:00.001+04:002010-11-11T14:58:49.988+04:00აი <a href="http://test.psycho.ge/t1/index.php">აქ </a><br />ეს კი ჩემი შედეგები:<br />თქვენი ცოდნა პროფესიულ სფეროში საკმაოდ ძირფესვიანია, თანაც განუწყვეტლივ ცდილობთ ამ ცოდნის გამდიდრებას.<br />თქვენი აზროვნების ტიპი არის შერეული. მსგავსად მოაზროვნე ადამიანები პრობლემებთან მიმართებაში ან ინტუიციას იყენებენ, ან ლოგიკურ მიდგომას ამჯობინებენ. სტრეტეგიას სიტუაციიდან გამომდინარე ირჩევთ. კრეატიული აზროვნება თქვენთვის უცხო არ არის და ხშირადაც მიმართავთ. ძალიან არ გსიამოვნებთ საკუთარი შეცდომების აღიარება.<br />მეგობრობაში განსაკუთრებულად მომთხოვნი არ ხართ. მეგობარი უბრალო უნდა იყოს ურთიერთობაში და ეს ურთიერთობა დამძაბველ რიტუალად არ უნდა იქცეს.<br />გარშემომყოფთა მიმართ ინტერესს ამჟღავნებთ, მაგრამ არ გსურთ, რომ მეგობრული და ამხნაგური დამოკიდებულებები ტვირთად დაგაწვეთ. ცდილობთ, რომ სულში არავის ჩაუძვრეთ და არც საკუთარი ფსიქოლოგიური კომფორტის ხელყოფის საშუალებას აძლევთ ვინმეს.<br />როცა რთული და პრობლემური სიტუაციის წინაშე აღმოჩნდებით, მარტო არ ღებულობთ გადაწყვეტილებას, ყველაფერს კარგად მოიფიქრებთ და მერე მოქმედებთ.<br />სიყვარულში: თქვენი იპოვეთ თქვენი მეორე ნახევარი და ტკბებით ამ ურთიერთობით.<br /><br />როგორ იქცევით, როცა პრობლემა გაქვთ: მიჩვეული ხართ პრობლემებით ნიველირებას და გულის დამშვიდებას, რომ ყველაფერი კარგადაა.<br />თქვენი ჩათრევა რაიმე ცუდ საქმეში ძნელია. ყოველთვის იცავთ დისტანციას. მოვლენების კურსში კი ხართ, მაგრამ უფრო შორს არასოდეს მიდიხართ.<br />თქვენ საკმაოდ გულმოწყალე ადამიანი ხართ და ყოველთვის მზად ხართ ყველას დასახმარებლად.<br />თქვენი ცხოვრება სასურველი მიმართულებით და სასურველი ტემპით მიდის... ცოტ–ცოტა ცხოვრებისეული პრობლემები კი გაქვთ, მაგრამ არის ვინმე, ვისაც რანაირი პრბლემა არ აქვს? თქვენ კმაყოფილი ხართ თქვენი ცხოვრებით.<br />წარსულში სერიოზული პრობლემები გქონდათ. ცდილობთ დაივიწყოთ ეს პრობლემები და არასოდეს გაიხსენოთ. სასურველი იქნებოდა, ფსიქოლოგისათის მიგემართათ.<br />ამ წუთში თქვენ ორიენტირებული ხართ მხოლოდ არსებულ ვითარებაზე და მასში არსებული პრობლემების გადაჭრაზე. არსებობს გარკვეული რამ, რაც არ მოგწონთ და ცდილობთ, რომ მოაგვაროთ ეს საკითხი.<br />ნათესავებთან მეგობრული დამოკიდებულება გაქვთ, მაგრამ ვერ იტანთ როცა ისინი სულში გიძვრებიან და არც თქვენ აკეთებთ ამას. შესაძლებელია ნათესავებისაგან მოშორებით ცხოვრობდეთ, რაც მოგწონთ და თქვენთვის ეს კომფორტულია.<br />ცდილობთ, არ იოცნებოთ. ცხოვრობთ იმ მოსაზრებით, რომ ოცნებები არასოდეს ხდება. ცხოვრობთ იმითი რაც არის და რაც რეალურია.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-4381265037196741884?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-34812578035889834422010-11-07T17:32:00.002+04:002010-11-07T18:14:07.820+04:00ყველა კაცში ზის მონადირე - მივიდეს მოინადიროს, გაანაყოფიეროს და წავიდეს.<br />რატომ აღარ მიდის და რატომ ”ანაყოფიერებს” ერთიდაიგივეს (?!) და რატომ შეიქმნა ოჯახი, ერთ-ერთი ვერსია არის კიბორგას <a href="http://ana-xatia.blogspot.com/2010/10/technical-difficulties.html">ამ პოსტში </a>;<br />ღალატის თემა მეტად აქტუალურია ქალის და კაცის ურთიერთობაში. კაცი, რაც არ უნდა მტკივნეულად ჟღერდეს ამის აღიარება, პოლიგამია. ანუ მთელი ცხოვრების მანძილზე ცდილობს რომ მრავალფეროვნება არ მოაკლდეს მის უდიდებულესობას, ქვეცნობიერად, რა თქმა უნდა. მაგრამ არის პრობლემა - ცოლი ყოველთვის არ მიესალმება ქმრის ასეთ მისწრაფებებს და ვიღებთ არასასურველ შედეგებს.<br /><br />ქალებისთვის ძალიან მაგარი პონტია, როცა მის სურვილს, ფიქრს და ა.შ. კაცი უთქმელად ხვდება და ბედნიერია ამითი. წარმოიდგინეთ, რა მაგარია, უნდა შოკოლადი და სახლში დაბრუნებულ ქმარს, მისთვის შოკოლადი მოაქვს ისე, რომ არც კი უთქვამს. მნიამ... კარგია...<br />თურმე აქ ყოფილა ძაღლის თავი ჩამალული - როგორც კიბორგა <a href="http://ana-xatia.blogspot.com/2010/11/by-cyb-mcloud.html">აქ </a>წერს, პარტნიორს ეჩვევი, ფაქტიურად ზღვარს ვეღარ ავლებ მას და შენს შორის და როგორც, საკუთარ თავზე არ შეიძლება ერექცია გქონდეს, ასევე არ გამოდის შენარჩუნდეს ლტოლვა პარტნიორის მიმართ. ანუ სექსის ობიექტები აღარ ვხდებით ნელ ნელა. ჰმ... ეს ტეხავს.<br /><br />არის თუ არა ქალისთვის პაუზა ურთიერთობაში ისეთივე პოზიტიური მოვლენა, როგორც ეს კაცის შემთხვევაში ხდება. ნუ, ზოგადი მიზნისთვის, ანუ იმისთვის რომ ურთიერთობა შენარჩუნდეს, თუ აუცილებელია რომ შესვენება აიღოთ, იყოს კი ბატონო ასე, მაგრამ ძალიან ეჭვი მეპარება, რომ პაუზის ინიციატივა ქალისგან წამოვიდეს. ეს, ყოველთვის შეიცავს საფრთხეს იმისა, რომ პაუზა სინამდვილეში მძიმე კი არა, წერტილია. წერტილის დასმა ურთიერთობაში, მით უმეტეს, როცა იმ სტადიაში ხართ რომ უთქმელად ხვდებით ერთმანეთს, ძალიან მტკივნეულია.<br />ანუ პაუზა კაცების მოგონილი ყოფილა, იმისთვის რომ პარტნიორი ისევ უცხო გახდეს და ხელმეორედ ”მოინადიროს”, როგორც ”ახალი”.<br /><br />ადრე, კოსმოში წერდა ერთი ბიჭი, ერთი გოგო მოსწონდა, მაგრამ მისი ცოლად მოყვანა მის მერე გადაწყვიტა, რაც ერთ დღეს სტადიონზე ჯინსებში და ბოტასებში გამოეცხადა თავის პასია. მანამდე მხოლოს ვიწრო ქვედაბოლოში და მკაცრ საქმიან გარემოში ხედავდა. მისმა ასეთმა სახეცვლილებმა გადამწყვეტინა მისი ცოლად მოყვანა, რადგან მიხვდა, რომ მის ხელში ერთფეროვნება არ მემუქრებოდა.<br /><br />ხოდა, კაცებს ვეკითხები, არის გამოსავალი იმაში, რომ ქალმა სახეცვლილება განიცადოს ხოლმე? იქნება ეს თმის ფერის შეცვლა თუ ცალი წარბის აპარსვა?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-3481257803588983442?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-83608573261682442752010-11-07T12:19:00.002+04:002010-11-07T13:21:34.150+04:00"ღამე ტაკოს მოფხანა რო გინდა, მოიფხან, გადაბრუნდები და მარტო მერე მიხვდები რო შენი პარტნიორის ტაკო მოიფხანე" (C) ჩემი არ არის<br /><br />ანუ მიჩვევა, ძალიან მიჩვევა და ინტერესის დაკარგვა.<br /><br />ალბათ ყველა წყვილი მომენტში მიდის ფრაზამდე: "მოდი პაუზა გავაკეთოთ"<br /><br />პრი ეტომ მე მჯერა რო ისენი ვინც ამ ფრაზამდე ღიად არ მიდიან, როგორც წესი ურთიერთობას ამთავრებენ მაგ მომენტში, ანუ ვინც არ აღიარებს რო უკვე ვსიო, პაუზა საჭიროა, ისენი ან ერთად რჩებიან და "იტანენ" ერთმანეთს მიჩვეულობის და კომფორტის გულიზა, ან იშლებიან მილიონი მეთოდით რომლების ანალიზის მარტივი შედეგიც "ნუ აღარ გაინტერესებდა და იმიტო დაცილდი" -ია.<br /><br />რა თქმა უნდა კატეგორიული ვარ, რა თქმა უნდა მილიონი გადახრები არსებობს ამ "ჩარჩოდან", და არის სრული გამონაკლისებიც, მარა სამწუხაროდ გამონაკლისების ანალიზი ძალიან რთულია ვინაიდან ისენი ცოტანი არიან.<br /><br />და კი - თქვენ ეხლა ყველას გგონიათ რო ეს გამონაკლისები იმენნა თქვენ ხართ, არადა არა.<br /><br />კი მარა რო არასოდეს არ გითქვამთ მოდი პაუზა ავიღოთო?<br /><br />არ გითქვამთ:<br />- ზა ტო დაგიკარგავთ მუხტი და შიგნი ჩაგიკეტავთ<br />- არ გითქვამთ - ჯერ.<br />- არ გითქვამთ იმიტო რო ვერ გაიგებს და ცდილობთ თქვენ თავში თქვენით გამონახოთ ძალები "ახლიდან გიყვარდეთ"<br /><br />მოკლედ ურთიერტობების საინტერესოობის კრიზისი ყველა ახლო ურთიერთობებში დგება - იმიტო რო ბოლოს საკუთარ ტაკოს პარტნიორის ტაკოსგან ვეღარ არჩევ მოფხანვისას. (და ტაკო რა თქმა უნდა მეტაფორაა)<br /><br />მერე პაუზა შველის რამეს?<br /><br />მოდით ასე: გყავდათ ცოლი, ან გფ, მერე დაცილდით. 5-6 წლის მერე არ გაინტერესებს ის ადამიანი როგორ არის და რას აკეთებს? - ეგეც თქვენი ინტერესის დაბრუნება. ხშირია დაჟე შემთხვევები რო კაკ რაზ დაცილებული წყვილები 2-3-4-5 და ა.შ. წლების მერე "რიგდებიან" ახლიდან. იმიტო რო ბრუნდება ინტერესი, გადაფასდება მოთხოვნები და "ისედაც უკვე იცნობ" და ა.შ.<br /><br />ესეიგი პრინციპში, თეორიაში, ზოგიერთი წყვილებისათვის ეს პაუზა მუშაობს, ყოველ შემთხვევაში ხანგრძლივი პაუზის შემთხვევაში.<br /><br />"მოდი ყველაფერი ახლიდან დავიწყოთ" - ვისაც არ უთქვამს და/ან არ მოუსმენია იმან მესროლოს ქვა პირველმა<br /><br />4-5 წელი პრაქტიკულად ამ "ახლიდან დაწყების" რაფინირებული ვერსიაა ხომ?<br /><br />უბრალოდ ადამიანს არ შეუძლია გუშინ მოჯვას და ხვალ ახლიდან დაიწყოს(ნუ სობსნა მოჯმა ისევ)<br /><br />და ტოტალური ტყუილია დილას გაღვიძება და დალაპარაკება "მოდი ახლიდან დავიწყოთ" თემის ირგვლივ და საღამოს "ახლიდან დაწყებულად" დაძინება. ნუ კი, სექსი იმ საღამოს კარგი იქნება, შერიგების სექსი მაინც სულ სხვაა :დ<br /><br />შესაბამისად პაუზის გარეშე გადატვირთვას აზრი არ აქვს, ვსმისლე აზრი არ აქვს ხანგრძლივ პერსპექტივაში.<br /><br />აქვე შევჩერდები და ავღნიშნავ რო საუბარი მაქ მართლა ღრმა და ხანგრზლივ ახლო ურთიერთობებზე და არა "ხო მეც მესმის რასაც ამბობ, 3 თვე ბიჭს ვხვდებოდი და..." - 3 თვე და ან ტამ 1 წელი რო სვიდანიებზე დადიან ეგ ის არ არის 5 წელი ერთ საწოლში რო იძინებ და "spoon"-ის პოზაში რო წევხარ, ძუძუზე ხელი გიდევს და ფიქრობ ხვალ დასაწერ პროექტზე...<br /><br />ტყუილი არ არის სექსუალურ ლტოლვაზე ლაპარაკი როცა ქალს ძუძუზე ხელს ადებ და ერთი ძარღვიც კი არ გიტოკდება?<br /><br />"არა, ნუ მე ის ხო მთელი ტვინით მიყვარს"<br /><br />უჰუ, და ქუჩაში რო მოკლე კაბიან გოგოს დაინახავ და წნევა აგიწევს ეგეც ღრმა ინტელექტუალური კონტაქტის შედეგია არა?<br /><br />მოკლედ ერექცია პატრიოტული გრძნობების გამო უკვე დასავალის დასაწყისია რა. (ერექციაში იგულისხმება ორივე სქესის ერექცია) და რაც მთავარია საუბარი მაქ არა მხოლოდ ფიზიკურად აღგზნებაზე, 5 წლის მერე არაფერი აღარ არის საინტერესო გვერდზე მყოფ ადამიანში, მართლა საინტერესო და აღმაფრთოვანებელი არაფერია, კი პატივს ცემ, კი მაგარი ვინმეა, კი საინტერესო რამეებს აკეთებს.<br /><br />მარა იმდენად ყოველდღიურია ეს მისი პიროვნება, იმდენად შესწავლილი, და იმდენი კიდევ რაღაც პარალელური უარყოფითი გრძნობაა ზედ მიხლართული(და ვინც მეტყვის რო ურთიერთობებში უარყოფითი გრძნობები და ფაქტები არ აქვს - იმას ურთიერთობები არ ქონია, პროსტო ზოგს პატიობ, ზოგს ყლაპავ, ზოგს იკიდებ(ვითომ) და ა.შ. იმიტო რო "ადამიანს უფრო აფასებ" - არადა გროვდება ეს ოხერი, ემოციის სახით გროვდება, ემოციის შემცირების სახით მაინც...)<br /><br />მოკლედ ინტერესის დაკარგვა, შავი მასის დაგროვება, მიჩვევა...<br /><br />და გგონიათ ეს ვინმემ არ იცის? - ყველა აზრიანი ადამიანი დაჟე ტვინით მიდის იქამდე რო ყველაფერი ზუსტად ასეა. მარა მერე?<br /><br />როგორ გინდა თვალებში ჩახედო გვერდზე მყოფ ადამიანს და უთხრა რომ აღარ გაინტერესებს?<br /><br />და როგორ უნდა ქნას იმ მეორე ადამიანმა რო ეს შეურაცყოფად, ღალატად, შეგინებად, სულში ჩაფურთხებად და ა.შ. - თქვენით მოიგონეთ თქვენი საყვარელი "განწირულის ხატის" ეპითეტები - არ მიიღოს? <br /><br />არა, პასუხს ნუ ელით, მე პასუხი არ ვიცი, მე ვკითხულობ - შეუძლია კი ადამიანის ეგოს ღია თვალებით, მიუხედავად იმისა რო თვითონაც იცის რო ინტერესი, ვნება და ა.შ. აღარ არსებობს - შეუძლია თვალებში შეხედოს პრობლემას, არა საკუთარ თავში არა, თვალებში შეხედოს პრობლემას და პრობლემის პირიდან მოისმინოს რო მას აღარ აინტერესებს ის?<br /><br />შეუძლია მერე ეს დაღეჭოს, მოხარშოს და მერე კიდე დაბრუნდეს ამ ურთიერთობებში?<br /><br />უცნობია, ეს არი ვეჩნი თამაში, მეტოდამ ტიკა, მი ვსე ტიკაემ, ხან ისეა ხან ასე. სტატისტიკურად ვარგისი მონაცემები ვერ მოგროვდა, უფრო სწორად ვტყუივარ, მოგროვდა - და პასუხია რო არა, არ შეუძლია.<br /><br />მარა თუ არ შეუძლია მაშინ ეს ყველაფერი ვაფშე ფუჭია.<br /><br />ანუ მოთხოვნაა რო უნდა შეეძლოს, უნდა გაუსწოროს თვალი და უნდა თქვას რო კი მართალი ხარ, მოდი შევისვენოთ ერთმანეთისგან.<br /><br />აქ ყოველთვის, გარდა ეგოს გათელვისა, რომელიც კიდე მოვლადია დროებით, კიდევ ყოველთვის არის "საერთო გამოცდილების გაზიარების" მიერ შექმნილი შიშები, ანუ ნაძირალა ტიპები რომლებიც ვერ "ადებენ" ადამიანებს ნორმალურა და ამიტომ "შერბილების მიზნით" იგონებენ რო ვითომ მოდი შევისვენოთ და მერე ვნახოთ... და სინამდვილეში რო კაი ხანია იციან რო ვცადოთ კი არა არ დამენახო.<br /><br />გგონიათ მე არ მიქნია ასე? ან თქვენ არ გიქნიათ?<br /><br />ჩვენ ყველა ნაძირალა, უფხო, მშიშარა და გადაწყვეტილების გადაჭრით მიღების ტაკოს უქონელი სლიპინა გველები ვართ.<br /><br />არა თქვენ იასნია არ ხართ, მარტო სხვები, ყველანი, გარშემო. ერთი ნათელი წერტილია დადამიწაზე და ეს თქვენ ხართ! - მოიტათ ავტოგრაფი.<br /><br />აბა როგორ მივხვდეთ ეს "შესვენება" როდის არის "გულით" და როდის არის ცბიერება "შემსუბუქების" მიზნით?<br /><br />ნუ იასნია რეცეპტები არ არსებობს.<br /><br />მარა მაინც სასურველია "ხელი პულსზე" მუდმივად ედოს ორივეს, იასნია ყოველ საღამოს ვერ დაჯდები და ვერ გაარჩევ აბა ინტერესს ხო არ ვკარგავთ -ო.<br /><br />მარა მაინც არსებობს ინდიკატორები, ეს ინდიკატორებიც ყველამ იცის, გრძნობ რო ქალს ხელს ფეხებ შორის უცურებ ლოგინში წოლისას იმიტო რო იქ უფრო თბილა და თითები გაითბო და კარგად დაიძინო? - მეორე დღიდან ადექი და ცალკე დაწექი, ცალკე ლოგინში, ჩესნა აღიარე რო იცი - ასე და ასე, ძაან შეგეჩვიე, მოდი შესვენება.<br /><br />გრძნობ რო მისი მოსმენისას სხვა რამეზე ფიქრობ და მაშინალურ "ხო, ხო" -ს ეუნები?<br /><br />შეწყვიტე კონტაქტი, აი გადი მასთან ურთიერთობის სფეროდან, გაეცალე და მერე რო მართლა დაგაინტერესებს სად იყო და რას აკეთებდა - მიდი და კითხე. ხაწია ამ სიტუაციაში ყოველთვის ჯობია ის ვინც ბევრს ყვება და პასუხად გაშტერებულ როჟას და "ხო"-ებს იღებს, ის მიხვდეს რო მასდამი დაკარგეს ინტერესი და შეწყვიტოს მოყოლა, მოძებნოს სხვა მსმენელი და აცადოს გვერდზე მყოფ ადამიანს დისტანციაზე გასვლა და "მოვლენებიდან საკმაოდ ჩამორჩენა"<br /><br />მაგალითად:<br />მე ამეწვა როცა ერთხელაც ჩემ ქალთან ერთად სადღაც წავედით და გარშემო მისი ახლო მეგობრები, მამრი მეგობრები, იყვნენ რომლებთან ერთადაც რაღაცეებს არჩევდა, და უმეტესობა რაზეც საუბრობდნენ მე არ ვიცოდი. უცებ, დროებით, ბრუნდება ის ინტერესი, "მანამდე", რო იდექი ხოლმე და თვალებში შეციცინებდი, ყველა მის სიტყვას რო აანალიზებდი და ეძებდი რას რისთვის ამბობდა, რას ფიქრობდა, რა უნდოდა, რითი მიხმარებოდი, რა როგორ და საიდან და ა.შ.<br /><br />დღეს კიდე მოვა დამიჯდება კომპთან და ზუზუნებს გვერდზე რაღაცა და მე ლიჟბი key word-ები დავიჭირო და "ვა, გაგიფორმეს, მერე?" - და შემიძლია მშვიდად ვაკეთო და ვიფიქრო რაზეც მინდა. პრი ეტომ ეს "მერე" მთავარია, იმიტო რო ნი დაი ბოგ გაჩერდეს და შენ მოგიწიოს მოფიქრება რა უნდა თქვა, როცა ადრე თვალებში მივაშტერდებოდი, ქვე და ქვეს-ქვე დინებებზე ვიფიქრებდი მის ტვინში, ვიფიქრებდი რამდენს ნიშნავს ეს გაფორმებული ახალი კონტრაქტი, ვიფიქრებდი საით ვუბიძგო, რაში მივემხარო, რა ვუთხრა ეხლა მამოტივირებელი და ა.შ.<br /><br />გგონიათ მე ცუდი ვარ?<br /><br />გეუნებით, მე უბრალოდ ყველაფერი კი არ ვიცი რასაც ის აკეთებს, მე წინასწარ ვიცი რას როგორ გააკეთებს, იტყვის და იფიქრებს მანამ სანამ ის გააკეთებს, იტყვის და იფიქრებს, და ვიცი გონებით კი არა, ვიცი გამოცდილებით, სხეულით ვიცი, საკუთარი ტაკოს მოფხანისას სხვისის მოფხანის ამბავია, მთლიანად ვიცი სადა ბანაობს... ეს არის ვითომ ახლო ურთიერთობების ხიბლი და სინამდვილეში დიდი საშინელება - ადამიანის მთლიანად "გათავისება"<br /><br />ი ტაკ, პაუზები ურთიერთობაში<br /><br />კარგია? - კი<br /><br />ნიშნავს ეს რო წასვლა უნდა და ვერ ამბობს?<br /><br />თუ მანამდე არსოდეს უთხოვია მოდი სხვა და სხვა ლოგინში დავიძინოთ, მოდი ჩემ ოთახში ნუ შემოხვალ რაღაც დრო და ნუ ვიურთიერთებთ, მოდი რავი კიდე რაღაც, ამას ძაან გაბედვა უნდა, ძაან ძნელია ჩახედო ადამიანს თვალებში და უთხრა დისტანცია დაიცვას, მიუხედავად იმისა რო იცი რო ისიც ასე ფიქრობს, ის ეგრევე ჩახტება "აი რა მიქნეს" პოზაში...<br /><br />ხოდა თუ ეგ არ გაუბედავს, არ უცდია და უცებ გაბედა პაუზის მოთხოვნა - სკარეე ვსივო ტყუის. <br /><br />მარა თუ ერთხელ ის ცადეთ, მეორედ ის, მესამედ ის, მეოთხედ რაღაც, ყველაფერმა ცოტ-ცოტა იმუშავა, და ეხლა გრძნობს რო პაუზა უნდა, თუმდაც რავი, "მოდი პაუზა ავიღოთ და სხვა ხალხთან გვქონეს სექსიც კი" - ეგეც შეიძლება ჩესნი იყოს და თქვენი ურთიერთობის ჯამში შენარჩუნებას ემსახურებოდეს, თუ ვიმეორებ მანამდე იყო ყველა სხვა უფრო მარტივი მაგრამ ხშირად არანაკლებ მტკივნეული დისტნაციის აღდგენის მცდელობა.<br /><br />მეორეა რო გინდათ როო ეგ თქვეენ? - ანუ მე მილიონი მილაპარაკია ჩემს პარტნიორთან ამაზე წინასწარ, ორივეს ოხრად გამოცდილება გვქონდა და წინასწარ განვსაზღვრეთ სად რა როგორ უნდა მომხდარიყო. მარა შევცდით ერთ ფაქტორში - სიტუაციის შეფასებები ხშირად ერთმანეთს არ ემთხვევა.<br /><br />ანუ ის გრძნობს რო ინტერესს კარგავს, მე კიდე სუ სხვაგან ვბანაობ, შედეგად ინტერესის დაკარგვის გამხელის შემდეგ ფეხის წვერებამდე შეურაცყოფილი ვარ და ნაღალატები რო ეს როგორ ჩამარტყეს ზურგში დანა. არადა ხო მოლაპარაკებული და დაღეჭილი გვქონდა რო ინტერესის დაკარგვა იქნება და რო დისტნაციის მიცემა საჭიროა?<br /><br />პროსტო იმ სიტუაციაში, ვაჭრობის გათვლისას, ორივე ვფიქრობდით რო "მეც დამეკარგება, მასაც დაეკარგება და კაკ რაზ უცებ და უმტკივნეულოდ გავიწევით შორიშორს და დავიწყებთ ახლიდან" - და რეალობაში იასნია ორივე საკუთარ სუპში იხარშება და ეს დისტანცირების სურვილი არ ემთხვევა ერთმანეთს.<br /><br />მე მაინც ვრჩები იმ აზრზე რო ეს "ორის ურთიერთობა" არა ოპტიმალური ვარიანტია, რო კაიფი მონაწილეობაშია, ანუ... რაღაც მუდმივ ვარდნაში ისე რო არასოდეს მიწაზე არ დაეცე, პროცესში მიახლოვების, ხოდა ვინმემ რო გამორთოს ეს "დაახლოებულობის სტადარტული ფორმატი" ყველაფერი უკეთესად იქნებოდა...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-8360857326168244275?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-40934665891012220872010-10-28T14:44:00.007+04:002010-10-28T15:06:42.131+04:00ბიჭოლაზე, როგორც დიზაინერზე ვერაფერს ვიტყვი, მარტივი მიზეზის გამო – არ მაინტერესებს.<br />ერთი ისაა, რომ ყურადღებას"ნოვაციებით" იპყრობდა.<br />მახსოვს რამოდენიმე წლის წინ, რომელიღაც სატელევიზიო შოუში იყო მოწვეული და წარმოადგინა უნისექს და თან ძალიან უცნაური ტანსაცმელი.<br />ხმაურს ყოველთვის მოყვება პოპულარულობა და ბიჭოლაც გახდა პოპულარული.<br />მერე ბალიშები, რომლებსაც ბევრი აკრიტიკებს, მაგრამ რატომრაც "მაღალ მოდად" მიიჩნევენ, მე – პას, მოდაშიც ვერ ვერკვევი და საერთოდ, უბალიშოდ ძილის მომხრე ვარ.<br />ეხლა კი კოვზები წარმოადგინა, რომელიც სულ არ არის მისი იდეა.<br />"კოვზები" თავის საკურსო ნამუშევრად წარმოადგინა მისმა ჯგუფელმა, სალომე ვაშაკიძემ. პირველად მაგან გამოიყენა ეს იდეა. რა თქმა უნდა კოვზები განსხვავდება ფორმით და დანიშნულებით, მაგალითად ჩაის კოვზით, ვერ შეჭამ წვნიანს (ნორმალურად, თორემ ისე, ზღვაც კი დაილევა კოვზით), მაგრამ ამტკიცო, რომ კოვზით ჭამის იდეა შენია, რაღაც უცნაურად ჟღერს, რბილად რომ ვთქვა. ბიჭლას კოვზებიც განხსვავდება სალომეს კოვზებისგან, მაგრამ ეს იდეა პირველად სალომეს მოუვიდა თავში, ამით კი ბიჭოლამ იხეირა კიდევ ერთხელ.<br /><br />მოკლედ, ბევრს არ გავაგრძელებ. სალომეს კოვზიანი ნამუშევრები :)<br /><img src="http://a.pix.ge/m/e7rf8.jpg" alt="" /><br /><br /><img src="http://a.pix.ge/i/bkuld.jpg" alt="" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-4093466589101222087?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-86443743157436121332010-10-26T15:42:00.001+04:002010-10-26T15:49:05.248+04:00Заявление Полового Члена<br /><br />Заявление:<br />Я - Половой Член, прошу увеличить мне заработную плату, так как я:<br />1. Выполняю физическую работу;<br />2. Работаю на большой глубине;<br />3. Работаю головой;<br />4. Работаю по выходным и праздникам;<br />5. Работаю в условиях повышенной влажности;<br />6. Мне не оплачивается работа в ночные часы;<br />7. Работать приходится в тёмном помещении без вентиляции;<br />8. Работаю при высоких температурах;<br />9. Подвергаюсь риску инфекционных болезней.<br /><br />Ответ администрации:<br />Ваше заявление было рассмотрено. Администрация отказывает в<br />удовлетворении Вашей просьбы на основании нижеизложенного:<br />1. Вы не работаете 8 часов подряд;<br />2. Спите на рабочем месте после кратковременной трудовой активности;<br />3. Не всегда отвечаете требованиям руководства;<br />4. Не находитесь постоянно на своем рабочем месте, всё время ходите по разным отделам;<br />5. Слишком много времени тратите на отдых;<br />6. Чтобы включиться в работу - нуждаетесь в оказании стимуляции и давления;<br />7. Не следите за чистотой и порядком на рабочем месте по окончании работы;<br />8. Допускаете нарушения техники безопасности, не пользуясь защитными средствами;<br />9. Представители Вашей профессии уходят на пенсию раньше 60 лет;<br />10. Вы не проявляете желания работать две смены подряд;<br />11. Иногда покидаете рабочее место, не закончив работы;<br />В дополнение к вышеизложенному, вы постоянно приходите и уходите с двумя подозрительными баулами.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-8644374315743612133?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-71808399343988997742010-10-21T16:17:00.005+04:002010-10-21T17:26:24.994+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_-br9eJFIl-g/TMA_dzjZZ7I/AAAAAAAAAP0/hh-SddsHsLk/s1600/zebra.gif"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 224px; height: 270px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_-br9eJFIl-g/TMA_dzjZZ7I/AAAAAAAAAP0/hh-SddsHsLk/s320/zebra.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5530490123698399154" border="0" /></a><br /><br />დავიჯერო ასეთი მნიშვნელოვანია რა ფერის ზოლები აქვს ზებრას?<br />თუ შენი საყვარელი ადამიანისთვის ზებრა ყვითელ –მწვანეა და არა თეთრ–შავი, პრინციპის საქმეა რომ ბოლომდე შენი ამტკიცო?<br />იყოს ყვითელ–მწვანე შენთვისაც, თუ ამით გაახარებ და კიდევ ერთ ქულას ჩაიწერ მის თვალში და უფრო "თავისიანად ჩაგთვლის".<br />თუ საქმე მის იმიჯს არ ეხება და არ ამტკიცებს, რომ მისი მაიკა ცისფერია და ძალიან უხდება მის ლურჯ შარვალს. რომელიც სინამდვილეში შეიძლება იყოს მწვანე, მაგალითად. გაახარე და დაეთანხმე :)<br />დანარჩენ შემთხვევებში, როცა საქმე მხოლოდ თქვენ ორს შორის ირკვევა, რატომ არ უნდა დათმო საყოფაცხოვრებო ნიუანსები და ზოგადსაკაცობრიო თემები?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-7180839934398899774?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-45450363615875529642010-10-15T09:14:00.003+04:002010-10-21T18:17:55.376+04:00<div>მანამ სანამ მომავალ პოსტებში განვიხილავდე კონკრეტული ოჯახური, ქალურ/კაცური და ა.შ. პრობლემებს მინდა შემოგთავაზოთ ზოგადი განხილვა ამ თემაზე რომელიც აუცილებელი იქნება მომავლში საუბრისას სწორ კალაპოტში საფიქრალად.</div><div><br /></div>- ნაგავი ჩაიტანე რა. <div>- რამე საჭმელი გვააქ ქალო?</div><div>- ბავშვი წაიყვანე ბაღში</div><div>- ძმაკაცებთან გავდივარ დასალევად</div><div>- პროდუქტებია მოსატანი, სია მაგიდაზე დევს</div><div>- გასარეცხებს როდის გარეცხავ ბოლოს და ბოლოს??</div><div>- დაქალებთან ერთად ვარ, გვიან მოვალ </div><div>- სამსახურიდან გამომიშვეს, შენ ფულზე ვართ სანამ ახალს ვიშოვი</div><div>- აუ გუშინ ნინოს ისეთი კაი ჩექმები ეცვა, პრაქტიკულიც და ლამაზიც, ალბათ არასოდეს არ გვექნება მასეთის ფული</div><div>- გამოუცვალე ბავშვს პამპერსი ქალო</div><div>- გამოუცვალე რა ბავშვს პამპერსი შენ...</div><div><br /></div><div>არაფერი ისეთი ხომ? - ჩვეულებრივი ოჯახის ჩვეულებრივი ფრაზები, რა შეიძლება იყოს ამაში ცუდი?</div><div><br /></div><div>აგერ:</div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">- გამოუცვალე რა ბავშვს პამპერსი შენ, დღეს მთელი დღეა მე ვუცვლი</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">- ოოო, მე კიდე სუ მე ჩამაქ ნაგავი მარა რა?</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">- კაი რა გუშინწინ ხო მეც ჩავიტანე</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">- მერე რა, ბოლოს პროდუქტები როდის ამოიტანე? - მე ნაგავიც ჩამაქ, პროდუქტებიც ამომაქ და კიდე პამპერსაც კი ვუცვლი ხანდახან!</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">- ხოოო? - მე კიდე ვმუშაობ, ბავშვს ვუვლი და ხანდახან დაჟე ნაგავიც გამაქ და საჭმელიც ამომაქ... მითხარი ერთი აბა ქალი რომელიც თან მუშაობს, თან ბავშვს უვლის და კიდე სექსიც უნდა...</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">- სექსი? - ის კვირაში ერთხელ "გამარჯობა", სექსია? - და მუშაობ და რა? - ფინანსურად მაინც ჩემ კისერზე ვართ, შენ ისე მუშაობ - შენი გართობისთვის.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">- ხო არა?? - 2 წელია ნორმალური ფეხსაცმელი ვერ მიყიდია, ჩემი ფულიც სუ ოჯახზე იხარჯება, გეუნები არ მოგწონს - იპოვნე ქალი რომელიც საკმარის ფულს გაგიკეთებს და დაახვიე. </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">- ფული არაფერ შუაშია, პროსტო ხო შეიძლება ანგარიში გამიწიო არა. </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">- შენც ხო შეიძლება არა გამიწიო ანგარიში და 1-ხელ როცა არ მაქ დრო გამოუცვალო პამპერსი??</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">- !!! ხო ვუცვლი ხოლმე კაცო, პროსტო ეხლა არ მცალია მეც ვახ, და ვაფშე რატო არ გაქ დრო??</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">- დაქალებთან ერთად გავდივარ "ელვისში" </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">- აჰა! ესეიგი პამპერსიც მე უნდა გამოვუცვალო, კიდე მე უნდა დავიტოვო დაძინების დრომდე და მე უნდა დავაძინო ხო???</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">- მერე რა მოხდა? - გუშინწინ შენ არ იყავი ღამე 2-ზე რო მოხვედი გალეწილი მთვრალი?? - მე წაგიკითხე ლექცია რატო ვაძინებ მე ბავშვს თქო?</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">- კაცო შენ ქალი ხარ!</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">- აჰა?! მე ქალი ვარ? - მაშინ შენ კაცი ხარ და წავიდა იმუშავა, ჩამაცვა, დამახურა გადამყვა ზედ ე.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">- ბაზარი არ არი, მაშინ დაჯდა სახლში, არ გავიდა კუხნიდან დამახვედრა ყოველ დღე ახალი კერძი და ყოველ საღამოს ჩაიხადა გადაიკუზა! ა და კიდე არ დავინახო დევიშნიკები და კარაოკე ფართიები, დაეტია სახლში იკითხა წიგნები... სად ვნახავ მე ქალს რომელიც თან მუშაობს, თან ბავშვს ზრდის, თან საინტერესო და სექსუალურია??? - შენ სად ნახავ კაცს რომელიც ამდენის უფლებას მოგცემს... "არ მოგწონს წადი" - არ მოგწონს შენ წადი თუ კაია.</span></div><div><br /></div><div>რა თქმა უნდა ეს არ არის უნივერსალური სცენარი, ყველგან სხვა და სხვა კამათები, სხვა და სხვა საკითხებშია ჩახვევა და გაჭედვა და ა.შ.</div><div><br /></div><div>მაგრამ ზოგადად მაინც ვფიქრობ რო თანამედროვე დროში ყველა ოჯახში გახმაურებულად თუ დაფარულად და ჩუმად დაბოღმილად მაინც არის როლების განაწილების პრობლემა.</div><div><br /></div><div>ეს "კაცი უნდა იყოს კაცი და ქალი უნდა იყოს ქალი" დიდი ხანია გახდა პრობლემა. </div><div><br /></div><div>პრობლემა დაახლოებით იმაშია ადრე რო მარტო ანეგდოტად იყო, ე.წ. "ადამკუკუს" დროინდელი ანეგდოტი თემაზე ერთხელ ცოლმა და ქმარმა როლები რო გაცვალეს 1 დღით:</div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">ცოლი წავიდა სამსახურში იმუშავა და მერე დალია მეგობრებთან ერთად.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">ამ დროს ქმარი დარჩა ბავშვებთან, ჯერ ყველა დააპურა, მერე ბაღში წაიყვანა უფროსი, მთელი დღე ეთამაშა, აჭამა, ასვა, პამპერსები უცვალა უმცროსს, დაალაგა სახლი, გააკეთა საჭმელი, წამოიყვანა უფროსი ბაღიდან, ისევ აჭამა, უცვალა, უარა, ალაგა ბოლოს მოეთრა მთვრალი ცოლი, იმასაც აჭამა და ბოლოს და ბოლოს გათანგული დაენარცხა ლოგინზე და "და ეხლა კიდე უნდა მომ@!@ნან???"</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ხოდა ეს ანეგდოტი დღეს რეალობაა, იმ განსხვავებით რო არც კაცს არ უნდა ის "ბოსტნეულის" როლი რომელიც აქამდე ქალს ქონდა.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">დღეს, მაშინ როცა ქალებს ბოლოს და ბოლოს ყველა თანაბარი უფლებები აქვთ, მათაც უნდათ კარიერა, უნდათ აღიარება, უნდათ საკუთარი ფული, უნდათ საინტერესო ცხოვრება, უნდათ მანქანა, უნდათ "გულაობის" უფლება, უნდათ საკუთარი დროის თავად განკარგვის უფლება.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">უფრო სწორად ეს ყველაფერი ერთმანეთს მოსდევს:</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><ul><li><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">კარიერა უნდათ იმიტო რო უნდათ ფული, აღიარება და საინტერესო პროფესია</span></li><li><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ფულს და აღიარებას მოსდევს საკუთარი დროის თავად განკარგვის სურვილი იმ ხალხთან ერთად რომლებიც გაღიარებენ</span></li><li><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">მანქანა უნდათ ასევე აღიარებისთვის და ფულისთვის და უბრალოდ კომფორტისთვის.</span></li><li><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">უნდათ ლამაზი ტანსაცმელი - ასევე აღიარებისთვის და კომფორტისთვის</span></li><li><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ამ ყველაფერს უფრო მეტი ფული უნდა, უფრო მეტ ფულს უფრო მეტი და უფრო თავდავიწყებით მუშაობა</span></li><li><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">მერე ეგრე თავდავიწყებით რო მუშაობ როცა დასვენების დრო გაქ უფრო მეტად გინდა რო ხარისხიანად და როგორც შენ გინდა ისე დაისვენო "ნუთუ არ ვიმსახურებ??!!!"</span></li></ul></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">როგორც რეზულტატი აღარავის არ უნდა პოლის ხეხვა, პამპერსების ცვლა და მთვრალი ქმრის მოლოდინში ბორშის ხარშვა ღამის 12 საათზე...</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ამ ყველაფერთად ერთად ქალების "დედობის" ფუნქციონალურობა არავის გაუუქმებია, მაშინ როცა კაცი ყოველ დღე კარგავს ოჯახის ბურჯის ასევე ნეტარ და ყველაფრის გამამართლებელ როლს.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ასე ვთქვათ ქალების ხელში ეხლა ყველა ტუზია და ყველა ჯოკერი. </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ბავშვსაც ქალი აჩენს და განიცდის ამ "დედობის" ნეტარ ქიმიას და არსებობის გამარტლების იდეალურ მიზეზს სრულად მთელი ცხოვრება, ფულსაც თვითონ აკეთებს, კარიერასაც თვითონ იქმნის, აღიარებასაც დამოუკიდებლად მოიპოვებს, მიღწევებიც მისია, თავსაც თვითონ იცავს და სანოვაგესაც თვითონ მოიპოვებს. </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">მოდით თვალი გავუსწოროთ: დღევანდელ, და უფრო სწორად აწი, მომავალ, სოციუმში კაცის როლის სპერმის ბოჩკაღაა მხოლოდ :(</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">აღარ ჭირდებათ ქალებს ჩვენი დაცვა, არც ჩვენი მოტანილი საჭმელი ჭირდებათ, სამეცნიერო მიღწევებსაც თვითონ ართმევენ თავს... მაგალითად გერმანიის პოლიციაში ქალების წილი უკვე 50% -ია... მეცნიერებაში ისედაც კაი ხანია მოიკიდეს ფეხი... დაცვით სახელმწიფო იცავს(ანუ ისევ ქალი პოლიციელები...) - იურისტებად, ბანკირებად და ა.შ. რო ისედაც კარგად ვარგიან - უკვე აჩვენეს, მანქანებსაც ზოგი ქალი ბევრ კაცზე უკეთესად ატარებს და დანარჩენები უბრალოდ ასეთ მნიშვნელოვნად არ თვლიან ამ მანქანის ტარებას და ღრმა ბავშობიდან მანქანის ტარებაზე არ ფიქრობდნენ... მომავალი თაობის გოგოები კი ბიჭებივით სუ "მანქანა, მანქანა" სამყაროში იზრდებიან და დარწმუნებული ვარ 10-15 წლის მერე რო რულზე დაჯდებიან არცერთ ბიჭზე უარესები არ იქნებიან.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">მეტიც - იმავე 10-15 წელში სექსუალური შეზღუდვების მოხსნის ფონზე აღარც ტაქსისტების ენაზე რო ვილაპარაკოთ "რას შვება ეხლა ეს, @!@-ზე ფიქრობს აშკარად" აღარ იქნება, იმიტო რო @!@-ზე ფიქრობს გოგო რომელსაც უნდა მაგრამ ვერ ბედავს, და ის რომელსაც @!@ ქონდა დილას, და ექნება საღამოს - @!@-ზე აღარ ფიქრობს... </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ცოტახანი შევეშვათ მომავალს და იმ გარდაუვალ დასკვნას რო მამრები მალე გადავშენდებით და სპერმის ბანკებში დავრჩებით სამუზეუმო ექსპონატებად, ნედლეულის მოსაპოვებლად მხოლოდ... (კი და შესაბამისად "დეგვეძალეთ ქალებო მალე აღარ ვიქნებით ვაფშე!" :დ)</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">კი მაგრამ, როგორ მოვედით აქამდე?</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ნუთუ საცოდავი ქალები ასე ეწამებიან ათასწლეულებია და გვითმენენ?? </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ნუთუ მთელი ეს საუკუნებიი ასე ყველა ოჯახში მუდმივად გაწევ-გამოწევა და ვაჭრობა იყო როლების გაყოფისას?? - დღეს რო სადმე ოჯახში ვხვდები და მსგავს "ჩვეულებრივ" ვაჭრობას ვესწრები იქვე "ჩვეულებრივად" ვამბობ ხოლმე რო ხო კაცო ყველგან მასეა ჩემი ნუ მოგერიდებათ... ნუთუ რავი ძველ რომშიც ასე იყო? - ან რავი ლუდოვიკო მე-14-ის დროს? - და ვაფშე ადრე? - ეგვიპტეში?</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">სინამდვილეში ვფიქრობ რო ოჯახი ხელოვნურად არ შექმნილა.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ეს დღეს არის როერთად ვიწყებთ ცხოვრებას და გვიკვირს რატო ვცხოვრობთ ერთად? - კი სასიამოვნოა როცა გვერდზე სასურველი ადამიანი გიწევს, მარა მაინც ხშირად მარტო დაძინება/გაღვიძებაც ასწორებს, კი სასიამოვნოა როცა შენს პარტნიორს მეტი არავისთან აქვს სექსი, მარა მეორეს მხრივ ცოტა გაუგებარია რატომ არ უნდა გქონდეს შენ სექსი სხვა ადამიანთან თუ გინდა?... და ამ ფასად უამრავი პასუხისმგებლობები და თავის ტკივილი... </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ამ ყველაფერს ემატება ეს ქალების ასიმილირებულობა ყველა საკითხში, ის რო მას არ უნდა "შენი" იყოს, მას უნდა იყოს თავისი, და თან არგუმენტებიც აქვს: ჩემი ფული მაქ, ჩემი ცხოვრება მაქ - რა პონტში უნდა შემზღუდო და არ გამიშვა მეგობრებთან საცეკვაოდო, შენ კიდე იმ მეგობრებთან წასვლას აღიქვამ პაჩწი ღალატად, იმიტო რო გარეგნულად მიმზიდველი ქალის შემთხვევაში ეს "ტრაკის ქიცინი" დაახლოებით ისეთივე "განძის გაზიარებაა" კაცის თვალიდან როგორც ქალის თვალში კაცის ვინმე სხვა ქალთან სექსია... </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">შედეგად ისევ ისმის კითხვა თუ იმას "ტრაკის ქიცინის უფლება აქვს და თან ვერ ვუკრძალავ იმიტო რო მუშაობს, იღლება, დასვენება უნდა, დამოუკიდებელია და ა.შ. მაშინ მეც ვმუშაობ, მეც დამოუკიდებელი ვარ და მეც მინდა ჩემი ისეთი ცხოვრება როგორიც მინდა და მონოგამიის მე არასოდეს მწამდა, ყოველთვის ტვინით ვეუნებოდი ჩემ თავს რო ქალი უნდა მიყვარდეს მხოლოდ ერთი და..." - კი ყველაფერი სექსამდე დადის, სექსის არეულობა იწვევს მთელი ურთიერთობების არეულობას და სექსის საკითხების დალაგება - ალაგებს მთელ ურთიერთობებს, იმიტო რო სექსი ყველაზე პირადული და ყველაზე ღრმა სამყაროა, ყველაზე... ყველაზე ძვირიანი სავაჭრო მარკა ასე ვთქვათ. თუ წყვილი სექსში მორიგდა rules of engagement-ზე ისე რო 2-ვე მხარე აბსოლიტურად კმაყოფილია - მეეჭვება სხვა რამეში ვერ მორიგდნენ ბევრად მარტივად. პრი ეტომ მორიგებაში არ იგულისხმება "ყოველ დღე სექსი აქვთ დღეში სამჯერ" მორიგებულობაში შეიძლება საერთოდ სექსის უქონლობა იგულისხმებოდეს ერთმანეთს შორის. გლავნოე ორივე მხარე მთლიანად კმაყოფილი იყოს მიღებული სისტემით.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ხოდა თანამედროვე, 21-ე საუკუნის გამართულ დემოკრატიულ სახელმწიფოში, ქალების სრული "თანაბარუფლებიანობიდან" უკვე ლამის 100 წლის შემდეგ - ოჯახის ინსტიტუტი არქაული დინოზავრია. და ეს ქალების ბრალია, და მოგებულებიც აქედან ჯამში ქალები არიან.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ოჯახი იყო დადგენილ სავაჭრო პროცედურიანი ურთიერთ-თანამშრომლობის ფორმა რომელიც ჯერ კიდევ რამდენიმე 100-ული წლის წინ ძალიან საჭირო და გამოსადეგი იყო. დღეს კი აღარ არსებობს ოჯახის პრაქტიკულად არცერთ ფუნქციაზე მოთხოვნა და მიუხედავად ამისა "მწარმოებელი" ტენის ამ უხარისხო და გაუფასურებულ პროდუქტს ბაზარზე რაღაც ისეთი PR კამპანიებით როგორებიცაა "დაუჯერეთ გამოცდილ ბრენდს" და "ბაზარზე 1890 წლიდან"</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ვიტყოდი ოჯახი ქალების მოგონილია თქო მარა ძაან სექსისტურად გაიჟღერებს, ამიტომ უბრალოდ ვთქვათ რო იყო მოთხოვნა და გაჩნდა მიწოდება. </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ასე მაგალითად "არ ღალატის" მოთხოვნა კაცების მოგონებულია. არასოდეს ქალები არ ითხოვდნენ კაცებისგან მონოგამიას, დაჟე დღესაც როცა მათ სრული ძალაუფლება აქვთ მთელი მოთხოვნა დადის "მე არ გავიგო და რაც უნდა უქნია"-მდე. მათი მხრიდან ეს არ ღალატის მოთხოვნის ამბავი ძირითადად "თუ მე არ მაქ სხვებთან სექსი უფლება მაშინ შენც ნუ გექნება" -ს გადაგვარებული ფორმაა...</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">კაცებმა კი არ ღალატი მოიგონეს "თუ მე გიცავ, მე ვნადირობ, საჭმელი მე მომაქ და პასუხს მე ვაგებ - მაშინ კეთილი ინებე და ჩემი იყავი. მითუმეტეს მე რო სანადიროდ მივდივარ და დათვებთან საჭიდაოდ და ამ დროს შენ ვიღაც ტომში დარჩენილ ჩმორიკ კაცს "მისცე" მარტო იმიტო რო სექსი მოგინდა და ერთადერთი კაცი ის გეგულებოდა რა პონტია?! - და როცა აქ ვარ თითს ვერავინ დაგაკარებს, მაშინ შენი დაცვა ჩემი სიძლიერის მტიცების მუდმივი ასპარეზია..."</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ნუ ეს პრინციპებიც ორ მხრივი იყო რა თქმა უნდა - ქალებსაც აწყობდათ რო ყოფილიყვნენ "ძლიერის" ერთგულები, მაშინ როცა ეს ძლიერი თავისი სიძლიერეს იყენებდა და სანადიროდ იყო და არ "მიეცათ" სუსტისთვის და არ წაექეზებინატ ამითი სხვა ძლიერებიც თავის სიძლიერის დაკიდებაზე... ნუ ან სხვანაირად რო გადავტრიალოთ კიდე - სუსტისგან არ დაფეხმძიმებულიყვნენ და სუსტი შთამომავლობა არ გაეჩინათ.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ასე დაიბადა აკრძალვები იმ სიმბიოზში რომელიც გაჩნდა გარშემო პირობების მიერ გამოწვეული მოთხოვნების საპასუხოდ.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">რატომ რთულად? - ველურ ბუნებაში 2 ფეხზე მოარული პრიმატი მდედრებისთვის გადარჩენის საკითხი ძალიან რთულად იდგა.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ანუ გარდა ყველა სიკეთისა რომელიც ისედაც ურთულებს ცხოვრებას ნებისმიერი ძუძუმწოვარა სახეობის მდედრს, რაც გამოიხატება ბავშვის მუცლით ტარების, დაცვის და გამოკვების პრობლემებში. </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ჩვენს შემთხვევაში ეს მუცლით ტარება კიდევ 2 ფეხზე ხდება და ფიზიკური სისუსტეების გამო დაცვის ძირითადი მეთოდი დიდ ჯგროდ შეყრაა. ხეებზე ჩვენ ვერ დავძვრებით და ჩვენი მთავარი იარაღი ჩვენივე მოხერხებული აზროვნება და გამოგონებული იარაღებია. </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">მარა იმ იარაღებს მაინც ხმარება უნდოდა(თოფებამდე იარაღებს, და უფრო სწორად დღევანდელ სუპერ მჩატე სუპერ მძლავრ თოფებამდე), ანუ წარმოიდგინეთ:</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">7-8 თვის მუცლიანი მდედრი, დიდი დუბინკით ხელში, ძვლები "გამოწოვილია" კალციუმისგან, მთელი სხეული დასუსტებული და ამან კიდე უნდა სდიოს რამე ტახს, და ღმერთმა არ ქნას და ის ტახი კიდე მასზე გამოიწევს - უნდა შეებრძოლოს მანამ სანამ სხვები მიეხმარებიან... </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">გარდა იმისა რო ფიზიკურად ეს ძნელი წარმოსადგენია - კიდევ უზარმაზარ საფრთხეს უქმნის ბავშვს მუცელში.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">საერთოდ ძალიან ცოტაა მტაცებლები რომლებიც თავისზე დიდ ნადირზე ნადირობენ. და პრაქტიკულად ყველა მათგანი ფიზიკური ძალის და ზომის პრობლემას რაოდენობით წყვეტს. ამასთან ერთად უმეტესობა შემთხვევაში რაიმე ერთი პარამეტრით მაინც ჯობიან მტაცებლები სავარაუდო ნადირს... მაგალითად გეპარდები სიჩქარით, ლომები ძალით...</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ერთ-ერთი გამონაკლისი მგელია, მგლები ხშირად თავიზე დიდ ნადირზეც ნადირობენ რომელსაც არც ძალით ჯობიან, არც სიჩქარით და არც მოხერხებულობით. და მგლები კსტაწი პრაქტიკულად ერთადერთი მტაცებლები არიან რომლებშიც ხშირად "სამუდამო და ერთგული" წყვილები გვხდება. </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ადამიანი ერთ-ერთი ფიზიკურად ყველაზე სუსტი, მოუქნელი და ნელი მტაცებელია, თავის ზომებთან შედარებით. რის გამოც მას არ შეუძლია დაჟე თავისზე მცირე ნადირის მონადირება საკუთარი თავის საკმარისად გამოსაკვებად მაინც. შედეგად უწევს გაერთიანება და დიდი ნადირის დაჭერა(იმიტო რო ჯგროდ პატარა ნადირის დაჭერა შეიძლება - მარა არავის არ ეყოფა...) - დიდი ნადირის დასაჭერად კი არც სიჩქარე აქვს, არც ძალა, არც ბასრი კბილები... თანაც იმდენად სუსტები ვართ რო იარაღების მოგონება დაგვჭირდა... ვაფშე ჩვენ მტაცებლებიც არ ვიყავით სინამდვილეში...</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">რთული მისადევნებელია ნამდვილი მიზეზი რამ მოიტანა ის რომ ხეზე მცოცავი მოხერხებული პრიმატი, რომელიც "ყველაფრისმჭამელი" იყო და ძირითადი გადარჩენის გზა გაქცევა და დამალვა ქონდა - გახდა პრაქტიკულად მიძღვნილი მტაცებელი რომელიც იქეთ ნადირობდა.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ეს არის ადამიანის ყველაზე დიდი პარადოქსი და ხშირად ყველაფერში პროგრესის ყველაზე ძლიერი მოტორი</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">როცა გარემოს შეცვლილი მოთხოვნების ფონზე, აბსოლიტურად გარემოსთვის შეუსაბამო პროდუქტი ცდილობს მოძებნოს გარემო პირობებთან ბრძოლის და გადარჩენის მექანიზმები. და ზუსტად ასეთ სიტუაციებში, ხანდახან, აღმოჩნდება რომ ზუსტად ამ პროდუქტს შემთხვევით გააჩნდა საჭირო თვისებები რომლებმაც საშუალება მისცა აბსოლიტურად სხვანაირად გადაეწყვიტა მოცემული პრობლემა რომელიც აქამდე მარტივად იჭრებოდა ძალისა და ზომის ხარჯზე. უბრალოდ ასეთ სიტუაციებში აუცილებელია სრული გახსნილობა სიახლეებისადმი და პრობლემების ორიგინალური გადაწყვეტა. </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ნუ ევოლუციის შემთხვევაში ეს ათეული ათასი წლების მანძილზე გრძელდებოდა და ბევრი არ უფიქრდება მაგრამ ამ ექსპერიმენტს 99/100 მცდელობებისა - შეეწირა. უამრავი არასწორი ან არა საკმარისად სწორი, არა საკმარისად მონდომებული, დაინტერესებული და ა.შ. შტო იყო 2 ფეხზე მოარული პრიმატებისა რომლებმაც ცოტა ხანი გაძლეს და მერე ვეღარ აყვნენ საჭირო ცვლილებებს, ან აყვნენ და ბოლოს უკვე ჩვენ გადავაშენეთ... </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ბევრი არ უფიქრდება ევოლუციაზე საუბრისას იმას რომ "ჩვენ კი არ შევიქმენით ასეთებად რაღაც იდეალური მეთოდებით" - პირიქით, ჩვენ ვართ 1% (და სინამდვილესი მემილიონედი პროცენტი) იმ უამრავი და უამრავი ბუნების შეცდომებისაგან რომლებიც გაწყდნენ და გაქრნენ ევოლუციის პროცესში...</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ეს პატარა ლირიული გადახვევა ევოლუციის თეორიაში და ცხოველთა სამყაროში იმისთვის იყო საჭირო რომ მოთხოვნა დაგვენახა - სად გაჩნდა მოთხოვნა, რომელმაც გამოიწვია ოჯახი.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ორფეხა მოარულ მდედრს უჭირს ნადირობა და სუსტია(ის რაც ყველას გვინახია, ნაყოფიერების ქალღმერთი, მსუქანი უპიტანნი "დედა", ისეთივე იშვიათი შემთხვევა იყო როგორც დღევანდელი ტოპ-მოდელებია... მაშინ იშვიათად რო რომელიმე მდედრს ეშოვა საკმარისი საჭმელი მასე ჩასასუქბელად) - ფეხმძიმობისას ძვლები და მთელი ორგანიზმი დასუსტებულია. პროპორციულად ადამიანი ერთ-ერთ ყველაზე დიდი ზომის შვილს აჩენს დედასთან შედარებით. ძალიან დიდხანს დააქვს მუცლით. აჩენს მხოლოდ 1 ეგზემპლარს. </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ჯერ ისედაც რთულია 2 ფეხზე ნადირობა და კიდევ ამხელა ტვირთით და ასე დასუსტებულზე...</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">არადა გადარჩენისთვის საჭიროა მუდმივი გამრავლება, გამრავლებისთვის აუცილებელია რიცხვები, რაოდენობა! - არადა 1-ს ვაჩენთ მხოლოდ... ამიტომ ვაჩენთ დიდს კსტაწი - რო უფრო გადარჩეს.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">არადა თავის დროზე "შეცდომების" რიცხვი ბევრად მეტი იყო, ჯერ ეხლაც კი არ არის ბავშვების სიკვდილიანობის პრობლემა ხეირიანად გადაჭრილი და მაშინ 15-დან 1 რჩებოდა. </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">მოკლედ თქვენ გგონიათ რო თქვენ იცით რატომ არის მაშინდელი ნაყოფიერების ქალღმერთი მსუქანი - რო საქმე ქონებში და საჭმლის მარაგშია, კი რა თქმა უნდა, მაგრამ ამავ დროულად ნაყოფიერების ქალღმერთი 99.99% ორსულად არის. პრაქტიკულად 99% დროისა ქალები ორსულად იყვნენ იმიტო რო სხვანაირად სახეობის გადარჩენა შეუძლებელი იყო.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">გამომდინარე ამ სიტუაციიდან საჭმლის მოპოვება და კერძოდ კალორიული და მთელი "სასტავისთვის" სამყოფი ხორცის მოპოვება მალევე გახდა მამრის "საქმე". თანაც ისე რო მდედრები პრაქტიკულად ვერ ერეოდნენ ამ საკითხში, ფიზიკურად ვერ ერეოდნენ არა იმიტომ რომ მამრები უკრძალავდნენ რაიმეს და უფლებები არ ქონდათ.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">უბრალოდ ქალს ყავდა 5 შვილი, რომლის ნახევარიც მოკვდებოდა ისე რო ზრდასრულ ასაკს ვერ მიაღწევდა და კიდე ფეხმძიმედ იყო.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ამიტომ ოჯახს წარმოადგენდა მთელი ტომი ერთად, მამრები ერთად ნადირობდნენ, მდედრები ერთად ზრდიდნენ ბავშვებს. ნუ ი როგორც რეზულტატი შეეტენათ კიდე საჭმლის კეთება და ბუნაგის დალაგება. კაცებს კი შეეტენათ უცხო ტომებთან ბრძოლა - იმიტო რო იგივე ნავიკები იყო საჭირო რაც მდედრისთვის "ჭიდაობისას" და ნადირობისას. </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">და იყო ყველაფერი იდეალურად.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">შემდეგ რაც უფრო განვითარდა ნადირობის ტექნოლოგიები(და ეს იყო გადარჩენის ერთადერთი საშუალება - უფრო ეფექტურად უფრო მეტი საჭმლის მოპოვება უფრო ნაკლები ენერგეტიკული და ცოცხალი ძალის დანაკგებით, იარაღის იდეაც ხომ ეს არის) - განვითარდა სოციუმიც. </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ბელადები მგლებშიც და ლომებშიც არსებობს, ამასთან მგლებშიც და ლომებშიც ხშირად ბელადი მდედრია, მაშინ როცა ადამიანის შემთხვევაში, "დაბალ მობილური", ინკუბატორი მდედრი "სამყაროს უნახავი გაუნათლებელი" იყო, რის გამოც უმეტესწილად მამრები იყვნენ ბელადები და შესაბამისად ყველაზე ძლიერი და გამოცდილი მამრი ითავსებდა ამ მოვალეობასაც. </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">და რა თქმა უნდა "არქი-გამაუპატიურებლის" როლიც მასვე უნდოდა. (თუ მე ამდენ პასუხს ვაგებ, მაშინ ქალებიც ჩემია!)</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">არადა, და დღეს ეს ლუბოი "საშუალო დონის მენეჯერს" ესმის, კი ბატონო - პასუხს ბოლოს შენ აგებ, უფროსო, მარა მეც უამრავი რამე მაქ შეტენილი, მეც ვმუშაობ, მეც თუ რამე ცუდად ვქენი - მე მომხვდება, შენც ხარ ჩემზე დამოკიდებული თუ მე კარგად არ ვიმუშავებ(ვინადირებ) - მეც მინდა ქალები ე!</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">არადა პარალელურად ქალები ირჩევენ ბოსს, არავის არ უნდა მეორე და მესამე ხარისხოვანი კაცები. </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">არადა მაშინ მე არ მინდა ნადირობა ე, თუ ყველა ქალი ხვდება ბოსს და მთელი სლავა და ლავრები ხვდება მარტო ბოსს - მოგიტანოთ საჭმელი ბოსმა ე, დავჯდები მე და მოვკვდები ჩემთვის(ასეც მოვკვდები და ისეც და რაღას მაპახავებთ). უფრო სწორად იცით რაა, მე უკვე მაქვს შუბი და წვეტიანი დანა, წავალ და ჩემ სამყოფს კი მოვინადირებ ვაფშეტა და გაჭამოთ ერთი ბოსმა 100 ქალს და 500 ბავშვს არ ვნახავ როგორ გამოგკვებავთ. თუ არა და მე მინდა ჩემი ქალები და ჩემი ბავშვები რო ვიცოდე ვის ვაჭმევ და რისთვის ვკვდები.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">შედეგად ზოგი გაბედული მართლა მარტო მიდიოდა, ზოგი ქალი თვლიდა რო თუ ეს კაცი მარტო ძლებს რითია ბოსზე უარესი? - მოდი მას მივცემ, ზოგი ემდუროდა, ზოგი იმ ქალს ემდუროდა მერე... </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ზოგი ბოსი პარალელურად უფრო ჭკვიანურად მიხვდა რო "მოდით მეგობრებო შემოვიღოთ წესი, მე ავირჩევ 20 ქალს და ზა ტო მეტს არ შევეხები, ყველა თქვენგანი კიდე აირჩევს 3 ქალს და სხვის ქალებს არ შეეხება. მოსულა?</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">მოსულა!</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ქალებსაც განუმარტეს რო იცით რა, ბოსის სპერმა კი კაია, მარა სხვანაირად ეს ამბავი არ გამოვა, ყველა BMW-შნიკს ვერ მისცემს, ყველას X5-ი ვერ ყავს და არადა ხალხმა უნდა იმუშაოს და მოტივაცია ქონდეს... </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">(მერე როცა ქალების ამ გადანაწილებამ არ გაამართლა რელიგიაში ჩაემატა სამოთხეში 59 თუ რამდენიც არის ქალიშვილის მიღების დაპირება... უფრო სწორად ეკონომიკის პრობლემა გაიჩითა მანდ, ბოსს ჭირდებოდა რო ბიჭებს ეომათ, ომი სადღაც შორს, ომი რომელიც მათ არ ჭირდებოდათ და რომელიც მარტო ბოსს მოუტანდა ბენეფიტებს, არადა მისაცემად დამატებითი ქალები აღარ იყო - ხოდა ბოსმაც დაპირდა მოდი ისა აქ არ არის მარა იქ ზემოთ ღმერთი მოგცემთ ოხრად ნაშებსო...)</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">რა თქმა უნდა ასე გააზრებულად და დალაგებულად არაფერი მომხდარა. უბრალოდ ადამიანების სოციუმში სადაც სულ უფრო და უფრო იკიდებდა ფეხს იარაღები და შესაბამისად სულ უფრო და უფრო მძლავრი ხდებოდა ერთეული კაცი, უფრო ხშირად ხდებოდა რო ტამ რამე ეპიდემიას ან რაიმეს გაექცა კაცი და იმენნა 1 ქალი და კაცმა გაქაჩა და ასე გადარჩენენ და შვილებიც კი შეინახეს, ან ტომს დაესხა სხვა ტომი და კაცმა ეს თავისზე მიმაგრებული ქალი გადაარჩინა და მერე საჭმლის ამბავშიც გაიტანეს თავი და გადარჩნენ სანამ სხვა ტომს მიემაგრებოდნენ, მერე იასნია ერთმანეთს აღარ დაცილდნენ, მერე ვიღაცამ ამის ქალზე გაიწია და ქალმა თვითონ უთხრა უარი, მიუხედავად იმისი არქი-მამრობისა და ა.შ. უნდა რამენაირად წარმოიდგინოთ რო ეს "გადალაგება" ხდება რამდენიმე ათეული ათასი წელიწადი, ჯერ კიდევ ეგვიპტემდე და მესოპოტამიამდე... მანდ უკვე ოჯახის ინსტიტუტი არსებობდა პრაქტიკულად იმ ფორმით როგორც დღეს გვაქ.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">და ნელ-ნელა ჩამოყალიბდა ეს "2-ში მაგარია" სიმბიოზი, რომელიც ათასწლეულები იხუნძლებოდა სხვა და სხვა "ასე კარგია, ასე არ შეიძლება" წესებით და მოვიდა დღემდე. ამასთან ერთად ეს 1 ქალის ყოლის პრინციპი ხშირ შემთხვევაში სუფთა ეკონომიკური იყო, ანუ თუ შენ ბოსი იყავი და ტრაკი გქონდა შეგეძლო 2-3-4 , 50 და მეტი ქალი გყოლოდა. იგივე მუსულმანურ ქვეყნებში სადაც ბევრ ცოლიანობა ჩვეულებრივი ამბავია - ხშირად მაინც 1 კაცია და 1 ქალი, იმიტო რო მეტის გამოკვება ფიზიკურად შეუძლებელია. </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ნუ ი ნა აბაროტ - ვინმე 100 ცოლიანი შახი რო გაღარიბდებოდა, დააყენებდა ამ მთელ თავის კოდლას და ამუშავებდა - და მერე სხვებთან თავს იწონებდა ნახეთ მე @!@-ებს ვიფხან და ქალებს საჭმელიც მოაქვთო... </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">სანამ მუსულმანები მუდმივად იბრძოდნენ ეს უკვე აშკარად უსამართლო დამატებითი პასუხისმგებლობები ჯერ კიდევ აზრიანად გამოიყურებოდა, მერე რა რო კაცებმა თვითონ მოიგონეს თამაში რომლითაც თვითონვე ირთობდნენ თავებს... </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">მარა როცა ომები დამთავრდა და როცა ომს იგებს ქვეყანა რომელიც ეკონომიკურად ყველაზე ძლიერია, და ძლიერია ეკონომიკურად ის რომელშიც სახელმწიფო უფრო "აწყობილია" და ხალხი უფრო ბედნიერია და... მოკლედ რაც მუსულმანური ქვეყნები "წოვენ" (ნავთობი რო არა უკლებლივ ყველა მუსულმანური ქვეყანა მოწოვდა მაშინ როცა უმეტესობა ევროპულ ქვეყნებს ნავთობი ვაფშე არ აქვთ) - მას შემდეგ მუსულმანი კაცები ვაფშე ფუნქცია დაკარგული იმპოტენტები არიან... </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ამიტომ არის რო მუსულმანები სუ ცდილობენ იომონ, იმიტო რო კაცები რომლებსაც ჯერ კიდევ ცხოვრება უნდათ როგორც ადმიანებს - ერთადერთ საკუთარ როლს ომში ხედავენ... ამით არანაირად არ ვაკნინებ მუსულმანურ საზოგადოებას, აზრ დაკარგული კაცები ყველგან მრავლად არის, უბრალოდ მათ აზრი დაკარგეს იმიტო რო ქალებს უმეტესობა ფუნქციებისა ბევრად ადრე გადააბარეს, ჩვენთან ეხლა გადაიბარებენ ქალები ყველა ფუნქციას და ჩვენ დავრჩებით არაფრისმაქნისი მძორები... </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">მოკლედ ეს ოჯახის ინსტიტუტი წინასწარ, და ყველასთვის სასურველი დადგენილი "სავაჭრო ბირჟა" იყო.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">გინდ დაიჯერეთ გინდ არა - ოდესღაც ცოლი რო მოყავდათ არ ტიროდნენ "აუ ნუთუ მეტი ქალს ვერ გავჟიმავ ამის გარდა და ნუთუ მთელი ცხოვრება ჩემ კისერზე უნდა იყოსო" - და არც ქალები ტიროდნენ "არ მჯერა რო მეტი კაცი არ მეყოლება და ნუთუ მთელი ჩემი ცხოვრება სახლში ჯდომა და ბავშვებით ზრდა უნდა იყოს" -ო</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ერთმაც იცოდა რო ძაან ძVირი დაუჯდებოდა კიდე რამე ქალის შოვნა და ესეც ძაან უხაროდა და მეორემაც იცოდა ველურ ცხოვრებაში თავის ტრაკით ვერ გადარჩებოდა და ძალიანაც აწყობდა ეს განაწილება.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ჩვენი დღევანდელი პრობლემები მთლიანად კარტების გადათამაშებამ მოიტანა. </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">რომელიც ჩვენ, კაცებმა, მოვიგონეთ - დემოკრატია თუ არის, მაშინ მთელი დემოსი უნდა იყოს, თუ მთელი დემოსი უნდა იყოს - მაშინ ქალებს გარდა ხმის მიცემის ტუპოი უფლებისა კიდე იმდენი ტვინი უნდა ქონდეთ აირჩიონ, თუ ტვინი უნდა ქონდეთ და განათლება, მაშინ ბევრ განათლებულ ქალს ინკუბატორის ცხოვრება მაინდამაინც გულზე არ ეხატება, თუ არ ეხატება და იმუშავა, მაშინ მანქანაც უნდა, სექსუალური პარტნიორების მრავალფეროვნებაც და კარიერაში დაწინაურებაც... </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">+ ამას რაც უფრო განვითარებული სოციუმი და შესაბამისად სახელმწიფოა - მით უფრო უფუნქციოა ერთეული მამრი, პირიქით - დღეს უკვე კაი ხანია კანონი იცავს ქალებს კაცების წინააღმდეგ. </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">აღარავის ჭირდება ჩემი ბუნებრივად ძალის ხმარებას უფრო მორგებული სხეული. </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ლუბოი საშუალო ქალი ჯობნის კაცს მიზანში სროლაში თანამედროვე იარაღიდან კსტაწი.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">მანქანების არსებობამ აღმოფხვრა ამ ირაღის სადმე მიტანის პრობლემა. ეს ჩისტა "ძალისმიერ" ნაწილზე რო ვილაპარაკოთ. და ყველაფერ დანარჩენში კაცების აუცილებლობა ისედაც დიდი ხნის წინაც საეჭვო იყო, მეცნიერი და მწერალი და ა.შ. ქალები ისედაც, ადრეც ბლომად იყო (თუ დრო ქონდათ საამისო) - ხოდა დღეს ვაფშე უპრობლემოდ... </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">თქვენ გგონიათ მე ვქადაგებ მომავალი მატრიარქატზეა თქო? - მატრიარქატი კაი ხანია არის... მე ვამბობ რო მომავალი ქალების არის მთლიანად, ჩვენ იქ აღარ ვიქნებით. ჩვენი უაზრო ტესტესტერონით წარმოქმნილი აგრესიებით და სირობებით - აღარ იქნება კაცები, აღარ იქნება ომები და კიდე ბევრი უაზრო თითიდან გამოწოვილი უბედურება რომელიც ჩვენი მიზეზით არის. </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ნუ სპერმა? - იქნება რაღაც ერთეული გენურად ინჟინირებული მამრები სადმე "კაცების ფერმებში" და 1 კაცი იმდენ სპერმას აწარმოებს, სათითაოდ თუ გაანაყოფიერებ კვერცხუჯრედებს რო 1 კაცის სპერმა მთელ დედამიწას ეყოფა ბევრი წლები... ხოდა ჩვენ აქამდე ბიოლოგიურად ჩისტა Random ოპერატორის როლი გვქონდა, ლიჟბი პროსტო ბევრი ვარიაცია შეგვექმნა და მერე იქედან ძლიერები გადარჩენილიყო, გენური ინჟინერია კი მოიტანს შერჩეული მამრის შერჩეული სპერმის თემას. + ამას უკვე არსებობს ექსპერიმენტები კვერცხუჯრედიდან ამოღებული ქრომოსომებითვე კვერცხუჯრედის განაყოფიერების... ხოდა პიში პრაპალო... + გენურად მარტო გოგოებს გააკეთებენ და ეგ იქნება.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">მარა ეს დიიიიიდი ხანი არ იქნება კიდევ. ასწლეულები</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">მანამდე რა იქნება?</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">აბა მითხარით ბუნებაში საზოგადეობა სადაც ძლიერი, თვითსაკმარისი მდედრები არსებობენ ერთად?</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">სწორია - ლომები.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">არის დიდი ჯოგი, სხვა და სხვა წესებით, ხშირად ერთად იჭერენ ერთად იყოფენ საჭმელს ერთად ზრდიან, არის რო ზოგი არ უნაწილებს, და სხვა და სხვა წესებია, მარა ზოგადი სურათი ერთნაირია: არის ძლიერი მდედრების ჯოგი, რომელიც ცხოვრობს თავისით, არის მამრი რომელსაც თითქმის დეკორატიული დანიშნულება აქვს და ძირითადად პრობლემებს უქმნის ყველას(რო შეეძლოთ დედალ ლომებს ხელოვნური განაყოფიერება, დარწმუნებული ვარ გაწყვიტავნდნე მამრებს, რომლებიც კსტაწი ვერ ნადირობენ, მინიმალური ფუქნცია აქვთ ნადირობისას, სუ პრობლემებს ქმნიან, მერე ნადირს რო ქალები დააგდებენ - იღრინებიან და თავისთვის უნდათ, მერე ხანდახან ბავშვებს კლავენ და კიდე ღმერთმა უწყის რამდენ ცუდ რამეს ჩადიან აბსოლიტურად უფუნქციო არსებები რომლებსაც პროსტო სპერმა აქვთ და ვსიო, მიეცით ლომებს გენური ინჟინერია...) </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ხოდა მიეცით დედალ ლომებს, სამსახურიან, ბავშვიან, ფულიან, მანქანიან, სახლიან, საინტერესო გარემოცვიან, განათლებულ დედალ ლომებს გენური ინჟინერია და აგერ თქვენ და აგერ მე :დ</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ვის რად უნდა ვიღაც ბანჯვლიანი "კოტ ვ მიშკე" რომელთანაც კიდე უნდა აწყო ურთიერთობები, იწვალო, დაიხარჯო და მერე ბავშვი ან გამოვა კარგი ან არა, და კიდე იმის სუნიანი ნასკები ითმინე... </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">აი წარმოიდგინეთ: ხარტ თქვენ, გყავთ შვილი, სამსახური, ყველაფერი უზრუნველყოფილი, უფრო სწორად არასწორი სიტყვაა, უზრუნველობა არაფერ შუაშია, ყველაფერს თქვენით მოიპოვებთ მოკლედ, თქვენს დას - ასევე ყავს შვილი, ასევე სამსახური ასევე ერთ ამბავშია - რად გინდათ "ქმარი"? - რომელსაც ვერასოდეს ვერ გაუგებთ, ისიც ვერ გაგიგებთ და მილიონი პრობლემა. უფრო მარტივია დასთან ერთად საცხოვრებლად გადასვლა და ბავშვების გაზრდა.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">მერე ზოგს და არ ყავს, მარა ყავს უახლოესი დაქალი... ყველანაირი "ლესბი" გადახრების გარეშე - უბრალოდ ერთად ცხოვრება და ერთად გაზრდა ბავშვების და გაზიარება პასუხისმგებლობების.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">მერე - რატომ მარტო 2? - რატომ 3 არა? - მოდი სამი გადავიდეტ ერტად, უფრო დიდი ბინა მოგვივა უფრო ნაკლებ ფასად... </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">კაცები? - რავი სანამ ხელოვნურ იდეალური ზომის @!@-ს არ მოიგონებენ, რომელსაც ქალები რამე საინტერესო მეთოდით "იდეალურად" დაიმაგრებენ თავიანთ სასქესო ორგანოზე და იდეალურად "შეიგრძნობენ" შეგრძნებების მთელს გამას დომინანტურ და დომინირებულ მდგომარეობებში - მანამდე კაცებს ეგ დანიშნულება მაინც დაგვრჩება "დლია ასობიხ გურმანოვ ვისაც ცოცხალი @!@ უნდა" - დანარჩენები მალევე დაიკიდებენ, ზა ტო კუანა, ჯუჯღუნა სუნიანი როჟის ატანა არ გიწევს...</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">დღეს ჩვენ ზუსტად საზღვარზე ვცხოვრობთ - მაშინ როცა ქალები ფეხზე დგებიან და წელში იმართებიან, კაცები კი მივტირით იმ ძველ წესების განაწილებას...</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ამასთან ქალები, როგორც ეს მოსალონდელი იყო, თამაშობენ ვითომ თვითონ მისტირიან ამ ძველ ფორმატს, ანუ ვითომ მათ უნდათ გათხოვება რო კითხო. მარა რო დასვა და აუხსნა რო აი ოჯახის ინსტიტუტი არის ეს, ეს, ეს და ეს, გინდა? - ააარააა!!! - მას უნდა თავისუფლება, უნდა კარიერა, უნდა ის, უნდა ეს, და ოჯახი პა ბალშომუ უნდა ბავშვის გულიზა და სოციუმის მოთხოვნის გამო, პრი ეტომ როგორც უკვე ავხსენი - მოცემულ სავაჭრო პირობებში - ოჯახი ძალიან გაუმართლებელი გადახარჯვაა ქალისთვისაც და კაცისთვისაც</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">იმის გამო რო ძველი სავაჭრო მოთხოვნები დაინგრა - და ახალს ეს ოჯახის მეთოდი არ შეესაბამება - მიდის მუდმივი ვაჭრობა ყველა პატარა დეტალზე და ყველა დეტალში აგებს ორივე მხარე, იმიტო რო უბრალოდ არ არის ეს ის ფორმატი სადაც ორივე მუშაობს, ორივე ერთობა, ორივე ტყ@!№ობს რბილად რომ ვთქვათ და კიდე სოციუმი ტაშს უკრავს რა კარგები ხართო... რაც არ უნდა თქვას, ვინც არ უნდა თქვას, ოჯახი დღეს სოციუმისთვის გაგორებული კოჭია, და როცა ოჯახი გაქ და არადა ოჯახური იმას არაფერი არ აქვს - ეს კოჭი მაინც არ გორაობს ისე როგორც გინდა, ოჯახიც არ გამოდის ისე როგორც ამას მამანი და პაპანი გვეუნებოდნენ... როგორც რეზულტატი პრაქტიკულად ყველა გარშემო მინიმუმ დაბნეულია, კაი ვარიანტში რაღაც ახალ გზებს და მოტივატორებს ეძებს, ზოგი ჩუმად არის და ცხვენია რამე თქვას, ზოგის მე-10-ედ ცილდება და წყვილდება და დასკვნა ვერ გამოუტანია.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ზოგი აბრალებს იმას რო "ეს ქალები", ზოგი რო "ეს კაცები" - ჩვენი ასეთები ვიყავით ყოველთვის, შეიცვალა მოთხოვნები და თამაშის პირობები უბრალოდ, და ამ პირობებში კაცი კაცად ვერ დარჩება, იმიტო რო ქალმა თქვა რომ ქალობა აღარ უნდა. </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">შედეგად - ჯერ ყველა კაცი ხდება ქალი, მერე ცოტა კიდე რო "გასაშუალოვდება" ყველაფერი - მერე უბრალოდ კაცები იქნებიან ისეთივე საშუალო სქესის ტიპები როგროც ქალები ვერასოდეს ვერ გახდებიან კაცები, მერე ბოლოს ამ საშუალო სქესების სუპში რო გამოჩნდება რო საშუალო სქესის არსება რომელსაც ბავშვის გაკეთება არ შეუძლია - აგებს იმ არსებებთან რომლებიც ბავშვებს აჩენენ და ვსიო... ტყვილა ხარჯია არსება რომლისგან არც დაცვა გჭირდება(და აღარ შეუძლია), არც ნადირობა, არც გარანტიები, და რაღაც "სუპერ ახალი სუპერ სენსიტიური სტრაპონებიც" იპყრობენ ბაზარს...</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ორმა რამემ რაც კაცმა მოიგონა: </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ჯგროდ ცხოვრება და ჯგროში წესები და დისციპლინა</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">და ტექნოლოგიურმა პროგრესმა</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">მოკლეს კაცი ჯამში.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-4545036361587552964?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>Cyborg-Mcloudnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-6018170271758931642010-10-12T14:49:00.005+04:002010-10-12T15:49:06.139+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_-br9eJFIl-g/TLRIvpW7woI/AAAAAAAAAPs/jC3RQQiWu6g/s1600/lingerie.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 202px; height: 249px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_-br9eJFIl-g/TLRIvpW7woI/AAAAAAAAAPs/jC3RQQiWu6g/s320/lingerie.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5527122626083537538" border="0" /></a><span style=";font-family:&quot;;" >ბოლო პერიოდში, იუმორით, მაგრამ მაინც ვეუბნები ბუჩას, რომ "არა, ერთსქესიანი ქორწინება ყველაზე მაგარი რამე იქნება". მიუხედავად იმისა, რომ რელიგიური და ადამიანური შეგნებით და ქალური საწყისებით, სრულიად წინააღმდეგი ვარ ამ ფენომენისა, ვაღიარებ რომ ურთიერთგაგების უფრო მაღალი კოეფიციენტი იქნებოდა წყვილს შორის. :)<br /></span><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;" >ქალისთვის</span> <span style=";font-family:&quot;;" >ოჯახისთვის</span> "<span style=";font-family:&quot;;" >თავგანწირვა</span>" <span style=";font-family:&quot;;" >დეფოლტად</span> <span style=";font-family:&quot;;" >ზის</span>, <span style=";font-family:&quot;;" >იმიტომ</span> <span style=";font-family:&quot;;" >რომ</span> <span style=";font-family:&quot;;" >საკუთარი</span> <span style=";font-family:&quot;;" >თავის</span> <span style=";font-family:&quot;;" >რეალიზაციას</span> <span style=";font-family:&quot;;" >ახდენს</span> <span style=";font-family:&quot;;" >შვილებში</span>, <span style=";font-family:&quot;;" >ქმარში</span>. <span style=";font-family:&quot;;" >რაც</span> <span style=";font-family:&quot;;" >არ</span> <span style=";font-family:&quot;;" >უნდა</span> <span style=";font-family:&quot;;" >წარმატებული</span> <span style=";font-family:&quot;;" >იყოს</span> <span style=";font-family:&quot;;" >ქალი</span> <span style=";font-family:&quot;;" >კარიერაში</span>, <span style=";font-family:&quot;;" >ქმრის</span> <span style=";font-family:&quot;;" >და</span> <span style=";font-family:&quot;;" >შვილების</span> <span style=";font-family:&quot;;" >კეთილდღეობა</span> სრულყოფილებას ანიჭებს <span style=";font-family:&quot;;" ></span><span style=";font-family:&quot;;" ></span><span style=";font-family:&quot;;" >მის კარიერულ წარმატებას, შინაგან სამყაროს </span> <span style=";font-family:&quot;;" >და</span> <span style=";font-family:&quot;;" >უმაღლებს</span> "<span style=";font-family:&quot;;" >ქალურ</span> <span style=";font-family:&quot;;" >თვითშეფასებას</span>", <span style=";font-family:&quot;;" >ვიდრე</span> <span style=";font-family:&quot;;" >რამოდენიმე</span> <span style=";font-family:&quot;;" >ათასიანი</span> "<span style=";font-family:&quot;;" >სძელკა</span>". <span style=";font-family:&quot;;" >მეტიც</span>, <span style=";font-family:&quot;;" >საქმიანი</span> <span style=";font-family:&quot;;" >ქალების</span> <span style=";font-family:&quot;;" >უმეტესობას</span> (<span style=";font-family:&quot;;" >ყველა</span> <span style=";font-family:&quot;;" >არა</span>)<span style=";font-family:&quot;;" >კაცური</span> "<span style=";font-family:&quot;;" >მანერები</span>", <span style=";font-family:&quot;;" >სიხისტე</span>, <span style=";font-family:&quot;;" >არაქალურობა</span> <span style=";font-family:&quot;;" >ახასიათებს</span>.<span style=""> </span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;" >ხოდა</span> <span style=";font-family:&quot;;" >იმას</span> <span style=";font-family:&quot;;" >ვამბობდი</span>, <span style=";font-family:&quot;;" >რომ</span> <span style=";font-family:&quot;;" >კაცებისთვის</span> <span style=";font-family:&quot;;" >დეფოლტი</span> <span style=";font-family:&quot;;" >მარტო</span> <span style=";font-family:&quot;;" >საკუთარი</span> <span style=";font-family:&quot;;" >თავია</span>. <span style=";font-family:&quot;;" >თავისით</span> <span style=";font-family:&quot;;" >იშვიათად</span> <span style=";font-family:&quot;;" >რომ</span> <span style=";font-family:&quot;;" >იგრძნოს</span> (<span style=";font-family:&quot;;" >იგრძნოს</span> <span style=";font-family:&quot;;" >და</span> <span style=";font-family:&quot;;" >არა</span> <span style=";font-family:&quot;;" >მიხვდეს</span>) <span style=";font-family:&quot;;" >რა</span> <span style=";font-family:&quot;;" >უნდა</span> <span style=";font-family:&quot;;" >გაიღოს</span>, <span style=";font-family:&quot;;" >რა</span> <span style=";font-family:&quot;;" >უნდა</span> <span style=";font-family:&quot;;" >გააკეთოს</span>. <span style=";font-family:&quot;;" >ქალები</span> <span style=";font-family:&quot;;" >ვიბოღმებით</span> <span style=";font-family:&quot;;" >იმაზე</span>, <span style=";font-family:&quot;;" >რომ</span> <span style=";font-family:&quot;;" >კაცი</span> <span style=";font-family:&quot;;" >თავისით</span> <span style=";font-family:&quot;;" >იშვიათად</span> <span style=";font-family:&quot;;" >ხვდება</span> <span style=";font-family:&quot;;" >თავისით</span> <span style=";font-family:&quot;;" >რამე</span> <span style=";font-family:&quot;;" >გააკეთოს</span>. "<span style=";font-family:&quot;;" >მითხარი</span>, <span style=";font-family:&quot;;" >რაში</span> <span style=";font-family:&quot;;" >მოგეხმარო</span> <span style=";font-family:&quot;;" >და</span> <span style=";font-family:&quot;;" >მოგეხმარები</span>" <span style=";font-family:&quot;;" >ჩვენში</span> <span style=";font-family:&quot;;" >პროტესტის</span> <span style=";font-family:&quot;;" >გრძნობას</span> <span style=";font-family:&quot;;" >იწვევს</span>, <span style=";font-family:&quot;;" >რატომ</span> <span style=";font-family:&quot;;" >თავისით</span>, <span style=";font-family:&quot;;" >უჩემოდ</span> <span style=";font-family:&quot;;" >ვერ</span> <span style=";font-family:&quot;;" >ხვდება</span>, <span style=";font-family:&quot;;" >რაში</span> <span style=";font-family:&quot;;" >მომეხმაროს</span>, <span style=";font-family:&quot;;" >როცა</span> <span style=";font-family:&quot;;" >ჩვენ</span>, <span style=";font-family:&quot;;" >ქალები</span>, <span style=";font-family:&quot;;" >ადვილად</span> <span style=";font-family:&quot;;" >ვიფიქრებთ</span>, <span style=";font-family:&quot;;" >რომ</span> <span style=";font-family:&quot;;" >სახრახსნისი</span> (<span style=";font-family:&quot;;" >ატვიორკა</span>) <span style=";font-family:&quot;;" >და</span> <span style=";font-family:&quot;;" >ბრტყელტუჩა</span> (<span style=";font-family:&quot;;" >პლოსკოგუბცი</span>) <span style=";font-family:&quot;;" >მივაწოდოთ</span> <span style=";font-family:&quot;;" >ან</span> <span style=";font-family:&quot;;" >უბრალოდ</span> <span style=";font-family:&quot;;" >გვერდით</span> <span style=";font-family:&quot;;" >ვიდგეთ</span>, "<span style=";font-family:&quot;;" >რამეში</span> <span style=";font-family:&quot;;" >არ</span> <span style=";font-family:&quot;;" >დავჭირდე</span>" <span style=";font-family:&quot;;" >ფიქრით</span>.<br /></p><p class="MsoNormal">ქალები ბუნებით ვართ მოწყობილი რომ გავცეთ. კაცები ან ისე არიან მოწყობილები, რომ მიიღონ, ან ისე ზრდიან დედები რომ დეფოლტად უპირატესობას მიღებას ამჯობინებენ, ვიდრე გაცემას.<br /></p><p class="MsoNormal">ხოდა როგორ გავაკეთოთ რომ კაცმა შეაკეთოს ონკანი, შეღებოს კარი, აივანი და ა.შ? ისევ მარკ განგორს დავესესხები: კაცი დადის და ეძებს, სად რა მიიღოს, დადის "მომეცი, მომეცი, მომეცი, მომეცი" ანუ თავიდან ბოლომდე საკუთარ თავშია ჩაფლული, ამ დროს ქალი ამბობს, "იქნებ შეღებო კარები?" კაცს რაღაც ხმა ესმის, ჩერდება "მომესმა? თუ ვინმემ რამე თქვა?", ცოტა ხნის მერე "ხმა" თუ არ განმეორდა, ჩათვლის რომ ესე იგი მოესმა და აგრძელებს ცხოვრებას "მომეცი–მომეცი–მომეცი"–ს ბუტბუტით. მარკ გუნგორი, ძალიან მარტივ რჩევას გვაძლევს ქალებს – სათქმელი ვუთხრათ ერთზე მეტჯერ (Say more than once).<br /></p><p class="MsoNormal">თუმცა რამოდენიმე ხნის წინ ძალიან საინტერესო პოსტი წავიკითხე, სადაც ამ საკითხის გადაწყვეტის სხვა ხერხი იყო მოცემული. (სექსი ჩულქებით – ერთი გაკეთებული საქმის სანაცვლოდ :) )<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-601817027175893164?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-76076834211899914052010-10-11T13:09:00.004+04:002010-10-11T13:29:47.551+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_-br9eJFIl-g/TLLY5N4znzI/AAAAAAAAAPk/w5_7Ed208Dk/s1600/shoes.gif"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 275px; height: 290px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_-br9eJFIl-g/TLLY5N4znzI/AAAAAAAAAPk/w5_7Ed208Dk/s320/shoes.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5526718170229088050" border="0" /></a><br />ეკატერინემ გადაწყვიტა რომ დილის ტუალეტი 9:30–ზე უნდა. ბოლო 5 დღეა ასე "საქმიანობს". როგორია დილით ადექი, ჩააცვი და გასვლისას ჩაისვრის. უნდა გამოუცვალო და ამასობაში აგვიანებ.<br />დღესაც მსგავსი განმეორდა, ვეუჩხუბე იმიტომ, რომ გარშოკზე არ მოინდომა არაფერი და კალგოტკაში მოისაქმა ფეხზე მდგარმა.<br />ათი ხდებოდა რომ გამოვედით სახლიდან, სამსახური 10–ზე მეწყება, ვიფიქრე, მივასწრებ მაინც თქო. გამოვედით, ერთ ხელში პარკი მიჭირავს ეკატერინეს თეთრეულით, მეორე ხელში ეკატერინე.<br />ჩავსხედით მანქანაში, გადავატრიალე გასაღები და არც არაფერი... "პრიბორებსაც" კი არ ანთებს. ვიფიქრე, კლემა ხომ არ მოძვრა თქო და კაპოტს ავხადე, ამასობაში ბანკიდან მირეკავს კრედიტ ოფისერი და მეუბნება რომ დღეს მელოდებოდა 10–ის ნახევარზე და რომ აუცილებლად უნდა მივიდე და მოვაწერო ხელი საბუთებს. კლემები წესრიგშია, მეტი მე ვერაფერს ვუზამდი მანქანას. გადმოვიყვანო ეკატერინე მანქანიდან, ავიღე მეორე ხელში პარკი და დავადექი ფეხით გზას.<br />მობილური ცალმხრივია და ბუჩას ვერ ვურეკავ. საფულეში 80 თეთრი მაქვს მარტო და ვიცი, ამით 2 ცალი პამპერსი უნდა ვიყიდო, რომ ბაღში დავუტოვო ეკატერინეს. ამიტომ ტაქსი გამოირიცხა, ავტობუსი იმიტომ გამოირიცხა რომ ჩემ უბანში ერთადერთი დადის და ისიც არა ვაკის მიმართულებით.<br />მერე გამახსენდა მეზობლები ამბობენ, ამ გზით თუ ჩახვალ, ეგრევე კეკელიძეზე გამოხვალო, ხოდა გადავწყვიტე მოკლე გზით ჩასვლა. ისე ადვილად საუბრობდნენ, რომ მეგონა აი სუუუულ იქვე იყო. მოკლედ ერთ ხელში ეკატერინეთი, მეორე ხელში პარკით და ფეხებზე მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელებით დავეშვი "ჩორნი ხოდზე". აუფ.... 10 მეტრის მერე მივხვდი რომ მივქარე, მაგრამ უკან ვეღარ ავიდოდი ფიზიკურად. დაღმართი, კიბეებები, საფეხურები ნორმალური რომ არ აქვს, ზოგ ადგილზე ხელსაც ვერ ვკიდებდი და სადღაც 45 გრადუსიანი დაღმართი გამეჩითა. დავსვი ეკატერინე და ვეცადე რამე მოვჭიდებოდი. ასე ჩამოვბობღდით მე კეკელიძემდე. ვგრძნობ უკვე რომ ცუდად ვარ, მაგრამ გამოსავალი არ არის.<br />ჩამოვედი მრგავლ ბაღთან, ბარნოვზე პამპერსი ვიყიდე, მერე ბაზალეთზე... ჭავჭავაძეზე დავსვი ეკატერინე მაგრამ 50 მეტრის მერე გამიპროტესტა ჩქარა სიარული და ისევ ხელში ეკატერინეთი, მეორე ხელში პარკით და მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელებით გავაგრძელე ბაღისკენ გზა. ძლივს მივაღწიე ბაღამდე, მერე სამსახურამდე და ძლივს მოვედი აზრზე და ფერზე. ბატაში ფეხსაცმელები მომეწონა, დაბლები იყო, ძალიან ვინატრე ისინი მცმოდა. <br /><br />მთელი გზა ვცდილობდი პოზიტივი მეპოვა ჩემ მდგომარეობაში დავიპოვე:<br />მადლობა ღმერთს რომ სამსახური და ბაღი ასე თუ ისე ახლოს მაქვს და არა სადღაც შორს :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-7607683421189991405?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-33116843814786834802010-10-06T13:52:00.008+04:002010-10-06T19:00:48.987+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_-br9eJFIl-g/TKxZAxzg38I/AAAAAAAAAPc/6CLOr7zbulQ/s1600/woman+doing+many+things.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 320px; height: 227px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_-br9eJFIl-g/TKxZAxzg38I/AAAAAAAAAPc/6CLOr7zbulQ/s320/woman+doing+many+things.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5524888712781029314" border="0" /></a><br />ამას წინათ ფანტასტიური ვიდეო ვნახე კაცის და ქალის ტვინის განსხვავებებზე: უძალიან გენიალურესია.<br />თურმე კაცების ტვინი არის უამრავი ყუთებით გამოტენილი. არის მანქანის ყუთი, სამსახურის ყუთი, ტელევიზორის ყუთი და ა.შ. ანუ როცა კაცები მანქანაზე ფიქრობენ, ამ ყუთის გარდა სხვაგან არსად არ იხედებიან, ანუ არ ფიქრობენ სამსახურზე, საჭმელზე, ბილიარდზე. როცა ტელევიზორს უყურებენ, არ ფიქრობენ მანქანაზე, სექსზე და ა.შ. ...<br /><br />ქალების ტვინში კი მარტო მავთულხლართებია, რომლებიც ერთმანეთთან არის დაკავშირებული. თუ ქალი ფიქრობს მანქანაზე, ამაში შედის ის რომ სამსახურშიც ამ მანქანით მიდის, ისიც, რომ მანქანა გასარეცხია, ისიც, რომ მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი ცოტა მოუხერხებელია, ისიც რომ რა მაგარი ჩექმა ვნახე გუშინ ონლაინ მაღაზიაში და რა მაგარი სეილი უნდა იყოს 10–ში, მაგრამ თუ ფული არ დამერიცხა ბარათზე, ვერაფერს რომ ვერ ვიყიდი და ამ ბანკებმა რომ სულ გამაგიჟეს და იმხელა სესხი მაქვს გადასახდელი და ამ ხელფასით რომ ძალიან გამეწელება სესხის გადახდა, სამსახურში ხელფასის გარდა ოთახი არ მომწონს, რაღაც სუნია სპეციფიური, სუნამო მითავდება და რომელი ვიყიდო... ჯობია გავჩერდე. :)<br /><br />განსაკუთრებით კაცების ტვინში Nothing Box–ის არსებობამ გამახალისა. რაოდენ ძნელი დასაჯერებელი არ უნდა იყოს, კაცებს მართლა შეუძლიათ თურმე, რომ არაფერზე არ იფიქრონ. აი უბრალოდ, არაფერზე არ ფიქრობენ (ანუ თავიანთ noting box-ში არიან შეყუჟულები). აი გულზე ხელი დაიდეთ ქალებმა და გაიხსენეთ ასეთი მომენტი თქვენს ცხოვრებაში, როცა არაფერზე, არაფერზე არ ფიქრობთ (სექსი არ იგულისხმება, თუმცა სექსის დროსაც სექსზე ვფიქრობთ).<br /><br />რამოდენიმე წლის წინ ტელევიზორში ვნახე ასეთი ექსპერიმენტი: 4 –5 წლის ბავშვებს ზემოდან თოვლივით აყრიდნენ პატარ პატარა ქაღალდებს, დავალება იყო რომ რაც შეიძლება მეტი რაოდენობის ქაღალდი უნდა მოეგროვებინათ ბავშვებს. ვერც ერთმა გოგომ ვერ შეძლო ერთი ქაღალდის დაჭერაც კი, მაშინ როცა თითოეულ ბიჭს მინიმუმ 3–4 ცალი ქონდა ხელში ჩაბღაუჯებული :)<br />მერე კომენტარი იყო ასეთი: აი ეს არის განსხვავება ქალის და კაცს შორის, ქალი ყოველთვის ხედავს მთლიან სურათს, მაშინ როდესაც კაცი ერთ კონკრეტულ საგანზეა ორიენტირებული და იმას მიჰყვება ბოლომდე. ქალები ამიტომ ვართ უფრო პრაქტიკულები :)<br />კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი მოვლენა, რომელიც ამ განსხვავებიდან გამომდინარეობს ისაა, რომ კაცებს არ შეუძლით ერთდროულად რამოდენიმე საქმის კეთება. ქალი კი თავისუფლად აკეთებს საქმეს თან ტელევიზორს უყურებს, თან ბავშვს ადევნებს თვალყურს და თან ყავას ურევს.<br /><br />ესეც ვიდეო :)<br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=AQ9L9YBJkk8" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=AQ9L9YBJkk8</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-3311684381478683480?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-18805572767551550212010-09-20T16:03:00.003+04:002010-10-06T19:00:00.540+04:00რამდენს მოგვენატრა ნამდვილი პამიდვრის გემო... <br />მახსოვს ბავშვობაში როგორი სუნიც ქონდა, ყუნწს რომ მოვაცლიდი პამიდორს, განსაკუთრებით იქ იგრძნობოდა :) <br />კიდევ მახსოსვ იმ პამიდვრის გემო, ჩემი ხელით რომ ვკრეფდი რაჭისუბანში. ან მონასტერში დედების მიერ მოყვანილი პამიდორი. <br />ბაზარში იშვიათად რომ მეყიდა ნორმალური პამიდორი, პამიდორზე იმიტომ ვამბობ, რომ ყველაზე მეტად მაგას ემჩნევა რომ რაღაც ვერაა რა, არაჯანსაღი კანი, ოთხკუთხედის ფორმის, ოდნავ მიახლოებული გემოთი იმას, რისი სახელიც ქვია. <br />კარგია თუ ვინმეს აქვს საშუალება რომ საკუთარ ბოსტანში მოწეული ხილი თუ ბოსტნეული მიირთვას, მე არ მაქვს მაგის ფუფუნება... <br /><br />ხომ არის, როცა ნებისმიერი თანხის გადახდა შეგიძლია, ოღონდ ის მიიღო ზუსტად, რაც გინდა. <br />ხოდა ერთი ”მაღაზია” აღმოვაჩინე - ”მონასტრის ბარაქა” ქვია მგონი. საქართველოს მონასტერში მოყვანილი პროდუქტები იყიდება, კარტოფილი, პამიდორი, ბადრიჯანი, ხილი, ბოსტნეული, ხახვი (ისეთი მე რომ მიყვარს, თეთღი, საშუალო და ადამიანური ფორმის), პური, ქათმები, რძის პროდუქტები, თაფლი. ფასები იგივეა რაც ბაზარში. <br />ძალიან მოხიბლული ვარ ამ მაღაზიით, ეხლაც, თეფშზე დაჭრილი პამიდორი მიდევს და ისეთ არომატს აფრქვევს, დაგენანება რამესთან ერთად ჭამო. <br /><br />ხოდა ვისაც მოგენატრათ ბავშვობის ჯანსაღი გემო და ჯანსაღი პროდუქტები, ძალიან გირჩევთ მანდ მისვლას. სიონის შესასვლელი თუ იცით სანაპიროს მხრიდან, იმ რკინის ჭიშკარში შეხვალთ და მარჯვენა მხარეს ნახავთ წარწერას ”მონასტრის ბარაქა”. <br /><br />გემრიელად მიირთვით :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-1880557276755155021?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-89983378296092421002010-09-14T23:24:00.002+04:002010-09-14T23:39:21.584+04:00სამყარო ორად გაიყო, მე და ისინი ვინც ქუჩაში რომ მივდივარ, ვიტრინის იქით ჩანან. ყველაზე ხშირად ეს გრძნობა ბანკთან გავლისას მიჩნდება. არადა ბანკში არასდროს მიმუშავია. სამუშაო საათებში ქუჩებში საკმაოდ ცოტა ხალხი დადის, პლეხანოვზე მომიწია ერთ დღეს გავლა, ჯერ 1 საათზე მერე 6-ზე, გავოცდი იმხელა სხვაობა იყო ხალხის რაოდენობაში. <br />ხო, იმას ვამბობდი რომ ორად გაიყო სამყარო, ”მომუშავე” და ”უმუშევრად”, უფრო სწორედ გაყოფილი აქამდეც იყო, უბრალოდ მე ვიყავი პირველ კატეგორიაში, ეხლა კიდევ, ჩემდა სამწუხაროდ, მეორე კატეგორიაში აღმოვჩნდი. <br />არადა ვინც მიცნობს, სულ ვამბობდი ბოლო პერიოდი, რა ჯობია როცა საშუალება გაქვს, ზიხარ სახლში ბავშვებთან, რამე პატარა საქმს აკეთებ შენი ჭიის გასახარებლად და არ ფიქრობ მატერიუალურ მხარეზე. აააააა... მეორედ ასეთ რამეს თუ ვიტყვი, პირდაპირ შეგიძლიათ ასათიანზე გამამწესოთ... ააა-რააა. <br />არადა ბავშვებმა სრულად შეიგრძნეს რა არის დედა. მეც მსიამოვნებს შვილებთან ყოფნა. მაგრამ რაღაც მაინც ვერ ვარ. არც სახლის საქმეებს ვაკეთებ, ბევრად უფრო მობილიზებული ვიყავი, როცა ვმუშაობდი, დილით ადრე ვდგებოდი, საჭმელი, სახლი, თავის მიხედვა, სამსახური... საათივით მქონდა აწყობილი. ეხლა მკიდია ყველაფერი. საჭმლის გაკეთებაც კი მეზარება, არადა საჭმელების კეთება ერთერთი საყვარელი საქმიანობაა. ეხლა ვხვდები რას ნიშნავს, ჟიზნ პრახოდიტ მიმა (დამეზარა რუსულზე გადართვა). <br />დღეს ერთ ადგილზე ვიყავი, ძალიან მოვიხიბლე იმით, რაც უნდა მეკეთებინა და იმითიც, რაც ორგანიზაციას უნდა ეკეთებინა, მაგრამ ხელფასი ვერ იყო მინიმუმის მინიმუმიც კი... გული მწყდება უარი რომ უნდა ვუთხრა. <br />ეხლა მივხვდი როგორ გამაზარმაცა არასამთავრობომ. მაინც მდორე სამუშაო იყო, მიუხედავად იმისა რომ საქმე ბევრი მქონდა, რაღაც აკლდა ჩემ ძველ სამსახურს, მეც მოშვებული ვიყავი ძალიან. აი <a href="http://ana-xatia.blogspot.com/2010/03/blog-post.html" target="_blank">ამ პოსტში</a> ვწერდი კიდეც, რაღაცნაირად დავიძინე თითქოს. არადა ადრინდელი ხატია რომ მახსენდება, მშურს კიდეც. <br />იმედია გამოჩნდება ისეთი სამსახური სადაც ჩემ პოტენციალის ნაწილს მაინც გამოვიყენებ, მე ხომ ვიცი რა შემიძლია :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-8998337829609242100?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-10913400294784206472010-07-27T23:33:00.000+04:002010-07-27T23:34:25.735+04:002 dgea davafiqsire rom kacebi gamarjobis nacvlad gagimarjos meubnebian.<br />Vinc rachashi namkofia, imas ecodineba ras nishnavs 'sanaxsho', es aris soflis centri, mtavari ckaro, xalxis mtavari shekrebis adgili. Chveni saxli zalian axlosaa sanaxshostan da xshirad gavdivar cklis mosatanad. Kovel gasvlaze unda mivesalmo birjaze msxdom kacebs, aseti cesi kofila sofelshi, icnob tu ara, unda miesalmo. Me xandaxan vesalmebi, xandaxan mavickdeba, da ai dges davafiksire, rom tu mavickdeba, kacebi ikit mesalmebian, ogond gamarjobis nacvlad gagimarjos amboben. Anu amashic ki devs is, rom mamakaci qalze dgas da pirveli qali unda miesalmos. <br />Rac chkuashi chavvardi, sul vambobdi, mtis kacs colad ar gavkvebi tko. Ai, rogor cxovroben qalebi rachashi:<br />dilit 6-is mere unda adge, mocvelo sakoneli da gaushva sazovarze, ckali moitano, rze gaataro, tu sachiroa, yveli amoikvano, qmar-shvils sauzme moumzado, gaistumro satib-saxvetshi, mteli dge saxlis sakmeeb, sachmeli, sagamos kaci rom dabrundeba, fexebi dabano, achamo, sakonels gaakitxo, mocvelo, churcheli garecxo da dacve. Qmari kidev karg shemtxvevashi satib-saxvetshia, cud shemtxvevashi, sadme svams. <br />Xo, dgesac ki sufraze kacebi da qalebi ertad ar sxdebian. <br />Esec tkveni 21-e saukune, da genderuli tanascoroba :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-1091340029478420647?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-65355293724538406972010-05-20T15:21:00.002+04:002010-05-20T15:27:59.308+04:00[ No Subject ] Saturday, May 19, 2001 4:33 AM<br /><br />Khatia....<br /><br />I am still at the bookstore, you and Eka have just<br />left. (I was sitting at one of the tables as you<br />walked by but you didn't see me.)<br /><br />I am, as I always am after being with or talking to<br />you, sad and happy and elated and depressed<br />and....confused. (It's maybe a <span class="yshortcuts" id="lw_1274354527_0">good thing</span> I am leaving<br />this country; you're too dangerous to my mental<br />health!)...happy to have spent a little time with you,<br />sad to have it end; elated by your spirit and beauty,<br />depressed that I can only glimpse it from afar and<br />fleetingly.<br /><br />I know it's silly, I know I am being silly, but......<br />and I know I am 100 years older than you and that you<br />are married (sort of) and that I am married (sort of)<br />but....<br /><br />I love your wit and humor, I love your smile, I love<br />your expressiveness, I love your fearlessness, I love<br />the way you mother Nanuka, I love your creativity and<br />open, inquiring mind.....you are one incredible,<br />wonderful woman. And you ain't bad to look at either!<br /><br />So forgive me please my foolish ramblings, and if you<br />are ever in the market for a short, fat old American<br />who thinks you're the best, be sure to look me up.<br /><br />I'll miss you.<br /><br />---------<br />დღეს ეს ადამიანი არ არის ცოცხალი.<br />ეს წერილი შენახული მაქვს.<br />ხანდახან ვკითულობ ხოლმე და მეღიმება.<br /><br />გარდაცვალებამდე 1 კვირით ადრე წერილი მოიწერა, მე როგორც ყოველთვის, ვერ მივწერე დროზე პასუხი.<br />როცა მივწერე, აღარ მიპასუხა, მეგონა პრობლემა მოაგვარა უკვე.<br />ცოტა ხანში გავიგე რომ გარდაიცვალა.<br />დასაფლავებაზე ვერ მივედი. დრო არ მქონდა.<br />მგონი წლისთავი უნდა იყოს ეხლა...<br /><br />მიხარია, რომ ოდესღაც ძალიან კარგმა ადამიანმა ეს სიტყვები მითხრა :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-6535529372453840697?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-92117471399674118192010-05-18T13:36:00.001+04:002010-05-18T13:39:45.953+04:00აუ, ეხლა დიდი სიამოვნებით გავიდოდი ქალაქგარეთ, მარტყოფში დედებთან. <br />იქაურ იასამნებს წამოვიღებდი, დავისვენებდი, ჩაის დამალევინებდნენ მურაბით. <br />ბევრ სითბოს მომცემდნენ, ღვთისშმობლის ხატს მოვილოცავდი და ბედნიერი უკან წამოვიდოდი. <br />ძალიან მიყვარს მარტყოფი ამ დროს, უწმინდესის გაშენებული ბაღი ყოფილა. <br />დიდი ფოთლები, მზის სხვი, ლამაზი ჩრდილები. <br />ეზოში დიდი ქვის მაგიდა. <br />ზაფხულში გრაფინიდან კამპოტით გვიმასპინძლდებიან. <br />სულ მუდამ მომღიმარე დედა ქეთევანი, წყნარი ჩუმი დედა მელანია, რომელიც თვალებიდან უზომო ბევრ სიხარულს და სიყვარულს აფრქვევს და სახე უნათებს. დედა მაკრინე, უხერხულად ვგრძნობ ხოლმე რატომღაც თავს მის გვერდით, ვერ ვხსნი რატომ. თუმცა ძალიან მიყვარს და ალბათ ვუყვარვარ. მკაცრია ძალიან, მამა ანდრიას დაა, აი იმ ანდრიასი, კომანში რომ მოკლეს აფხაზებმა თუ რუსებმა. <br />ეს არის ის ერთი რგოლი, რის გამოც მიხარია ცხოვრება :)<br />მომაკლდა ძალიან ეს ურთიერთობები.<br />ძალიან ჩავეფლე ყოფაცხოვრებაში... <br />დროებითია :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-9211747139967411819?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-78305434595992074492010-05-12T17:31:00.004+04:002010-05-12T17:51:34.290+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_-br9eJFIl-g/S-quxRvieAI/AAAAAAAAAPI/jgKmtnDNTDc/s1600/Khati%26Vincent%29.jpg" target="_blank"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 261px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_-br9eJFIl-g/S-quxRvieAI/AAAAAAAAAPI/jgKmtnDNTDc/s320/Khati%26Vincent%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470376858994505730" border="0" /></a><br />მილიონი თემაა, რაზეც მინდა დავწერო.<br />სამსახურში გუშინ მამისმკვლელი რეპორტი დავამთავრეთ და გავაგზავნეთ, როგორც იქნა და ცოტა თავისუფალი დრო გამოჩნდა :)<br />ვინსენტი გავისტუმრეთ, ეს სურათიც მგონი მაგ დღეს არის გადაღებული, შორენამ გამომიგზავნა და მომწონს ჩემი თავი ძალიან მანდ.<br />წასვლამდე 2 დღით ადრე სალომე და მაგი დავპატიჟე სახლში პიცაზე, ძალიან მოეწონათ, პრეგოზე გემრიელი პიცაააო, გავიბადრე :D<br />ძალიან საყვარელია და ჭკუაზე არ ვარ ისე მიხარია სალომეს და მაგის ამბები. იმედია ყველაფერი კარგად იქნება :)<br /><br /><br />კიდევ ის, რომ ბუჩამ ვარჯიშზე ფეხი იტკინა 3 კვირის წინ, რაღაც ტყუპი კუნთი აქვს დაზანებული და ჰემატომა შიგნით :( ყოველ დღე დამყავს ელექტრო ფორეზზე და რაღაცაზე კიდევ დღეში ორჯერ ბალნეოლოგიურში.<br />სულ ვაშაყირებ შენნაირი მძღოლი არავის ყავს, ფული უნდა აგახიო თქო.... :D<br /><br />ეკატერინეს დიდი კბილები ამოეჭრა - ერთი გუშინწინ, ერთიც დღეს დილით. დიდი დრანცაა უკვე :)<br />უჰ, ვიდეო გადავუღე 2 კვირის წინ, კიკის იუბილეზე ვიყავით და იჯდა პიანინოსთნა, თან უკრავდა, თან მღეროდა :)<br /><br />2 ახალი ინტერნი გვყავს, ფორესტი და ჯერემი. იმათზე ხვალ დავწერ და საერთოდ სამსახურზე ხვალ ვიჭორავებ.<br />გავედი, ფორესტის დაბადების დღეა და უნდა დავლიოთ :)<br />შეხვედრამდე<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-7830543459599207449?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-11073885911223358512010-04-19T11:57:00.004+04:002010-04-19T15:18:52.589+04:00ფორუმზე ერთი თემაა ”DESPERATES" მგონი ერთი წელია უკვე არსებობს.<br />ეს არის თემა, სადაც ძირითადად მეოჯახე ქალები ვპოსტავთ. გამონაკლისები არიან blblbl, რომელიც ჯერ არ გათხოვილა, მაგრამ, მაგ განყოფილების გადამკიდე ქრონიკული და ცრუ ორსულობა აქვს... და კიდევ რამოდენიმე უზერი, რომელიც ქმარს არის გაშორებული, ამჯერად თავში მხოლოდ coco chanel და NITSA მომდის.<br />ონლაინ იმიჯზე აქამდეც ხშირად მიფიქრია, რამდენად დიდი მნიშვნელობა აქვს ჩვენთვის.<br />როცა ონლაინში ”გავიჩითე”, უკარებას იმიჯი მოვირგე, დამრიგებულური ტონით. ამას შეენაცლა თუ პარალელურ რეჟიმში, მქონდა ”ლამაზის” იმიჯი.<br />ზემოთ აღნიშნულ თემაში ამ სმაილით დამახასიათეს <img src="http://smiles.ge/smile/2d/happy/1001975.gif" />, არადა მგონი არ ვარ მასეთი.<br />კიდევ ვიღაცას ვკითხე და რაღაც საყვარელის იმიჯი გაქვსო. არადა მე ხომ ვიცი რომ არ ვარ.<br />არც მასეთი იმიჯი მომწონს.<br />მერე დღეს ერთი პოსტი ვნახე. კოკოსთან ეს სასმელი დააკავშირეს:<br /><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://a.pix.ge/t/auvwz.jpg" /> არადა სინამდვილეში შეიძლება არ იყოს კოკო ასეთი, უფრო სწორედ, არ მგონია მასეთი. კიდევ tekla, რომელსაც ვიცნობ რეალში და არ არის ისეთი უხეში, როგორიც პოსტებით ჩანს. <br />არადა ამ ადამიანებთან ვკონტაქტობთ საკმაოდ ხშირად, ხანდახან მეგობარ-ნათესავებზეც უფრო ხშირად. მაგრამ ვკონტაქტობთ ჩვენ შექმნილ ”იმიჯებთან” რომელიც უზერების პოსტებიდან, სურათებიდან, ცოხვრებისეული სიტუაციებიდან გვიყალიბდება.<br />ანუ ეს ურთიერთობა გამოდის არა რეალური, არ არსებული? ანუ შეიძლება რეალში მე საერთოდ ვერ ვეკონტაქტო trendy-ს ( იგივე pipa), ძალინა განსხვავებულები ვართ (ასე მგონია) მაგრამ ონლაინ მის არც ერთ პოსტს არ ვტოვებ. აი ეხლაც, ჩემი წინასწარ შექმნილი ”იმიჯი” უფრო სწორედ თრენდის იმიჯი. ისევ და ისევ მისი ონლაინური ცხოვრებიდან, მგონია რომ ვერ ვიკონტაქტებთ, მაგრამ სინამდვილეში არავინ იცის რა მოხდება.<br />ძალიან შევწუხდი ამ ”არარეალობით”. ...<br />გამოდის ის, ვისაც ველაპარაკები, შეიძლება სულ არ არის ისეთი, როგორიც მგონია.<br /><br />ხო, ძალიან მაღიზიანებს ონლაინ თავის დამკვიდრების ფენომენი (მაგალითად მოდერატორობა ფორუმ.გე-ზე, ონლაინ გაჩითული შეყვარებული ან ქმარი, და ა.შ.). თავის დროზე შეიძლება მეც მასე ვიყავი. მაგრამ არ მომწონს, როცა 10-11 წლით უმცროსი მეკაჩავება ონლაინ... თუმცა ამ ფენომენის დაკიდების კოეფიციენტი საკმაოდ მაღალია :)<br /><br />ამიტომ მირჩევნია ვისთანაც ონლაინ მაქვს ურთიერთობა, ერთხელ მაინც ვნახო და გავიცნო.<br />იყო შემთხვევა, როცა დესპერატოები შევიკრიბეთ. იქ ბევრი სხვანაირად დავინახე. ზოგი უარყოფითად, ზოგი მეტად დადებითად. ჩემი ონლაინ კონტაქტი უკვე იმ შეხვედრიდან მიღებული შთაბეჭდილებებზეა დაყრდნობილი. <br /><br />ანუ იმის თქმა მინდოდა, ონლაინ მე, მე ვარ თუ არა? არა :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-1107388591122335851?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-19052519855935532212010-04-12T15:42:00.002+04:002010-04-12T15:52:50.730+04:00დილით :)<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/jmEabQA5sY8&amp;hl=en&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/jmEabQA5sY8&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />უყურებს მულტფილმს ”51 პლანეტა”<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/nP04Sy5YJp0&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/nP04Sy5YJp0&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-1905251985593553221?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-35902163545271224182010-04-01T13:48:00.007+04:002010-05-18T17:31:39.008+04:00ყველაზე ხშირი ”აპეჩატკები”<br />Google:<br />- წწწ.გოოგლე.ცომ<br />- цццюпщщпдуюсщь<br /><br />forum.ge<br />- ფორუმ.გე<br />- ащкгьюпу<br /><br />www.yahoo.com<br />- წწწ.ყაჰოო.ცომ<br />- цццюнфрщщюсщь<br /><br />mail.yahoo.com<br />- მაილ.ყაჰოო.ცომ<br />- ьфшдюнфрщщюсщь<br /><br />www.jobs.ge<br />-ჯობს.გე<br />-წწწ.ჯობს.გე<br /><br /><br />facebook<br />ფაცებოოკ<br />цццюафсуищщлюсщь<br /><br />:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-3590216354527122418?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-75187401170265405272010-03-31T09:55:00.003+04:002010-03-31T10:05:32.803+04:00მაგრად მიყვარს დილა.<br />ხალხს ვაკვირდები...<br />დედებს, სახლიდან რომ არიან უცბად გამოსულები, ბავშვების ბაღში მისაყვანად....<br />გამყიდველები რომ იწყებენ ფუსფუსს და მოწესრიგებას...<br />ერთი მეყვავილეა შანიძის კუთხეში, იქვე ბაღის ქვედა შესასვლელში აწყობს ყვავილებს და ალაგებს ”დახლზე”....<br />სამსახურში ”დილის ყავა-ჩაის” პროცედურები :)<br /><br />მანქანებში ვაკვირდები ხალხს.<br />არადა დილამდე მთელი ღამე იყო...<br />ზოგს როგორი ღამე ქონდა ზოგს როგორი...<br />შეიძლება ზოგს არც ეძინა ნორმალურად და სექსით იყო დაკავებული...<br />შეიძება ვიღაცას ბავშვი ყავდა ავად და ვერ დაიძინა...<br />შეიძლება ვიღაცას უბრალოდ არ ეძინებოდა ან ტელევიზორის ყურებაში გაათენა...<br />დილით ეს ყველაფერი ქრება<br />დილით როცა ყველა სადღაც მიდის და მიფუსფუსებს, გასული ღამის კვალი გამქრალია (ერთი შეხედვით მაინც, ასე ჩანს) და ყველა რაღაც საერთო ნიშნით ვერთიანდებით, ”მომუშავე პერსონალი” გამახსენდა ეხლა რატომღაც.<br /><br />მიყვარს დილა. ადრე უფრო მიყვარდა. როცა ღამე არ მაღვიძებდა ეკატერინე. ეხლა ვცდილობ თითო წამი მოვიპარო ხოლმე.<br /><br />გუშინ ღამე დავიგრუზე, მთელი დილა ვფიქრობ სამართლიანად თუ არა, ბუჩას ნინო უნდა მოეყვანა ჩვენთან დასარჩენად და 11-ზე გავიდა სახლიდან, 12-ისთვის დავურეკე და სად ხარ მეთქი, ვსეირნობთო მე და ნინო მანქანითო...<br />გავბრაზდი.... გამიტყდა...<br />1 საათი მე და ბუჩას მანქანით სეირნობა მარტო, ღამე, ისეთი ფუფუნებაა, რომელიც არ ვიცი ბოლოს როდის მქონდა და იმის გამო, რომ ძილი არ მოგვეკლო და არ მოეკლო ბუჩას, არასდროს გამიკეთებია ამ ბოლო პერიოდში...<br />მეტკინა გული...<br />არც მითქვამს რატომ ვარ ნაწყენი... თვითონ ასი წელი ვერ მიხვდება :(<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-7518740117026540527?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-56235235694147434662010-03-05T12:41:00.005+04:002010-03-05T13:12:09.770+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_-br9eJFIl-g/S5DK49sA9hI/AAAAAAAAAPA/SUlmvH3DGYY/s1600-h/me-axali.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_-br9eJFIl-g/S5DK49sA9hI/AAAAAAAAAPA/SUlmvH3DGYY/s320/me-axali.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5445075029471589906" border="0" /></a><br /><br />მეზარება....<br />გარშემო ბევრისთვის ვყოფილვარ მაგალითი, როგორ არ უნდა გაჩრედე ერთ ადგილზე, როგორ მუდმივად უნდა ცდილობდე განვითარდე, რაღაც ახალი აითვისო, იარო, იარო...<br />ეხლა?<br />სწავლაც მეზარება, ფეხს ვითრევ რომ დავჯდე ვიმეცადინო.<br />ჯობს.გე-საც ზრდილობის გულისთვის ვათვალიერებ, მაინცდმაინც არც სამსახურის შეცვლა მინდა, მიუხედავად იმისა, რომ უარს არ ვიტყოდი მეტ ხელფასზე. მიზეზი ისაა, რომ სახლი და სამსახური 500 მეტრითაა დაშორებული ერთმანეთისგან და მაგარი კომფორტია სამსახურთან ახლოს სახლი.<br />ხოდა რას ვამბობდი, რაც ოჯახი მაქვს, სიტუაციის შეცვლა აღარ მინდება.<br />ერთის მხრივ კარგია, ესე იგი ძალიან თბილად კომფორტულად ვგრძნობ თავს, მაგრამ მეორეს მხრივ, ვიცი რომ თუ წინ არ მიდიხარ, ნიშნავს, რომ უკან მიდიხარ.<br />თეორიულად ვიცი რაც მინდა, რაც უნდა ვქნა, მაგრამ პრაქტიკულად ვხვდები, რომ გულით არ მინდა.<br /><br />ეს პოსტი ალბათ საკუთარი თავის შემოძახილი უფროა, ”ადე, რამე გააკეთე”-ს მსგავსი, ხოდა იმედია გამომივა.<br />13-14 ში რაღაც ტრენინგია და წავალ, მაინც ECMI გადაიხდის ფულს.<br />ხოდა იქნებ დავიწყო ბოლო-ბოლო ივნისის გამოცდისთვის მზადება, თორემ ასე თუ გავაგრძელე შანსი არაა, ვერ ჩავაბარებ.<br /><br />ოთხშაბათს <a href="http://yourhairhaus.com/" target="_blank">ჰეარჰაუსში </a>ვიყავი, თმები შევიჭერი, დავივარცხნე, მანიკური გავიკეთე. ცოტა აქტიურად უნდა მივხედო ჩემ თავს, აშკარად ხასიათზეც კარგად მოქმედებს.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-5623523569414743466?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-41945215859816065892010-02-19T16:04:00.002+04:002010-02-19T16:07:14.053+04:00ეს ის, ლირიული გადახვევა, თქვენი დახმარება მჭირდება.<br />დომეინი მინდა ავიღო და მკითხველებიც გაიიოლებთ ცოხვრებას და მეც. რომელს მირჩევთ? :<br /><br />xatia.info<br />khatia.info<br />xatia.ge<br />xatia.net<br /><br />მეტი დომენი ამჟამად არ არის თავისუფალი. <br />არ დაგეზაროთ და დააკომენტეთ. ეს ის გამონაკლისი შემთხვევაა, როცა პროცენტულად სხვის აზრს უფრო გავითვალისწინებ, ვიდრე ჩემსას.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-4194521585981606589?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-3902558717785685262010-02-18T14:15:00.004+04:002010-02-18T14:47:30.325+04:00სიზმარში ფერარის ოფისში ვიყავი....<br />შედეგად... დილით ჩამეძინა და გვიან გამეღვიძა.<br />მთელი დილაა შთაბეჭდილებების ქვეშ ვარ.<br /><br />ბუჩა ფერარის ფანია. F1-შიც და არა მარტო.<br />მე, როგორც ყველაფერი სტანდარტული და ბანალურის მიმართ პროტესტის გრძნობით, გადავწყვიტე არ ვყოფილიყავი ფერარის ფანი, მაგრამ რა ვქნა... საკუთარ თავს ვერ ვუშვები ვერაფერს.<br /><br />აი თვით ის, სრულყოფილება:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_-br9eJFIl-g/S30aKJyurxI/AAAAAAAAAOw/oMvAKBoCLO4/s1600-h/Ferrari-458.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 192px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_-br9eJFIl-g/S30aKJyurxI/AAAAAAAAAOw/oMvAKBoCLO4/s320/Ferrari-458.jpg" alt="Ferrari 458 Italia" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5439532686663134994" border="0" /></a>რას წერენ ამ მანქანაზე ჟურნალში:<br />"best supercar of the year".<br />"the most beautiful Ferrari in many years"<br />"458 is on top of the car world… and took innovation to a new level.”<br /><br />რომ ვუყურებ რაღაცნაირი შეგრძნება მაქვს- მგონია ცოცხალი არსებაა და არა მანქანა.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-390255871778568526?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-29985549979397075862010-02-17T16:04:00.004+04:002010-02-17T16:47:41.388+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_-br9eJFIl-g/S3vgeQMzwVI/AAAAAAAAAOo/PSGVFJ5prDc/s1600-h/steviewonder.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 168px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_-br9eJFIl-g/S3vgeQMzwVI/AAAAAAAAAOo/PSGVFJ5prDc/s200/steviewonder.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5439187785329394002" border="0" /></a><br />დღეს სილვესტერის დაბადების დღეა, აი <a href="http://ana-xatia.blogspot.com/2010/02/multinational-environment.html" target="_blank">ამ პოსტში</a> რომ ვწერდი, ჩვენი ინტერნია თქო. შავკანიანია. ზანგსაც არ ვამბობ, რა ვიცი, იქნებ არ სიამოვნებთ ეს სიტყვა?<br />პირველად მაქვს შეხება შავკანიანთან. სულ ვამბობდი რომ ნაცისტი არ ვარ, ანუ ეროვნებით არ ვანსხვავებ ადამიანებს, მაგრამ კანის ფერით კი თქო. რასისტი ისე არ გაიგოთ, თითქოს ყველას გადახოცვა მინდა, უბრალოდ იყვნენ თავისთვის, ჩემგან შორს თქო. ალბათ ბავშვობიდან მაქვს გამოყოლილი ”თათრების” სპეციფიკური სუნი, მარნეულის სოფლის მაღაზიებში რომ მცემდა ხოლმე. მეგონა რომ სხვა ფერიანებს სუნი ქონდათ, რომელსაც ვერ ავიტანდი.<br />სანამ ჩვენთან ინტერნად მოვიდოდა, მოდიოდა ხოლმე, ტომთან საუბრობდა, რაღაცეებს გვთხოვდა, წერილებს ან ფაქსის გაგზავნას და ყოველთვიის დისტანციით ვეკონტაქტებოდი. გრძნობდა და ცდილობდა მოშორებით დამდგარიყო ხოლმე.<br />ინტერნად რომ გაიჩითა ჩვენ ნაქირავებ სახლში გადავიდა, ვინსენტთან ერთად (ეს ვინსენტი კანადელია და მაგაზეც აი <a href="http://ana-xatia.blogspot.com/2010/02/multinational-environment.html" target="_blank">იმ პოსტში</a> ვწერდი :) ). მარხვაზე არისო, თან 3-მდე არაფერს ჭამდა და ჩავთვალე რომ რამადანს იცავდა. აღმოჩნდა კათოლიკე. ძილის წინ და დილის ლოცვებს კითხულობსო, ვინსენტი ამბობს. სახლში თითქმის ყველაფერს მაგი აკეთებსო. აფასებს იმას, რომ ბინაში ფულს არ იხდის. რაღაც მომენტში მიხარია, რომ ვეხმარებით :)<br />ძალიან, ძალიან დადებითი ადამიანია.<br />გუშინ მთელი დღე წყალი არ იყო ოფისში. წავიდა და საიდანღაც ერთი ვედრო (სათლი) წყალი მოიტანა და ტუალეტში ჩაასხა. კიდევ უფრო შემიყვარდა, ეს რომ დავინახე. შინაგანად მეც მასეთი ვარ და გამეხარდა, როცა ეს დავინახე სხვა ადამიანშიც.<br />ვინსენტის დამოკიდებულებაც დღითი დღე უფრო და უფრო სხვანაირი ხდება მაგის მიმართ. ესე იგი მართლა დადებითი ადამიანია. ადამიანთან რომელიც შენთან ერთად ცხოვრობს და უფრო და უფრო მოსწონხარ, ესე იგი მართლა კარგი ხარ :)<br />ფული ავაგროვეთ, დაბადების დღის პონტში და თბილი კურტკის მაგვარი ვუყიდეთ, ძალიან სიმპატიური. დღეს დავლევთ კიდეც ალბათ.<br />ერთი რაღაც მიტყდება: დაბადების დღე მაინც შორიდან მივულოცე და არ გადავკოცნე. თუმცა შეიძლება არც სხვა გადამეკოცნა, არ ვარ ძალიან ფამილარული, მაგრამ ეტყობა მაინც რაღაც შინაგანი ბარიერი ისევ მაქვს :)<br />მაგრამ მიხარია რომ ამ ადამიანს ვიცნობ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-2998554997939707586?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-36592992931477660312010-02-03T16:38:00.002+04:002010-02-03T16:59:05.713+04:00ვინც არ იცით, დღეს ჩემი დაბადების დღეა :)<br /><br />ბავშვობიდან არ მიყვარს ეს დღე.<br />ვიტყუები, ალბათ, იყო რაღაც პერიოდი, როცა მიყვარდა.<br />დილას ვიღვიძებდი იმის შეგრძნებით რომ რაღაც სასწაული და კარგი მოხდებოდა. დღის ბოლოს ვხვდებოდი რომ არც არაფერი ხდებოდა თურმე. ხოდა ნელა ნელა, დაბადების დღე ჩვეულებრივ დღედ იქცა :)<br /><br />33 წლის გავხდი...<br />მაგარი ასაკია.<br />ვამბობდი, 30-ის მერე მავიწყდება რამდენი წლის ვარ თქო. რაღაც მგონია ისეთი ასაკია ეს, არ დამავიწყდება რამდენისაც ვარ :)<br /><br />სამსახურში ეხლა ტორტს მოვიტან და შამპანურით დამლოცავენ ესენი.<br />სახლში არც არაფერს ვაკეთებ. ეკატერინეს შეიძლება ვირუსი აქვს და არ მინდა დიშვილებს გადავდო. ჩემი და და დედაჩემი ამოვლენ ცოტა ხნით ალბათ. <br />დღეს დილით ძალიან ვიხალისე- სათითაოდ შემოდიოდა ყველა თანამშრომელი და დაბადების დღეს მილოცავდა :)<br />კატიამაც ვარდი დამახვედრა მაგიდაზე.<br />მგონი მიყვარს ვარდი...<br /><br />ეხლა ერთი სული მაქვს როდის წავალ სახლში, მშია. სამარხვო არც არაფერი გამიკეთებია :(<br />კარტოფილს მაინც შევწვავ. ორაგული მინდოდა გამეკეთებინა. ვნახავ შეიძლება მაგიც მოვახერხო. :)<br /><br />მოკლედ გილოცავთ ჩემ დაბადების დღეს.<br /><br />პ.ს. ჩემ კლასელ ბიჭს, რომელიც ჩემი სახლის მოპირადპირე სახლში ცხოვრობდა, ზუსტად დღეს აქვს დაბადების დღე. გოგოები ჩემთან მოდიოდნენ სტუმრად, ბიჭები - იმასთან. მერე გოგოებიც იქ გადავდიოდით ხოლმე :) კარგია ბავშვობა :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1355908356119163044-3659299293147766031?l=ana-xatia.blogspot.com' alt='' /></div>killerhttp://www.blogger.com/profile/09804360190360700819noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1355908356119163044.post-72440194723982341602010-02-01T18:06:00.001+04:002010-02-01T18:12:23.017+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_-br9eJFIl-g/S2bgIfsuRTI/AAAAAAAAAOg/8C1NMq7gvGg/s1600-h/LOGO.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_-br9eJFIl-g/S2bgIfsuRTI/AAAAAAAAAOg/8C1NMq7gvGg/s200/LOGO.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433276437021738290" border="0" /></a><br />ECMI-ში მუდმივად გვყავს ინტერნები უცხოელებიც, ქართველებიც ხანდახან.<br />ეხლა 2 ინტერნი გვყავს, 2 უცხოელი, 1 ქართველი.<br />ქართველ ინტერნზე არ მინდა საუბარი, ამ პოსტს უცხოელებს ვუძღვნი :)<br /><br />ვინსენტი კანადიდანაა. საქართველოში 30 დეკემბერს ჩამოფრინდა. ჩვენი ოფისი საახალწლოდ დაიკეტა 11-მდე, ხოდა რაღაცნაირად მეცოდებოდა, მარტო რომ იყო ამ საახალწლო დღეებში. აეროპორტიდან მოყოლებული რაღაცნაირად ”ვპატრონობდი” თითქოს. ყველაზე ცუდი ისაა, რომ მობილური კანადაში დატოვა, აქ ძალიან დავიჩარჯებოდიო, მეთქი ჩამოგეტანა და აქაურ ბარათს ჩავდებდით-თქო. თვითონ მაინცდამაინც არ განიცდის ამ უტელეფონობას. იმ ახალი წლის დღეებში, მეილით და სკაიპით ვკონტაქტობდით. ხოდა რომ მოვედით 11-ში, სალომემ მითხრა ამას მგონი დედად მიაჩნიხარ თქო. ქართველმა ინტერნმაც კარგად ”უპატრონა”. მეგობრობენ ეტყობა.<br />ძალიან კარგი ტიპია ეს ვინსენტი. ფრანგულენოვანი უფრო მგონი ვიდრე ინგლისურენოვანი. ან შეიძლება კანადაში ყველა ასეთი ინგლისურით საუბრობს. 25 წლისაა, ძააალიან, ძალიან მაგარი ტიპია. თან ქართველი კარგი ტიპებისგან განსხვავებით, მაგისტრატურას ამთავრებს ეხლა და თავის საკურსო ნაშრომის გამო ჩამოვიდა აქ. ბუჩას ვეუბნები, მგონი უნდა იეჭვიანო -თქო :D .<br />მართლა ძალიან მომწონს, მერე დავფიქრდი, რომც გავეპრანჭო, მაგარი სასაცილო პონტი გამოვა, ვიღაც დიდი დეიდა ეპრანჭება თქო. სულ მაინტერესებს მაგხელების თვალში ”დეიდა” ვარ თუ ჯერ კიდევ ახალგაზრდა :)<br />ნანუკა ამას წინათ ვიღაცაზე ყვება, დიდი ქალიო, მეთქი დიდი რამხელა, ჩემხელა თქო და კიო. ესე იგი ”დიდი ქალი ვყოფილვარ მეც”.<br />მეორე ინტერნი ნიგერიელია, სილვესტერი ქვია, ადვილად წარმოსათქმელი სახელად. ისე ძალიან უცნაური სახელი და გვარი აქვს. დიდი ხანია აქ არის. მანქანის სამრეცხაოზე მუშაობდა. ჩვენი ოფისის წინ. პარალელურად ევროპის სკოლაში სწავლობს (უნივერსიტეტის მე-2 კორპუსში რომ არის) პოლისი სთადიზე მგონი. ტომი ცოტა ხანი კითხულობდა მანდ ლექციებს, და როგორც საუკეთესო სტუდენტი, ისე დაახასიათესო. იანვრიდან ავიყვანეთ ინტერნად. ძალიან ჩუმია, მაგრამ საქმე საქმეზე რომ მიდგება, საკმაოდ მიმწოლიცაა. თუმცა მეორეს მხრივ მორიდებულია საკმაოდ. თუ რამე უნდა არც კი ამბობს. ერთად ცხოვრობენ ვინსენტი და სილვესტერი. ვინსენტი ამბობს დღეს დილით გამოვედი ოთახიდან და ვხედავ სილვესტერს შუა ოთახში ძინავსო. ვიფიქრ ტელევიზორის ყურებაში ჩაეძინა თქო და თურმე