მე

ჩემი ცხოვრება სიტყვებით... ხანდახან სურათებითაც :)

Tuesday, November 3, 2009

ეკლესიის შავი პიარი

პური და სანახაობა!!!
ამ რეჟიმის მიერ მოწოდებული სანახაობა ამჯერად ეკლესიის წინააღმდეგ მიმართული პიარ კამპანიაა.
რა უნდა გადაფაროს ამით?
კაგებეს საბუთები... რატომ არ ფიქრობენ, რომ საბჭოთა კავშირის დროს, არავინ უფლებას არ მისცემდა ”თანმშრომლობის” გარეშე ემოქმედა. როცა ჩათრევას ჩაყოლა ჯობია, როცა იცი რომ თუ მგელს ლუკმას არ გადაუგდებ, მთლიანად შეგჭამს.
რუსეთთან ”თანამშრომლობაზე” ვის აკვირვებენ? როცა რუსები ჩამოდიან ფულიანი ქეიზებით და ქართველი მაღალჩინოსნები აეროპორტში უკანალზე კოცნით ხვდებიან, მაშინ არ ახსენდებათ რუსეთის მტრობა?
ძალიან გული მწყდება...
ყველაზე ძალიან კი იმაზე მწყდება გული, რომ საზოგადოებას ხლეჩენ ორად. საპატრიარქო/სამღვდელოების მომხრედ (ბნელებად) და მათ მოწინააღმდეგებად (განვითარებულებად/დამოუკიდებლობის მიმდევრებად).
რა მნიშვნელობა აქვს, საბაბი რა იქნება, მთავარი ხალხში მტრობის დანერგვაა! ”მტრის ხატად” რუსეთი აღარ გამოდგება და ეხლა სხვა ხატის ძებნა დაიწყეს?
შეეშალათ ძალიან, ეკლესიას ვერაფერს დააკლებენ. უბრალოდ რატომ? საუკუნეების მანძილზე, ქართველისთვის სამშობოლოს დაცვა, სარწმუნოების დაცვას უდრიდა. ეხლა სამშობლო გვინდა და სარწმუნოება არა?
»»  read more

Wednesday, October 28, 2009

ყვავილები

ბუჩა 2 წლის და 2 თვის წინ გავიცანი. არასდროს ყვავილები არ უჩუქნია.
ჯერ ჩუმად ველოდბოდი, მერე ნამიოკებით, მერე ვუთხარი, მერე ჩხუბში წამოვაძახე...
არაფერმა გაჭრა. ყვავილები არ მაჩუქა....

შარშან ოქტომბერში გადავედით ახალ სახლში, დენი არ იყო ჯერ შეყვანილი ოფიციალურად. ერთ კაბელზე ვისხედით 5-6 ოჯახი. საჭმელს ”პლიტაზე” ვაკეთებდი, რომელიც ზრდილობის გულისთვის ბჟუტავდა და ერთ ჩაიდანს საათნახევარში ადუღებდა. დროს ვკარგავდი ძალიან ბევრს საჭმლის გასაკეთებლად. 7 თვის ორსული, სამსახურიდან მოვდივარ, საჭმელი უნდა გავკეთო და ეს დებილი პლიტა კიდევ ჩუმადაა, არ აკეთებს არაფერს... გაზის ბალონზე, შევუჭამე ტვინი ბუჩას, მოიტანე თქო. ხოდა არ იბერტყავდა ყურს მგონი.
ერთ დღესაც მოვდივარ სამსახურიდან, დაღლილი, პლიტა ჩავრთე და ნახევარი საათის შემდეგ, ამომასხა ყელში ”სანამ გაზის ბალონი არ მექნება, მე საჭმელს არ გავაკეთებ თქო!!!”. იმის კვალობაზე რას ნიშნავს მაგისთვის ”საჭმელს აღარ გავაკეთბ”, ბუჩამ ძალიან წყნარად მიიღო ეს ჩემი ისტერიკა.
ნანუკა ჩემ ოთახში შედის, გამოდის, შედის გამოდის, ”დედა ეს წითელი რა დევს შენ ლოგინზე?”. წავედი სანახავად რა დევს ჩემ ლოგინზე წითელი და სანამ შევალ და შევიხედები, უკვე ვხვდები რომ გაზის ბალონია, შვეედი და ვხედავ ლამაზად შეფუთულ რაღაც ნივთს ”პილიგრიმის” შეფუთვით და სტიკერით. გავხსენი და ააააააა, დავიწყე სიცილი, კივილი, გამეხარდა ძალიან:


-------------------------
---გუშიწინ ვიკამათეთ, დილით ისევ გაგრძელდა კამათი. მანქანიდანაც კი გადმოვედი და ფეხით წამოვედი სამსახურში, ისე მეწყინა...
საღამოს გუშინ, ეკატოს ვუვცლიდი, როცა ბუჩა მოვიდა. შემოვიდა და ყვავილები გამომიწოდა, ეხლაც კი ამიფრიალდა გული, რომ გამახსენდა. ასე ძალიან გაზის ბალონიც არ გამხარებია თქო :)
ძალიან მიყვარს
კარგი მყავს
»»  read more

Friday, October 23, 2009

შიში

არა, სიკვდილის შიში კი არ მაქვს, ეკატოს და ნანუკას რომ ვუყურებ, არ მინდა რომ უჩემოდ იყვნენ.
როგორ ვუყვარვარ და რამხელა საყრდენი ვარ მაგათთვის.
რამხელა ტრაგედია იქნება მე თუ არ ვეყოლები. აი ამაზე ვგიჟდები, რომ ვფიქრობ.
მით უმეტეს ბავშვობაში როცა კარგავენ დედებს.
მაგრამ ხომ არსებობს ასეთი შემთხვევები? როცა პაწიები კარგავენ დედას. ესე იგი იმ ბავშვებს შეუძლიათ ამ ტკივილის ატანა და ღმერთი იმიტომ უშვებს ასეთ განსაცდელს. ხო, მაგრამ მაინც დიდი ტკივილია. საკუთარი თავი კი არა, იმათი ტკივილი მტკივა თითქოს. და ღმერთს ვთხოვ, რომ ჩემი თავი ყავდეთ ამათ.
სიკვდილზე ყევლა ფიქრობს ასე თუ ისე, მეც.
როცა ადამიანისთვის სიკვდილის ცნება შემოდის. შემდეგი ეტაპებია:
1. შიში (რა საშინელებაა)
2. უარყოფა (ეს მე არ მომივა)
3. შეგუება (მაინც უნდა მოვკვდე)
4. სიკვდილის მიღება - ეს მორწმუნე ადამიანისთვის ბევრად უფრო იოლია.
ვფიქრობ რომ მე მე-4 სტადიაში ვარ, ანუ ვფიქრობ როგორ ვიცხოვრო ისე, რომ იქ სასუფეველში მოვხვდე, მაგრამ როგორც ყველა ადამიანი, ფიქრებით შემოვიფარგლები და საქმე საქმეზე რომ მიდგება, მეზარება.

ისე, არავინაა დაზღვეული რომ თუნდაც ეს წამი მისთვის უკანასკნელი არ იქნება. ყოველ ღამე რომ ვწვები, რაღაც მომენტშივუშვებ რომ შეიძლება დილა არ დადგეს.
დილით კი არასდროს იცი, როგორ დაღამდები.

ამას რომ ფიქრობ, მერე ბევრი რაღაც ხდება სულ ერთი. არა ღირებული.
ხდები მიმტევებელი. არ ეკიდები წვრილმანებზე ადამიანებს. ცდილობ ახლობელი ადამიანები მოისიყვარულო.
თუნდაც ამიტომ ღირს ვაჟას ნათქვამად: შენი ჭირიმე სიკვდილო, სიცოცხლე ფასობს შენითა :)

მიკვირს ვისაც ღმერთის არ სწამს.
როცა იცი, რომ აუცილებლად მოკვდები.
რელიგია კი გეუბნება, რომ თუ რწმენა გექნება არ მოკვდები (31. ხოლო ესე დაიწერა, რაჲთა გრწმენეს, რამეთუ იესუ არს ქრისტე, ძჱ ღმრთისაჲ, და რაჲთა გრწმენეს და ცხორებაჲ გაქუნდეს სახელითა მისითა. იოანე, 20)
არჩევანი არ გაქვს, არ ჯობია ირწმუნო და შანსი გქონდეს რომ სიკვდილის მერეც იარსებო, ვიდრე არ გწამდეს და იფიქრო, რომ სიკვდილის მერე გაქრები?
მით უმეტეს რწმენა ისეთია, სულ ოდნავ თუ შემოუშვი გულში, თანდათანობით მთელ სხეულს აგივსებს სიხარულით, სიცოცხლით, ბედნიერებით, სიყვარულით.
გადავუხვიე თემას მგონი. :)

საერთოდ ითვლება რომ ყველა ”ფობიის” თავი და თავი სიკვდილის შიშია. გეშინია იმიტომ რომ საფრთხეს გრძნობ, ანუ ირღვევა მასლოუს პირამიდის სულ პირველი საფეხური - უსაფრთხოება, ადამიანის უპირველესი მოთხოვნილება. თუმცა, ჩემი აზრით, სიკვდილის შიში არ არის ყველაზე ძლიერი გრძნობა, როგორ მეცნიერები ფიქრობენ. ასე რომ იყოს, არ გაწირავდა დედა შვილისთვის თავს, მეომარი - სამშობლოსთვის, მოწამეები - ღვთისთვის.

ესე იგი სიყვარული უფრო ძლიერი ყოფილა ვიდრე სიკვდილი :)
სიყვარული კი უფალია :)
»»  read more

Wednesday, October 21, 2009

დაგვიანებული კაიფი

მრცხვენია თქმა, მაგრამ გურამ დოჩანაშვილის არაფერი წამიკითხავს აქამდე.
სახლში არ გვქონდა მაგის წიგნები ეტყობა, თორემ აუცილებლად მომხვდებოდა ხელში. ბიბლიოთეკაში არ ვიკითხავდი, სათაური დამაფრთხობდა. გუშინწინ ფორუმზე გოგოებმა დაწერეს ნაწყვეტი დოჩანაშვილისგან.
”მოდიოდა ქალი, რომელიც იყო სახელად
იისფერი...
მოჰყვებოდა კაცი, რომელსაც ერქვა
გავძეხი...
მე კი აქ ვიყავი ზედმეტი, ისევე როგორც სიტყვა
მაშასადამე...”
ძალიან მომეწონა. მომეწონა არ ქვია ამას. ინტერესიც ცუდი სიტყვაა. აი ადამიანს რომ ”შენიანად” იგრძნობ უცბად, ისე დამემართა.
მანამდე ხინკალი და ბითურობა მქონდა მოსმენილი, მაგრამ ეტყობა ხინკალი მიყვარს ძალიან და დანარჩენი ვერ აღვიქვი სათანადოდ....
დღეს გადავწყვიტე წამეკითხა.
სამსახურში ძალიან ბევრი საქმე მაქვს, მაგრამ ძალიან გაბრუებული ვარ და ვერაფერს ვაკეთებ. ფორუმზე ვპოსტავ და მაფია ვორს ვთამაშობ.
ძალიან კარგი საიტია www.lib.ge
პირველივე ნაწარმოები ”ერთი რამის სიყვარული, დაფარვა რომ სჭირდება” აღმოჩნდა. დავიწყე კითხვა დასაწისიდანვე მივხვდი რომ ლამაზად ნაწერია. თითოეული სიტყვა ყურადღებით და ”გემრიელად” რომ უნდა წაიკითხო. ვკითხულობ, ვკითხულობ და ჩემს შიგნით საიტის ჩამოტვირთვისას რომ იწერება, ის ხდება. Loading.... Loading....
ვგრძნობ როგორ ვივსები. როგორ ვხვდები რომ სისულელეა უაზროდ დახარჯო დრო ინტერნეტთამაშებში, უაზრო ჭორაობაში, როცა აქვე გვერდზე ასეთი გემრიელი, სასიამოვნო, გულიანი ნაწერია. როცა შეგიძლია რომ დროის მოკვლის მაგივრად, შეავსო დრო და შეივსო შენ. გამდიდრდე შიგნიდან, გაითბო ტვინი, გულმა შეგიღიტინოს სიხარულისგან და გაიღიმო, რომ ასეთი რაღაცეები არსებობს ცხოვრებაში.
ბოლომდე მჯეროდა რომ მიხვდებოდა გმირი რასაც შალვა ცდილობდა მისთვის დაენახებინა. გული დამწყდა რომ ვერ მიხვდა... რამდენ ასეთ ნამდვილ რაღაცას ვერ ვხვდებით ყოველ დღე და ყოველ წუთს? ცხოვრებას არასაჭირო რაღაცეებით ვავსებთ, როცა იმდენი რამეა სანახავი და მოსასწრები. ნამდვილის დეფიციტია ყველგან....

....
ამოვბეჭდე და ავკინძავ ეხლა. ნანუკას მინდა წავაკითხო. :)

ესეც ჩვენი საქართველო, რომელიც გერასიმემ ვერ შეიგრძნო. სოფელში, ჩემი სახლიდან გადაღებული სურათია.
»»  read more

Tuesday, October 20, 2009

ვარჯიში


ბოლო პერიოდია ვარჯიში დავიწყე.
მთელი ცოხვრება ვვარჯიშობდი. ჯერ ტანვარჯიშზე დავდიოდი. 14-15 წლიდან სახლში ვვარჯიშობდი. სტუდენტობისას სახლში +დარბაზში. მერე კუს ტბაზე დავრბოდი + ვვარჯიშობდი.
2 წელია თითქმის არ მივარჯიშია, თუ არ ჩავთვლით 1 თვე აუზზე სიარულს.
მშობიარობის შემდეგ სულ მინდოდა დამეწყო ვარჯიში. იმის გამო რომ ძუძუზე მყავს ეკატო, ბუჩამ თქვა არ შეიძლება დატვირთვაო. პატარ -პატარა ვარჯიშებს მაინც ვაკეთებდი, მუცლის და მკერდისთვის ძირითადად.
გუშინ დილით საბოლოოდ დავიწყე ვარჯიში. სირბილს ვერ ვახერხებ ჯერ ეკატოს რეჟიმის გამო, დილით ადრე იღვიძებს და მაგ დროს მარტო მე მღვიძავს სახლში. ზაფხულში წავიყვან ნანუკასაც და მაგასაც კუს ტბაზე და ვირბენ.
ძალიან მიყვარს სირბილი. სხვასთან ერთად ვერ დავრბივარ. იმას თავის ტემპი აქვს, მე - ჩემი. ნელა ნელა რითმულად სუნთქავ და რომ ფიქრობ რომ მეტი აღარ შეგიძლია, ზუსტად ამ დროს იხსნება ის ”მეორე სუნთქვა” და მერე თუ გინდა ირბინე კილომეტრები, პრობლემა აღარ გაქვს :)
ადრე წავიკითხე ენდორფინები მარტო სირბილის, ორგაზმის და შოკოლადის ჭამის დროს გამოიყოფაო. არ ვიცი, შეიძლება სხვა დროსაც, მაგრამ სირბილის დროს რომ ნამდვილად გამოიყოფა, მაგაზე თავს დავდებ. :)
როცა ვვარჯიშობ, მთელი დღე ფანტასტიურად ვგრძნობ თავს. შიგნიდან ვიცვლები და უცბად ვხდები, ლამაზიც, ტანწერწეტიც, სექსუალურიც... ეს გარეთაც გადმოდის მერე :)
არასდროს მივარჯიშია გასახდომად. არც ეხლა ვფიქრობ რომ უნდა გავხდე. საკუთარი გარეგნობით ანუ ბუნებით მომადლდებულით, ნამდვილად კმაყოფილი ვარ. მოვლა კი ყველას და ყველაფერს სჭირდება.
მოკლედ, მგონია რომ ჩვეულებრივ ცხოვრებას ვუბრუნდები ისევ. ხოდა როგორც მე და ჩემი და ვამბობთ, უნდა გავნაშდე რააა ;)
»»  read more
Related Posts with Thumbnails