მე

ჩემი ცხოვრება სიტყვებით... ხანდახან სურათებითაც :)

Showing posts with label ცხოვრება. Show all posts
Showing posts with label ცხოვრება. Show all posts

Monday, November 24, 2014

ნოემბერი

გარეთ ძალიან ნოემბრული ნოემბერია. მოქუშული ამინდი არ არის (ყოველ შემთხვევაში არ იყო 2 საათის წინ) მაგრამ სუსხია. უკვე თითქმის დეკემბერია. ყოველ 1 დეკემბერს თავში გრუშეს ფრაზა მიტრიალებს -"ზამთარი ხომ მაინც გავა და გაზაფხული ხომ მაინც მოვა". გუშინ ნანუკას ვეუბნები არ მიყვარს შემოდგომა -თქო. სექტემბერი თითქმის ზაფხულია, ნოემბერში ცივა. სამაგიეროდ ოქტომბერი მიყვარს ძალიან. აღმოჩნდა რომ პრინციპში იყოს თავის შემოდგომა, არაფერს მიშავებს.

დღეს ტაძარში ვიყავი და იქვე, სამშობიაროს ეზოში ქალი ეზოს გვიდა და სუროები აწია რომ მათ ქვეშ გამოეგვა. წარმოვიდგინე იგივე სცენა მარტში, სხვა სიხალისით გააკეთებს იგივეს. ზოგადად, "თითქმის გაზაფხული" ბევრად უფრო პოზიტიურია, ვიდრე "თითქმის ზამთარი", მიუხედავდა ტემპერატურის იდენტურობისა.

რაღაც "გადაგორების"  ფენომენია. აი ზამთარი გადავაგორეთ, აი ზაფხული გადავაგორეთ. გარდამავალ სეზონებს არ "ვაგორებ" - თავისით გორდებიან ან იქით ან აქეთ.

ეხლა იმ მდგომარეობის გადაგორება მინდა რაც სავარაუდოდ ორშაბათიდან მექნება და რასაც უმუშევრობა ქვია.

2 თვე ვიმუშავე ერთ კერძო კომპანიაში, სადაც ეხლაც ვზივარ და ვმკითხაობ, გარეთ ჯერ კიდევ მზეა თუ უკვე ღრუბლებიც. აბსოლუტურად უფანჯრო ოთახში, თუმცა ძალიან ლამაზ ინტერიერში. არც თუ ისე შესაფერის თანამდებობაზეა და საშინელი გრაფიკით.

შაბათს მუშაობა არის კატასტროფა. საშინელება. ნუ "ოჯახის" ქალებისთვის განსაკუთრებით. არ არის საკმარისი 1 არასამუშაო დღე. ვერ ეყოფი სახლის საქმეებს, საჭმელს და ყველა ბავშვს ერთად. საკუთარ თავზე და ქმარზე აღარც ვლაპარკობ. მერე, ბავშვები რომ გაიზრდებიან, ალბათ უფრო გავქაჩავ, ეხლა მაინც მიჭირს ღამე გაღვიძებების ფონზე ისედაც გადაღლილს.

მაინც სადღაც გული მწყდება რომ მიშვებენ. მომწონს ეს გუნდი. მომწონს რასაც აკეთებენ. მომწონს ჩემი თავი როცა ვმუშაობ. თუმცა იმის მცირე ნაწილსაც ვერ ვიღებ, რასაც ჩემ თავს და ბავშვებს ვაკლებ ჩემი უდროობით.

ზოგადად უფრო სევდიანი პოსტია, ვიდრე ნეიტრალური.
ერთი სული მაქვს 2 საათი გახდეს და არტკაფეში ავიდე ესპრესოს დასალევად.


»»  read more

Friday, November 22, 2013

მარტო სახლში

 ავად ვარ. რაღაც ვირუსი ავიკიდე და ფიზიკურად ვერ გავქაჩე სამსახურში წასვლა და სახლიდან ვმუშაობ. ვსვამ თაფლ-ლიმნიან და ჟლოიან ჩაის. ვარ თბილად და ღუნღულად.
უბრალოდ ცოტა სუსტად ვარ და ხანდახან მეშინია გული არ წამივიდეს. მერჩივნა მარტო არ ვიყო, მაგრამ ვერავინ მოვა :) ყველა მუშაობს ან თავის პირადი საქმე აქვს, ბავშვებიც სკოლა-ბაღში არიან. ნანუკა მაინც გვიან მოვა, დღეს კინოში აპირებს წასვლას "შიმშილის თამაშებზე". თუმცა საღამოს მაინ ხომ მოველენ სახლში და არ ვიქნები მარტო. :)
ბებიაჩემი წარმოვიდგინე, მთელი დღე რომ მარტოა. მე ვერთობი მაინც, ჩემ ნებაზე წამოვწვები, ვიმუშავებ, ტელევიზორს შევხედავ, ავდგები, გავივლი. როცა ეს არ შეგიძლია, რა საშინელებაა! ცოდოები არიან მოხუცები, არ უნდა ცხოვრობდნენ მარტო.

დღეს დილით პატარას მოძრაობა ვიგრძენი. რა მძაფრი ემოციაა, ვერც კი აღვწერ :)
წავედი, ჩაი დავადგა ისევ :)

»»  read more

Friday, October 4, 2013

სიყვარულები :)

ვითომ ისაა სიყვარული, მარტომ რომ დარჩები და ხვდები რომ უმისოდ ცუდად ხარ? 
თუ ისაა, რომ გიხარია როცა მისი რამე ჟესტი ან გამოხედვა გაგახსენდება? 
თუ ის, როცა ცუდად ხარ და ბოლომდე ცუდად ყოფნის უფლებას რომ არ გაძლევს იმის შეგრძნება, რომ ასეთი გყავს? 
კონტროლის ზონიდან გავდივარ :) 
ასე ნაფერები დამოუკიდებლობა და შინაგანი მიუჯაჭვლობა არ მინდა დაიკარგოს. 
ეს რომ არ მქონდეს, გაცილებით უფრო ცუდი ცოლ-ქმარი ვიქნებოდით. 
რაღაც გვაქვს შეუხებელი. მე -ჩემი, იმას - თავის. 
იმას უფრო გამოსდის ეს, მე უფრო მესაკუთრე ვარ. :) 


ისევ ორსულად ვარ. :)
ახალი პატარა გვეყოლება ბაძაძგუნა-ბურდღუჩა :) 
არც კი მჯერა რომ ამხელა სიყვარული მაქვს გარშემო. 
ადრე ვწერდი, სიყვარული სანთელივითაა თქო. დგახარ და სხვის გულებში შენ სანთელს ანთებ. რაც უფრო მეტი ადამიანი გიყვარს, მით უფრო მეტ ადამიანს აქვს "შენი" სინათლე გულში და მით უფრო დიდი ხდები. დიდი და ძლიერი, მშვიდი და ბედნიერი. :)
»»  read more

Tuesday, June 11, 2013

ლოგიკა

არ არსებობს!
ნუ აი ადამიანური ლოგიკით არ ცხოვრობს ეს სამყარო.
ასე რომ იყოს, არც ერთი ბავშვი არ დაიღუპებოდა. ყველა კეთილი ადამიანი იქნებოდა დღეგრძელი და ბედნიერი.
არ არის მასე!
რამდენი ბავში იღუპება ომში ან შიმშილით ან ავადმყოფობით.
დღეს 2 ბავშის გარდაცვალების ამბავი გავიგე - 4 წლის იყო ორივე. შემზარა ისევ :(

თუმცა, მეორეს მხრივ ადამიანური ლოგიკა არ გამოდგებოდა სამყაროსთვის.
მიკერძოებულები ვართ მაინც ადამიანები, ცოდვითი მიდრეკილებებით, რაღაც ქვენა მიზნებით და გამორჩენებით. ვიღაცას თავის ნაცნობის გაქაჩვა და კარგად ყოფნა მოუნდებოდა, ვიღაცას ვიღაცის დასჯა და დაიწყებოდა ისევ ათასი უბედურებები.
ალბათ მასეც იყო თავიდან - ადამის ლოგიკით იყო ყველაფერი სანამ ის ვაშლი არ გასინჯეს. მერე აირია ადამიანური ბუნება, ცოდვილი გახდა და აირია ლოგიკაც და რაღაც არაადამიანური ლოგიკით და სამყაროს წყობით მოვდივართ, ღვთიური ლოგიკით, ასე ეძახის ზოგი წმინდა მამა.

სულ მინდა ვინუგეშო თავი რომ ღმერთი სიყვარულია და ყოველთვის იმას აკეთებს რაც ჩვენთვის საუკეთესოა და დროსაც საუკეთესოს არჩევს, უბრალოდ როგორ გინდა გაიგო ეს, როცა დაბომბილი ან ავადმყოფი ბავშვების სურათს უყურებ? ძალიან ძნელია.
»»  read more

Tuesday, July 10, 2012

რატომ მევასება შალვა რამიშვილი, ქეთი დევდარიანი და გიორგი ლიფონავა


აქედან რეალში მხოლოდ შალვას ვიცნობ. ადრე "7 დღეში" მოდიოდნენ ხოლმე მაგი და ბოკერია, მაშინ რეზონანსში მუშაობდნენ. მე გიგა უფრო მომწონდა გარეგნულად, 16 წლის ღლაპი ვიყავი და შალვა ნაკლებად მახსოვს, მაგრამ მახსოვს რომ ყოველთვის უხერხულ მდგომარეობაში მაგდებდა ხოლმე. რაღაცას იტყოდა ან დააკომენტარებდა და ეგრევე ვვარდებოდი. მაგრამ ვერ ვაპროტესტებდი ვერასდროს, იმიტომ რომ თითქოს ტყუილს არ ამბობდა არაფერს. ასე იყო თუ ისე, ვერიდებოდი. არ მქონდა იმის გამბედაობა თუ რესურსი რომ პასუხი გამეცა ხოლმე.

ქეთის ფორუმიდან ვიცნობ, ხშირად დაუკომენტებია ჩემ სტანდარტული შეხედულებებზე. შალვასგან განსხვავებით ცინიზმი ნაკლებად ან თითქმის არ ქონდა ან შეიძლება, ქალური სოლიდარობის გამო ჩემს მიმართ არ ამჟღავნებდა.

ლიფონავა ჩემთვის ძირითადად "ჭამა და სექსის" რეჟისორია.

ამ სამივეს ერთი რაღაც აერთიანებს - არსებული სტერეოტიპების გამასხარავება, მახინჯი რეალობაზე აქცენტის გაკეთება, ხალხში არსებული "ასე ხდებდა" და "ასე უნდა იყოს" დაცინვა. ანუ ამ რეალობიდან გამოსვლა და სხვისთვის ამის დანახების მცდელობა.

ამ ბოლო დროს დავასკვენი, რომ კონსერვატორი ვარ, მიუხედავად იმისა, რომ არ მიყვარს წესები, არ ვიცავ ინსტრუქციებს და მიყვარს გაუკვალავ გზაზე სიარული. ან შეიძლება ასაკის ბრალიცაა, თუმცა იგივე ზემოთ აღნიშნული ადამიანები ჩემხელა და ჩემზე დიდები არიან. მომწონს შალვაც და ქეთიც. სასიცოცხლოდ აუცილებელია მაგათი არსებობა, რომ არ ჩავმყაყდეთ და თვალები გამოვიწმინდოთ.

ორივე მყავს ფეისბუქზე მეგობრებში. მეტ ნაკლებად თვალს ვადევნებ რას აკომენტირებენ, რას იწონებენ, რა არ მოსწონთ და კიდევ უფრო მომწონს საღი და ჯანსაღი დამოკიდებულება. არ მიყვარს პოლარიზება. რაც უფრო ახლოს ხარ ბალანსთან მით უფრო დიდი შანსი გაქვს რეალობა დაინახო ისეთი, როგორიც არის. განსაკუთრებით ქეთის კარგად გამოდის ეს.

ქეთი "ჩემი ცოლის დაქალების" სცენარისტია. ის, რომ სერიალი ბანალური არაა და ძალიან რეიტინგულია, ჩემზე უკეთ იცით. მახალისებს ძალიან ისეთი ნიუანსები, მაგალითად როგორიც ბოლოს წინა სერიაში დანის ხელში არ აღება ძალიან გამოსული და "პრადვინუტი" თინას მიერ, როცა ნინას ეუბნება მაგიდაზე დადეო (ჩხუბი იცის მგონი). (უი, თინა კი არა, კატო ყოფილა :D )

"ჭამა და სექსის" ერთერთი სცენარისტიც მგონი ქეთია, მიუხედავად მყვირალა სათაურისა, აქცენტები ძალიან მომწონს. ძალიან! ისეთ სიმახინჯეებს მანახებს რაც ალბათ ჩემშიც და ყველაში ზის გარკვეული დოზებით.

პოსტი უფრო ქეთიზე გამოვიდა, ვიდრე შალვაზე და ლიფონავაზე, მაგრამ ძალიან ვაფასებ ადამიანებს, რომლებიც ფანჯრის მიღმა ჰორიზონტსაც ხედავენ და ფანჯარაზე არსებულ ლაქებსაც.
»»  read more

Tuesday, May 8, 2012

პაწაწუნები

მე და ნანუკა
პატარა არსებებს რომ ვხედავ, გული მეკუმშება. ინტერნეტში არსებულ სურათებზეც, თუ პატარა ცხოველია გამოსახული, იგივე გრძნობა მაქვს. მინდა რომ ჩავეხუტო და მოვეფერო. დავიცვა.

ბავშვებზე ეს გრძნობა გაათასმაგებული მაქვს. არადა მეც ვიყავი ბავშვი, შენც, დედაჩემიც, ბებიაჩემიც და უკვე გარდაცვლილი ბებიაჩემის დედაც და მამაც, რაც არ უნდა ძნელი წარმოსადგენი იყოს. ბებიაჩემს რომ ვუყურებ, სულ ვცდილობ წარმოვიდგინო როგორი ბავშვი იყო, როგორ ეხუტებოდა თავის დედას, როგორ დარბოდა ფეხშიშველი ხელში პურის ნაჭრით.

დაგიფიქსირებიათ როგორ იყურებიან ბავშვები? რაც არ უნდა ბანალური იყოს პასუხი, ასეა - გულწრფელად. გულწრფელად და მინდობით. გენდობიან. ასი პროცენტით არა, უფრო მეტით. იმაზე მეტადაც კი, ვიდრე საკუთარ თავს ენდობიან.

მარიამს ვატრიალებდი ხელში ამას წინათ, მიუხედავად იმისა რომ ვერ ხედავდა, ვარდებოდა თუ არა, თვალებში მიყურებდა და მშვიდად იყო. სულ რომ ძირს დამეგდო, ბოლო წამამდე არ ექნებოდა შიშის შეგრძნება, იმიტომ რომ მენდობა.

ხო, გული ზუსტად იმიტომ მეკუმშება, რომ ჩვენთან უწევთ ურთიერთობა. დიდებთან, ცბიერებთან, უხეშებთან, გულგრილებთან.

როდის ვკარგავთ იმ დიდ გულს, რაც ბავშვობაში გვაქვს? რატომ ვკარგავთ?
არადა თუ არ დაკარგავ, მაშინ მოგატყუებენ, ხელს მოგკიდებენ და უფსკრულის პირას მიგიყვანენ, რომ იქნებ ფეხი დაგიცდეს, ზოგი, თუ თვალებში უყურებ, ფეხსაც დაგიდებს.

აი, ამიტომ მიჩნდება სურვილი რომ ყველა პატარას მოვკიდო ხელი, მოვეხვიო და გულში ჩავიკრა. მინდა, რომ კარგად და თბილად იგრძნონ თავი. მენანებიან. ეს გულწრფელობა და სიყვარულის გრძნობა მენანება, რაც მათთშია  და რასაც აუცილებლად, ნელანელა დააკარგინებს ცხოვრება.

"2. და მოუწოდა იესუ ყრმასა და დაადგინა შორის მათსა 3. და ჰრქუა: ამენ გეტყჳ თქუენ: უკუეთუ არა მოიქცეთ და იქმნნეთ, ვითარცა ყრმანი, ვერ შეხჳდეთ სასუფეველსა ცათასა. "


»»  read more

Tuesday, February 7, 2012

ემოციები

შაბათს მარიამი ექიმთან მყავდა.
ჩვენს წინ ერთი ქალი იყო 6 თვის ბავშვით, რომ შევედი იმ წუთას გავიდა კაბინეტიდან და გავიგე ექიმის სიტყვები თავის თანაშემწეს რომ უთხრა, ესე იგი ამას "ცდს" დაუდასტურდა ლამისაა მოვკდი ქალიო.
ცდ-ზე ეგრევე ცერებრალური დამბლა მომივიდა თავში. და იმის მერე არც ამომდის თავიდან. მით უმეტეს რომ ვნახე ბავშვიც და დედაც. არადა ისევ კითხვა, რატომ? არასწორი კითხვა, არასწორი... მაგრამ გულიდან ამოსული. არ ვიცი, ძალიან მეცოდება. კიდევ ერთ ტრაგედიას შევესწარი ფაქტიურად. 6 თვის ბავშვი, პაწაწინა და საყვარელი.

და კიდევ ერთი ემოცია, რისი დაწერაც ძალიან დიდი ხანია მინდა, იმიტომ რომ ვერაფრით ვერ ვიშორებ და სულ ჩემთან არის. აი ამ პოსტის მერე ავალბარში მომიწია წასვლა, ფერისცვალების დედათა მონასტერში. სატრაპეზოში იღუმენია მარიამიც იყო, ძალიან ბევრი სითბო მივიღე, ეკატერინემ დააყაჩაღა დედები კამფეტებით :) პროდუქტები უნდა წამეღო მაიასთვის და ერთ-ერთი დედაო გამომყვა ჰოსპიდან ავიღებ ზეთს და პურსო.
რომ შევიდა დიდ ხანს არ გამოსულა, გამოსვლისას კი სხვა დედაო შეხვდა და ეუბნება:
- აი დედაო, ის გოგო კვდება, პატარა.....დედა მარიამი ეკითხება გეშინიაო? ...... კი... დედაო, მეშინია ცოტაო....
არ ვიცი იმ გოგოს სახელი, ვიცი რომ სადღაც 32-33 წლის იყო. იმის მერე არ მივსულვარ ფერისცვალების ტაძარში, უფრო სწორედ ვიყავი მაგრამ არ მიკითხავს არაფერი.
უბრალოდ წარმოვიდგინე როგორ კარგავს ყველაფერი აზრს როცა იმ მომენტამდე ხარ მისული, როცა ერთი ნაბიჯი და უკვე იქით ხარ. როცა გეშინია. გაგიმართლებს, თუ დედა მარიამი გეყოლება გვერდზე და დაგამშვიდებს.

გალაქტიონის ერთ ფრაზაზე დაგვაწერინეს ქართულის ოლიმპიადაზე თემა. "და ყოველივე როგორ ნაზდება, როცა ახლოა მზე შემოდგომის". სხვა ლექსია, სხვა პათოსი, სხვა აზრით ნათქვამი...
უბრალოდ მე ვიგებ ისე, სხვანაირად. აი ისე, რომ როცა ახლოს ხარ სიკვდილთან, უფრო რბილდები და შემწყნარებელი ხდები. უცბად იფერთხავ იმ ზედმეტ რაღაცეებს, რაც სიმსუბუქეში, სიმარტივეში, ღმერთთან ახლოს ყოფნაში გიშლის ხელს. ...

ძალიან ყინვებია.
ყოვე ღამე, ვდგავარ და ფანჯრიდან ვიყურები. მეშინია ვინმე არ დავინახო უსახლკარო ღამე გარეთ. არ ჩანან, არადა ხომ არიან. სულ ვფიქრობ სად შეიძლება შეაფარონ თავი. სადარბაზოში, მიწისქევშა გადასასვლელში, კიდევ სად? ... მე მანქანიდან შენობამდე ვცივდები და მერე შენობაში თბილა მაინც. ისინი სად თბებიან?

ძალიან მტკივა.... თუმცა ეტყობა არც იმდენად რომ ჩემი კომფორტი მოვიკლო. სინდისი მქეჯნის როცა გარეთ ცივა და მე მანქანაში ვზივარ. რით ვარ იმათზე უკეთესი რომ მეც ფეხით არ დავდივარ ქუჩაში? აკბათ არასწორია ასე ფიქრი. მაგრამ უბრალოდ განვიცდი.... ქმედებაზე გადასვლაა საჭირო.
»»  read more

Saturday, July 30, 2011

აცე, ვიროოოო!


აი სრულიად აღშფოთებულმა უნდა დავწერო დღევანდელი, უფრო სწორედ, უკვე გასული დღე.
იმითდავიწყებ, რომ ღამე ისევ არ მეძინა, ეკატერინემ ისევ გამაღვიძა რამოდენიმეჯერ, ცხელოდა ეტყობა, მერე მე ვერ ვიძინებდი, იმიტომ რომ მე მცხელოდა და ასე გავქაჩეთ და დილით 7:45-ზე ავდექი. ისიცნ ეკატერინეს ძალდატანებით ”მიკი მაუსი ცართე ლაა”.
10-ისთვის წავედით მე, ნანუკა და ეკატერინე ოჯახის ექიმთან, ნანუკას რაღაც თიაქარივით აქვს ხელზე. იქიდან 11-ზე რაღაც შეხვედრა უნდა ყოფილიყო და პულტი ჭირდებოდათ ჩემი ოთახიდან, ხოდა კისრის ტეხით გავიქეცი სამსახურში, ეკატერინე თან წავიყვანე.
სამსახურშჳ საქმეები გავაკეთე, ეკატერინე ხან ხტუნაობდა, ხან ზურას კომპზე მულტფილმებს უყურებდა, 4-ზე წამოვედით და ისევ ნანუკა მივიყვანე ექიმთან - ამჯერად ენდოკრინოლოგთან. 5-ზე ავიყვანე წყნეთში და იქიდან მე და ეკატერინე რომ ჩამოვედით, ტექნო ბუმში შევედით და ვენტილატორი ვიყიდეთ. 6-ზე მაკდონალდსშჳ ვიყავით დაპატიჟებულები და იქ მივქანდით. ძალიან გაერთო ეკატერინე, რომ გამოვიდა ”ჰეფი ბერსდეი კიდევ მინდა”-თი მივიყვანე მანქანამდე.
მერე გამახსენდა რომ წამლები მაქვს საყიდელი ზეგისთვის, ამათ რომ ვუშვებ და სანაპიროზე ფარმადეპოში მივედი (ნარინჯისფერი რომ არის, მგონი ფარმადეპო ქვია, სულ მერევა მაგი და ფარმაცენტრი). ვიყიდეთ რაც საყიდელი მქონდა და ვხვდები რომ ისეთი დაღლილი ვარ, სახლშჳ მარტო ვერ მივალ. გადავწყვიტე ბუჩასთვის გამევლო, რადგან ცალმხრივი ვარ (ეს პრინციპის ამბავია, ვეჯიბრები ჯეოსელს!!!). მივედით სასმსახურში ბუჩასთან და იქ ვიჯექი და ვისვენებდი. ბულატმა (სტუდენტმა) დამირეკა და როგორც ყოველთვის, გამბურღა თავის ბინის საკითხთან დაკავშირებით. მოკლედ, 11-ის ნახევარზე გამოვეტიეთ ბუჩას სამსახურიდან და დავაწექით წყნეთისკენ გზას, ეკატერინეს უკვე ეძინა.
სანამ ნანუკა ვიპოვეთ სად იყო, სანამ ის, სანამ ეს, ჩამოვედით თბილისში 12-ის ნახევარზე. პოპულშჳ წვენები, კვერცხი, მაწონი და მონადირული ვიყიდეთ და სახლში ამოვედი, როგორ არ მკითხოთ, როგორ ამოვიარე 5 სართული ფეხით, არ ვიცი.
სანამ ბუჩა ვენტილატორს აწყობდა, მე შევწვი მონადირული და ყველაინი კვერცხი და მერე წამოვწექი ისე, რომ სა№ჭელიც ვერ ვჭამე. არადა მთელი დღე მშიერი ვიყავი.
ცოტა წავუძინე და რომ ავდექი შევჭამე ”ჩემი წილი”. ეხლა გული მაქსვ ცუდად, პულსი მაქვს ჩქარი და ისეთი დაღლილი ვარ, რომ ვერც კი ვიძინებ. თან ძალიან, ძალიან, ძალიან მცხელა. ბანაობაც მეშინია - ცუდად არ გავხდე.
ერთადერთი დადებითი მომენტი ის იყო, რომ მთელი დღე ეკატერინე ჩემთან იყო - რა ბედნიერებაა, როცა შეგიძლია შვილებთან ყოფნა :)

ხო, ზემოთ თქმულს დაამატეთ რომ მერვე თვეში ვარ უკვე და გარდა საკუთარი თავისა, კილონახევრიან არსებას დავატარებ კიდევ თან :)
»»  read more

Tuesday, July 26, 2011

კარტრიჯების დამტენი ბიჭი

1 თვის წინ მკვლევარების ოთახში კარტრიჯი იყო დასატენი და ცოტა ფეხი კი ვითრიე, მაგრამ მერე დავწერე წარდგინება და მეორე დღეს, დაგვიანებულზე რომ მოვედი სამსახურში, ზურგჩანთით ბიჭი იდგა დერეფანში და მელოდებოდა.
ბოდიში მეთქი და გავუღე ოთახი.
რაღაც ისეთი ტიპი იყო, გამორჩეული გარეგნობით, მე ზოგადად მიჭირს ადამიანების დამახსოვრება ზედიიზედ თუ არ ვნახე 2-3 დღის განმავლობაში და თან სასურველია ერთიდაიგივე ტანსაცმლით, რომ დავიმახსოვრო. ეს დამამახსოვრდა ეგრევე, ალბათ სულ ზურგჩანთით რომ დადიოდა ან შავგვრემანი რომ იყო (შავგრემნებს უფრო ადვილად ვიმახსოვრებ)
ხოდა დღეს დილით გავიგე რომ გარდაცვლილა, ავარიაში... ფბ-ზე შევედი და მოვძებნე, მაგი იყო თუ არა, სახელი და გ ვარით, გადავამოწმე, მაგი აღმოჩნდა. https://www.facebook.com/profile.php?id=100000923180825
ხო, თითქოს არ ვიცნობდი, სულ 4 ჯერ მყავდა გამარჯობით ნათქვამი, მაგრამ მთელი დილა მეფიქრება მაგ ადამიანზე. უფრო იმაზე, რომ "გუშინ ვნახე ცოცხალი იყო" გამოთქმაზე.
ღმერთმა ნათელში დაამკვიდროს.
»»  read more

Tuesday, July 19, 2011

ერთი სამსახურის დაკარგვის მიზეზი


დილით ბანაობისას სამსახურის პრობლემებზე ვფიქრობდი. აქაც აირია საქმეები, არადა როგორ არ მინდა, ყოველ 6 თვეში სამსახურის ცვლა. მერე ის გამახსენდა ECMI-ში რომ არ ვმუშაობ, ვისი დამსახურებაა და კიდევ დავიგრუზე.
სულ მიკვირს რატომ უნდა არსებობდეს ისეთი ადამიანი, რომელსაც სხვისთვის ცუდი უნდა. ნუ იდეაში, თავის თავისთვის და კატიასთვის უნდოდა კარგი, მაგრამ ეს ხომ ავტომატურად ნიშნავდა, რომ ჩემთვის უნდოდა ცუდი?!
ძნელია, ადამიანებს როცა შენი გადმოსახედიდან აფასებ და უყურებ.
და როგორი უცხოა ჩემთვის ის, როგორც ის ადამიანი იქცეოდა და იქცევა.
მე ის მიკვირს, ტომი რატომ არის გამოდებილებული. სასაცილომდე გამოდებილებული. რითია დაბრმავებული, იმასაც ვერ ვხვდები.
ვბრაზდები კიდეც, თან სიბრაზე, თან შეურაცხყოფა. აი ასე ვარ ყოველთვის, როცა მახსენდება ვის და რის გამო არ ვმუშაობ ჩემთვის ძალიან სასურველ ადგილზე.
თან როგორ ვარ იცი? ვისაც ჩემთვის ცუდი გაუკეთებია, ყველა დასჯილა, თან საკმაოდ. ხანდახან სხვების მაგივრად მეშინია კიდეც, როცა ვინმე ცუდს მიკეთებს. არ ვიმჩნევ, არ ვეუბნები, გარკვეულწილად "ვწირავ" იმისთვის, რომ სამაგიერო მიიღოს. იქნებ ჯობია რომ ვუთხრა, რომ მატყუებს, რომ ცუდად მექცევა და ამით ავაცილო ის, რაც ელოდება?
ბაზარში თუ ვინმე მატყუებს, არ ვიმჩნევ, გულწრფელად ვუხდი მადლობას და იმედს ვიტოვებ, რომ ჩემი მადლობა სადღაც გულში შეუღიტინებს და სინდისს გაუღვიძებს.
არადა არ მაქვს პატიების პრობლემა, ძალიან ბევრისთვის მიპატიებია ბევრად უფრო სერიოზული რაღაცეები, ვიდრე ესაა, მაგრამ კონკრეტულად ამ ადამიანს და კოკრეტულად ჩემი სამსახურის დაკარგვას და იმას, რომ ვდგავარ და ვნერვიულობ ბანკის ვალს ხვალ რითი გადავიხდი და შვილებს საჭმელი არ მოაკლდეთ, ვერ ვპატიობ, მიჭირს.
»»  read more

Monday, June 6, 2011

სთენდ ბაი

აი რაღაცნაირად მტკივა შიგნიდან ყველაფერი. მარტო ფიზიკურ ტკივილზე არ ვამბობ, სხვანაირადაც მტკივა. დიდი სიამოვნებით ვიტირებდი, მაგრამ არ მინდა შანტაჟად ჩამეთვალოს.
არადა დიდი იმედგაცურება მაქვს. ძალიან დიდი.
აღარ ვარ ბედნიერი.

არადა რა მარტივი რეცეპტია - თუ გინდა რომ ბედნიერი იყო, უბრალოდ იყავი ბედნიერი.
ვეღარ გამომდის.
ეტყობა ზემოდან იმდენი მძიმე რაღაც დაააწვა, რომ სადღაც დაიკარგა ჩემი ბედნიერება.
1 წლის წინ ზუსტად იმაზე ვტუქსავდი ჩემ დას, რა სიტყვებსაც მე ვამბობ დღეს. რა ირონიააა არა?

რა მაგარი იქნებოდა ცხოვრებაში ყველაფერი გამრავლების ტაბულასავით რომ იყოს. თუ კარგად ისწავლიდი, იქნებოდი ფრიადოსანი, თუ ისე რა, მაშინ კარგად იქნებოდი, და ა.შ. არ გამოვა ხო?

ხომ არის ხალხი, თავიდანვე რეცეპტებით რომ ცხოვრობს და სწორად, წესების სრული დაცვით. ისინი ალბათ უფრო ბედნიერები არიან, მოთხოვნები აქვთ უფრო ნაკლები.
მეც არ მაქვს ბევრი მოთხოვნა, უბრალოდ ჩემს გვერდით ადამიანები მინდა რომ მოწოდების სიმაღლეზე იყვნენ.

რა უცნაურად დაიწყო წვიმა, ჯერ ხმა გავიგე და გავიხედე, ზემოთ ტყეში წვიმდა, და რამოდენიმე წამში ჩემ სახურავზეც დაიწყო შხაპუნი. მაგრად წვიმს. ვგიჟდები ზაფხულში წვიმის სუნზე.
განსაკუთრებით ის მიყვარს, მზიანი ამინდი რომ მოიღრუბლება, დასცხებს წვიმას და მერე ოდნავ მოსაღამოებულზე, მზის ჩასვლის წინ რომ მოკრიალდება ცა.

სევდიანად ვარ.
და ცუდად ვარ...
ცოტა ხანი სთენდ ბაის გავაკეთებდი ან ახალ პროგრამებს დავიინსტალირებდი.

სადღაც გულის სიღრმეში ვფიქრობ რომ ორსულობაც უკეთებს პროვოცირებას ამ ყველაფრის მტკივნეულად აღქმას. თუმცა ფაქტები არსებობს და ამას ვერაფერს ვუზავ.
»»  read more

Monday, May 2, 2011

ჭაობი


ჭაობის განმარტება ვერ ვიპოვე ნეტში.
ისე ჩემი ნება რომ იყოს, ასე განვმარტავდი "წყლის პირას, ტენიანი, დამყაყებული სველი მიწა, რბილი და მეტად საშიში ჩასაფლობად". ვინმე უკეთესად იზავს ამ ამბავს :)

საყოფაცხოვრებო ჭაობის განმარტება ალბათ ასე იჟღერებს: "ყოველდღიურ საქმიანობაში ჩაფლული ოჯახის წევრები, რომლებსაც დაქვეითებული აქვთ უნარი, შეამჩნიონ ოჯახის წევრების ინდივიდუალურობა და გამოარჩიონ ისინი ოჯახის საერთო სურათიდან". ჭაობი იმიტომ, რომ ისევე გითრევს და ნელა ნელა გართმევს სიცოცხლეს.

უცნაურ მდგომარეობაში ვარ. როცა შეყვარებული ვიყავი, ეს "ყოველდღიურობის" მომენტი არ დგებოდა. ვიყავი შეყვარებული და ყოველი წუთი გაჟღენთილი იყო იმ ადამიანით. იმ შეგრძნებით, რომ მიყვარს. ნანუკას მამასთანაც კი არ მქონია მობეზრება, იმიტომ რომ ხანგრძლივი დროის განმავლობაში არ გვიძინია-გაგვიღვიძია ერთად. ეს ჭაობიც მაგას მოაქვს, მათ შორის მაგასაც - ერთად ძილს.

ეხლა კიდევ მავიწყდება რომ მიყვარს. არ მახსენდება. იმაზე ვფიქრობ ჭურჭელი როდის გავრეცხო, სახლი დღეს დავალაგო თუ ხვალ, კომუნალურები რამდენი მოვა გადასახადი, და ასეთი უამრავი წვრილმანი, რაც იმაში მიშლის ხელს რომ ეს დრო საყვარელ ადამიანზე ფიქრში დავკარგო. კი, საჭმელს რომ ვუმზადებ, ვცდილობ ამით გამოვხატო რომ ვზრუნავ და მიყვარს. როცა გაბრაზებული ვარ, არ ვუმზადებ საჭმელს მაგრამ ვერ ხვდება. გონია დაღლილი ვარ და იმიტომ. არადა ვერ წარმომიდგენია, როგორ უნდა ვიყო ისეთი დაღლილი რომ საჭმლის გაცხელება და თეფშის გამოტანა ვერ შევძლო.

ამას წინათ ღამე გამეღვიძა. 3 საათი ვერ დავიძინე. ვუყურებდი და ვფიქრობდი როგორ მიყვარს. როგორ მომწონს. როგორი ძვირფასია. როგორი ჩემია. შიშით ვერც კი ჩავეხუტე, არ გავაღვიძო-თქო.
დილით ისევ ის რუტინა დაიწყო, გადარბენები, ბავშვის მომზადება, საჭმელი, ჭურჭელი, ჩაცმა, სამსახურში გაქცევა.
ცოტა სიუხეშეც შემოვიდა ურთიერთობაში. ეს იმედია დროებითია და გაივლის სულ მალე.
შენ კიდევ ამბობ ფული არ არის მთავარიო, ხანდახან ამბობს. მიჭირს დავეთანხმო, მაგრამ როცა ხელფასი ახალი აღებული გვაქვს. გაცილებით უკეთ ვგრძნობ თავს. ალბათ იმიტომ რომ არ მაშინებს კომუნალური რამდენი მოვა. საჭმელზე რამდენი დაგვეხარჯება. ტანსაცმელი რა ვიყიდო ამ თვეში და ვისთვის. თუმცა რაღაც სხვაც გვაქვს, რაც მაშინაც კი გვაბედნიერებს ხოლმე, როცა ფული არ გვაქვს. ის, რომ მთავარია ერთად ვიყოთ კარგათ და დანარჩენი ყველაფერი მეორეხარისხოვანია.

მთავარია ხშირად გავიხსენოთ როგორი ძვირფასები ვართ ერთმანეთისთვის, როგორ გვიყვარს და მოგვწონს ერთმანეთი.

პ.ს. ამას წინათ ეკატერინეს ეფერებოდა, კოცნიდა, მერე მე დავდექი ახლოს და მეგონა მეც მომეფერებოდა და მაკოცებდა. მუცელს მოეფერა, აკოცა და ერთი ორი სიტყვა უთხრა :D
ნანუკაც ხშირად მიმეორებს ხოლმე, თავს მიხედე ბავშვი კარგად იყოსო.

პატივისცემით თქვენი "ინკუბატორი" :D
»»  read more

Thursday, November 25, 2010

ცუდად ვარ

მერამდენედ ცხოვრებაში არ ვიცი, მაგრამ ბოლო პერიოდის განმავლობაში დიდი ხანია ასე ცუდად არ ვყოფილვარ.
შიგნიდან რომ ქვითინებ.
ბუჩა მეუბნება, არ მინახიხარ როგორ ტირიხარო. ცრემლები არ გადმომდის მაგრამ შიგნიდან ვღვარვღვარებ :(
მიზეზი იმდენად ბანალური და მათემატიკურად გამოხატება, რომ სასაცილოც კია.
რა საშინელი შეგრძნებაა, რომ აი ბოლო კაპიკს გადაიხდი, იყიდი პურს და პამპერსს, ვთქვათ და ვსო, მეტი არაფერი აღარ გრჩება.
40 თეთრი მაინც დავტოვე, იმედად, რა იცი რა ხდება– 9 ქენბების მაგივრად 8 ცალი ვიყიდე, გადავთვალე, ღამე 1 ცალი ჭირდება, ბაღში 2–ის მაგივრად 1 ცალს გავატან და ვიმყოფინებთ, სანამ ლტოლვილების დახმარება ჩაირიცხება. სახლში საჭმელი 2 დღე გვეყოფა. 3 ლარად ასაწონი მაკარონი, ბრინჯი და წიწიბურა ვიყიდე, ცოტა ცოტა, ერთი გაკეტება რომ გვეყოს, ხოდა 4 ცალი კვერცხი.
ხვალ დილისთვის ცოტა ვერმიშელი მორჩა და იმას მოვხალავ და მოვხარშავ. ბავშვებს ფაფას გავუკეთებ.
დღეს არ არის ლტოლვილების დამხარება, ხვალ იქნებაო. ხელფასიც იქით კვირაშია.
იმედია, მანქანა პატივს დამდებს და უბენზინოდ ივლის ხვალამდე, იცის ხოლმე ჯიგრობა.
ერთ ბანკში ოვერდრაფტზე 400 ლარი გადახარჯვა, თიბისი ქარდზე ნოემბრის შესატანი არ შემიტანია და ჯარიმები ერიცხება, არც დედაჩემის შესატანი შემიტანია ნოემბერში და იმასაც ჯარიმები ერიცხება. ჩემი ხელფასი, 30–ში რომ უნდა დამერიცხოს 400 ლარია.
შუა თვეში 400 ლარი დამერიცხება, რომლითაც ბანკის ვალები უნდა დავფარო, ნოემბერში რომ ვერ გადავიხადე, ისინი. პირველად, ცხოვრებაში, მეზიზღება ციფრები.
ვცდილობ არ ავყვე, ანდახან კარგ ხასიათზეც კი ვარ, გუშინ, მაგალითად, მთელი დღე ვღიღინებდი. დღეს ისევ ცუდად ვარ.
დილით თმებიც არ დამივარცხნია, ფრჩხილებს ვერ ვიკეთებ, მანიკურიც ალაგ ალაგ მისვია.
პირველი ნიშანი, რომ ცუდად ვარ, ფრჩხილებია, ვერ ვეკარები რომ გავიკეთო.
სექსიც აღარ მინდა, ეს საერთოდ ანომალური მოვლენაა.
ძალიან ცუდად ვარ, ძალიან...
»»  read more

Tuesday, November 16, 2010

მოპარული ერთი დღე

ამ ქალს ვიცნობ.
ქალბატონს ვერ ვიტყვი მიუხედავად თავისი ასაკისა, ქალია, აი ისეთი, როგორიც მე მინდა რომ ვიყო.
შემთხვევით გადავწყდი მის დღიურს "თავისუფლების დღიურებში".
იშვიათად რომ თავი უხერხულად ვიგრძნო ვინმეს წინაშე. მეტიც, ვერ ვიხსენებ ვერავის ამ ადამიანის გარდა, ვისთანაც თავს უხერხულად ვგრძნობ იმიტომ, რომ ძალიან მაგარია, ჩემზე მაგარი და სხვანაირი დამოკიდებულება მაქვს.

მის დღიურში 1 დღეს გამოვყოფ:
17 სექტემბერი, ხუთშაბათი
დილა ღრუბლიანია, მშვიდი, ყველაფერი იგივე. წუხანდელს ჩავიწერ: ძილის წინ ვკითხულობდი, უფრო ვათვალიერებდი ჩქვანავას “ტორეადორებს”. თავი ავარიდე, ძილის წინ, და საერთოდაც. გასანეიტრალებლად, ნაბოკოვს ჩავხედე, დავმშვიდდი. შეიძლება ცინიკურია, მაგრამ, ასე მგონია, ომი და უბედურება რომ არ ყოფილიყო, ალბათ არც ლიტერტურა იარსებებდა, მარტო სიყვარული არ ეყოფოდა. სანამ მე თვითონ არ ჩავყვინთე ამ საქმაში, “ანა კარენინას” – «Все счастливые семьи похожи друг на друга, каждая несчастливая семья несчастлива по-своему» - ამასაც რომ ნიშნავდა, ვერ ვხვდებოდი. თუ ეგრეა, რა ძვირი საფასურია!
დღევანდელი დღე, ჩემი პროგნოზით, სულ ასეთი უშფოთველი იქნება, და ჯობია, საღამოსკენ შევაჯამო, ფაციფუცის გარეშე.
ორად ორი დღიური მახსენდება (მიწერ-მოწერას თუ დღიურებად არ ჩავთვლით) – ანა ფრანკის და სეი-სენაგონის. მეორე სიმშვიდეში იწერებოდა, ანა ფრანკისა კი “ტორეადორების” დროს, მაგრამ რა თავმოყრილია! ჩემსას რომ მოვრჩები, ამ პროგრამის დღიურებსაც მერე წავიკითხავ, ასე უფრო თვითმყოფადი ვიქნები. ჩემი "აბაზანის" რესტავრაცია მოვინდომე, ბარემ თივა მაქვს. "აბაზანა" ერთი თივის კარავია, შიგ თუთიის ოვალური ტაშტი დგას, წყალში კაკლის ფოთლებს ვყრი, თავისითაც იყრება. ირგვლივ ახალი თივის ფთილებს ვამაგრებ. ნეტავ ამის დანახვაზე, ვინ რას ფიქრობს – რობინზონ კრუზო ვარ თუ ტაშტის აძიძლანი? ძროხისთვის კი, უბრალოდ, საჭმელ-სასმელია.
გუშინ, სეირნობისას, შევამჩნიე: მდელოზე მაყვალი მწიფდება, კაკალიც შემოდის. მაყვალი დაუკრეფავი დამრჩება, ზაზა იშვიათად ჩამოდის, მე სულ წერა-კითხვამ ამიტანა. ისევ ჩემს ილუსტრაციებს მივხედო, ჯობია, სანამ სრული დისკვალიფიკაცია არ მიმიღია. აგერ, ჩამოვიდა კიდევაც – როკფორი ჩამომიტანა, ლიმონი დაავიწყდა. თავისი ზღაპრების ილუსტრაციები მანახა, მერამდენედ გავგიჟდი! ჩემი დღიური წავუკითხე, სანამ ცრემლმორეული ვკითხულობდი, შეზლონგში ჩაეძინა. არც მერე მითხრა კარგები. მერე თავის თბილისში დაბრუნდა, საიდანაც ჩამოვიდა. ვინ დამიჯერებს, რომ არ მწყენია. ასეც არის, მოსაწყენი და არაინტეგრირებულია ჩემი ყოველდღიურობა. მე კი მეგონა, დარჩებოდა, ბუხარს დავანთებდით, და ჩემთვის გავიფიქრებდი: "რა კარგია, რომ შევრჩით ერთმანეთს." ვეცდები, დავიძინო.
––––––––––––––––––––––––––––––––
აი ბოლოში, რა კარგად და გასაგებად წერია რა გვინდა ქალებს საყვარელი კაცისგან, სიმყუდროვე, თავის დადება, მიყრდნობა და თქმა, რომ რა კარგია რომ შევრჩით ერთმანეთს.
და როგორი უცხოა ეს კაცებისთვის...

დღიურის ლინკი
»»  read more

Thursday, November 11, 2010

ფსიქოლოგიური ტესტი, მომეწონა :)

აი აქ
ეს კი ჩემი შედეგები:
თქვენი ცოდნა პროფესიულ სფეროში საკმაოდ ძირფესვიანია, თანაც განუწყვეტლივ ცდილობთ ამ ცოდნის გამდიდრებას.
თქვენი აზროვნების ტიპი არის შერეული. მსგავსად მოაზროვნე ადამიანები პრობლემებთან მიმართებაში ან ინტუიციას იყენებენ, ან ლოგიკურ მიდგომას ამჯობინებენ. სტრეტეგიას სიტუაციიდან გამომდინარე ირჩევთ. კრეატიული აზროვნება თქვენთვის უცხო არ არის და ხშირადაც მიმართავთ. ძალიან არ გსიამოვნებთ საკუთარი შეცდომების აღიარება.
მეგობრობაში განსაკუთრებულად მომთხოვნი არ ხართ. მეგობარი უბრალო უნდა იყოს ურთიერთობაში და ეს ურთიერთობა დამძაბველ რიტუალად არ უნდა იქცეს.
გარშემომყოფთა მიმართ ინტერესს ამჟღავნებთ, მაგრამ არ გსურთ, რომ მეგობრული და ამხნაგური დამოკიდებულებები ტვირთად დაგაწვეთ. ცდილობთ, რომ სულში არავის ჩაუძვრეთ და არც საკუთარი ფსიქოლოგიური კომფორტის ხელყოფის საშუალებას აძლევთ ვინმეს.
როცა რთული და პრობლემური სიტუაციის წინაშე აღმოჩნდებით, მარტო არ ღებულობთ გადაწყვეტილებას, ყველაფერს კარგად მოიფიქრებთ და მერე მოქმედებთ.
სიყვარულში: თქვენი იპოვეთ თქვენი მეორე ნახევარი და ტკბებით ამ ურთიერთობით.

როგორ იქცევით, როცა პრობლემა გაქვთ: მიჩვეული ხართ პრობლემებით ნიველირებას და გულის დამშვიდებას, რომ ყველაფერი კარგადაა.
თქვენი ჩათრევა რაიმე ცუდ საქმეში ძნელია. ყოველთვის იცავთ დისტანციას. მოვლენების კურსში კი ხართ, მაგრამ უფრო შორს არასოდეს მიდიხართ.
თქვენ საკმაოდ გულმოწყალე ადამიანი ხართ და ყოველთვის მზად ხართ ყველას დასახმარებლად.
თქვენი ცხოვრება სასურველი მიმართულებით და სასურველი ტემპით მიდის... ცოტ–ცოტა ცხოვრებისეული პრობლემები კი გაქვთ, მაგრამ არის ვინმე, ვისაც რანაირი პრბლემა არ აქვს? თქვენ კმაყოფილი ხართ თქვენი ცხოვრებით.
წარსულში სერიოზული პრობლემები გქონდათ. ცდილობთ დაივიწყოთ ეს პრობლემები და არასოდეს გაიხსენოთ. სასურველი იქნებოდა, ფსიქოლოგისათის მიგემართათ.
ამ წუთში თქვენ ორიენტირებული ხართ მხოლოდ არსებულ ვითარებაზე და მასში არსებული პრობლემების გადაჭრაზე. არსებობს გარკვეული რამ, რაც არ მოგწონთ და ცდილობთ, რომ მოაგვაროთ ეს საკითხი.
ნათესავებთან მეგობრული დამოკიდებულება გაქვთ, მაგრამ ვერ იტანთ როცა ისინი სულში გიძვრებიან და არც თქვენ აკეთებთ ამას. შესაძლებელია ნათესავებისაგან მოშორებით ცხოვრობდეთ, რაც მოგწონთ და თქვენთვის ეს კომფორტულია.
ცდილობთ, არ იოცნებოთ. ცხოვრობთ იმ მოსაზრებით, რომ ოცნებები არასოდეს ხდება. ცხოვრობთ იმითი რაც არის და რაც რეალურია.
»»  read more

Sunday, November 7, 2010

პაუზა by Women :) - პასუხი

ყველა კაცში ზის მონადირე - მივიდეს მოინადიროს, გაანაყოფიეროს და წავიდეს.
რატომ აღარ მიდის და რატომ ”ანაყოფიერებს” ერთიდაიგივეს (?!) და რატომ შეიქმნა ოჯახი, ერთ-ერთი ვერსია არის კიბორგას ამ პოსტში ;
ღალატის თემა მეტად აქტუალურია ქალის და კაცის ურთიერთობაში. კაცი, რაც არ უნდა მტკივნეულად ჟღერდეს ამის აღიარება, პოლიგამია. ანუ მთელი ცხოვრების მანძილზე ცდილობს რომ მრავალფეროვნება არ მოაკლდეს მის უდიდებულესობას, ქვეცნობიერად, რა თქმა უნდა. მაგრამ არის პრობლემა - ცოლი ყოველთვის არ მიესალმება ქმრის ასეთ მისწრაფებებს და ვიღებთ არასასურველ შედეგებს.

ქალებისთვის ძალიან მაგარი პონტია, როცა მის სურვილს, ფიქრს და ა.შ. კაცი უთქმელად ხვდება და ბედნიერია ამითი. წარმოიდგინეთ, რა მაგარია, უნდა შოკოლადი და სახლში დაბრუნებულ ქმარს, მისთვის შოკოლადი მოაქვს ისე, რომ არც კი უთქვამს. მნიამ... კარგია...
თურმე აქ ყოფილა ძაღლის თავი ჩამალული - როგორც კიბორგა აქ წერს, პარტნიორს ეჩვევი, ფაქტიურად ზღვარს ვეღარ ავლებ მას და შენს შორის და როგორც, საკუთარ თავზე არ შეიძლება ერექცია გქონდეს, ასევე არ გამოდის შენარჩუნდეს ლტოლვა პარტნიორის მიმართ. ანუ სექსის ობიექტები აღარ ვხდებით ნელ ნელა. ჰმ... ეს ტეხავს.

არის თუ არა ქალისთვის პაუზა ურთიერთობაში ისეთივე პოზიტიური მოვლენა, როგორც ეს კაცის შემთხვევაში ხდება. ნუ, ზოგადი მიზნისთვის, ანუ იმისთვის რომ ურთიერთობა შენარჩუნდეს, თუ აუცილებელია რომ შესვენება აიღოთ, იყოს კი ბატონო ასე, მაგრამ ძალიან ეჭვი მეპარება, რომ პაუზის ინიციატივა ქალისგან წამოვიდეს. ეს, ყოველთვის შეიცავს საფრთხეს იმისა, რომ პაუზა სინამდვილეში მძიმე კი არა, წერტილია. წერტილის დასმა ურთიერთობაში, მით უმეტეს, როცა იმ სტადიაში ხართ რომ უთქმელად ხვდებით ერთმანეთს, ძალიან მტკივნეულია.
ანუ პაუზა კაცების მოგონილი ყოფილა, იმისთვის რომ პარტნიორი ისევ უცხო გახდეს და ხელმეორედ ”მოინადიროს”, როგორც ”ახალი”.

ადრე, კოსმოში წერდა ერთი ბიჭი, ერთი გოგო მოსწონდა, მაგრამ მისი ცოლად მოყვანა მის მერე გადაწყვიტა, რაც ერთ დღეს სტადიონზე ჯინსებში და ბოტასებში გამოეცხადა თავის პასია. მანამდე მხოლოს ვიწრო ქვედაბოლოში და მკაცრ საქმიან გარემოში ხედავდა. მისმა ასეთმა სახეცვლილებმა გადამწყვეტინა მისი ცოლად მოყვანა, რადგან მიხვდა, რომ მის ხელში ერთფეროვნება არ მემუქრებოდა.

ხოდა, კაცებს ვეკითხები, არის გამოსავალი იმაში, რომ ქალმა სახეცვლილება განიცადოს ხოლმე? იქნება ეს თმის ფერის შეცვლა თუ ცალი წარბის აპარსვა?
»»  read more

პაუზა - by Cyb Mcloud

"ღამე ტაკოს მოფხანა რო გინდა, მოიფხან, გადაბრუნდები და მარტო მერე მიხვდები რო შენი პარტნიორის ტაკო მოიფხანე" (C) ჩემი არ არის

ანუ მიჩვევა, ძალიან მიჩვევა და ინტერესის დაკარგვა.

ალბათ ყველა წყვილი მომენტში მიდის ფრაზამდე: "მოდი პაუზა გავაკეთოთ"

პრი ეტომ მე მჯერა რო ისენი ვინც ამ ფრაზამდე ღიად არ მიდიან, როგორც წესი ურთიერთობას ამთავრებენ მაგ მომენტში, ანუ ვინც არ აღიარებს რო უკვე ვსიო, პაუზა საჭიროა, ისენი ან ერთად რჩებიან და "იტანენ" ერთმანეთს მიჩვეულობის და კომფორტის გულიზა, ან იშლებიან მილიონი მეთოდით რომლების ანალიზის მარტივი შედეგიც "ნუ აღარ გაინტერესებდა და იმიტო დაცილდი" -ია.

რა თქმა უნდა კატეგორიული ვარ, რა თქმა უნდა მილიონი გადახრები არსებობს ამ "ჩარჩოდან", და არის სრული გამონაკლისებიც, მარა სამწუხაროდ გამონაკლისების ანალიზი ძალიან რთულია ვინაიდან ისენი ცოტანი არიან.

და კი - თქვენ ეხლა ყველას გგონიათ რო ეს გამონაკლისები იმენნა თქვენ ხართ, არადა არა.

კი მარა რო არასოდეს არ გითქვამთ მოდი პაუზა ავიღოთო?

არ გითქვამთ:
- ზა ტო დაგიკარგავთ მუხტი და შიგნი ჩაგიკეტავთ
- არ გითქვამთ - ჯერ.
- არ გითქვამთ იმიტო რო ვერ გაიგებს და ცდილობთ თქვენ თავში თქვენით გამონახოთ ძალები "ახლიდან გიყვარდეთ"

მოკლედ ურთიერტობების საინტერესოობის კრიზისი ყველა ახლო ურთიერთობებში დგება - იმიტო რო ბოლოს საკუთარ ტაკოს პარტნიორის ტაკოსგან ვეღარ არჩევ მოფხანვისას. (და ტაკო რა თქმა უნდა მეტაფორაა)

მერე პაუზა შველის რამეს?

მოდით ასე: გყავდათ ცოლი, ან გფ, მერე დაცილდით. 5-6 წლის მერე არ გაინტერესებს ის ადამიანი როგორ არის და რას აკეთებს? - ეგეც თქვენი ინტერესის დაბრუნება. ხშირია დაჟე შემთხვევები რო კაკ რაზ დაცილებული წყვილები 2-3-4-5 და ა.შ. წლების მერე "რიგდებიან" ახლიდან. იმიტო რო ბრუნდება ინტერესი, გადაფასდება მოთხოვნები და "ისედაც უკვე იცნობ" და ა.შ.

ესეიგი პრინციპში, თეორიაში, ზოგიერთი წყვილებისათვის ეს პაუზა მუშაობს, ყოველ შემთხვევაში ხანგრძლივი პაუზის შემთხვევაში.

"მოდი ყველაფერი ახლიდან დავიწყოთ" - ვისაც არ უთქვამს და/ან არ მოუსმენია იმან მესროლოს ქვა პირველმა

4-5 წელი პრაქტიკულად ამ "ახლიდან დაწყების" რაფინირებული ვერსიაა ხომ?

უბრალოდ ადამიანს არ შეუძლია გუშინ მოჯვას და ხვალ ახლიდან დაიწყოს(ნუ სობსნა მოჯმა ისევ)

და ტოტალური ტყუილია დილას გაღვიძება და დალაპარაკება "მოდი ახლიდან დავიწყოთ" თემის ირგვლივ და საღამოს "ახლიდან დაწყებულად" დაძინება. ნუ კი, სექსი იმ საღამოს კარგი იქნება, შერიგების სექსი მაინც სულ სხვაა :დ

შესაბამისად პაუზის გარეშე გადატვირთვას აზრი არ აქვს, ვსმისლე აზრი არ აქვს ხანგრძლივ პერსპექტივაში.

აქვე შევჩერდები და ავღნიშნავ რო საუბარი მაქ მართლა ღრმა და ხანგრზლივ ახლო ურთიერთობებზე და არა "ხო მეც მესმის რასაც ამბობ, 3 თვე ბიჭს ვხვდებოდი და..." - 3 თვე და ან ტამ 1 წელი რო სვიდანიებზე დადიან ეგ ის არ არის 5 წელი ერთ საწოლში რო იძინებ და "spoon"-ის პოზაში რო წევხარ, ძუძუზე ხელი გიდევს და ფიქრობ ხვალ დასაწერ პროექტზე...

ტყუილი არ არის სექსუალურ ლტოლვაზე ლაპარაკი როცა ქალს ძუძუზე ხელს ადებ და ერთი ძარღვიც კი არ გიტოკდება?

"არა, ნუ მე ის ხო მთელი ტვინით მიყვარს"

უჰუ, და ქუჩაში რო მოკლე კაბიან გოგოს დაინახავ და წნევა აგიწევს ეგეც ღრმა ინტელექტუალური კონტაქტის შედეგია არა?

მოკლედ ერექცია პატრიოტული გრძნობების გამო უკვე დასავალის დასაწყისია რა. (ერექციაში იგულისხმება ორივე სქესის ერექცია) და რაც მთავარია საუბარი მაქ არა მხოლოდ ფიზიკურად აღგზნებაზე, 5 წლის მერე არაფერი აღარ არის საინტერესო გვერდზე მყოფ ადამიანში, მართლა საინტერესო და აღმაფრთოვანებელი არაფერია, კი პატივს ცემ, კი მაგარი ვინმეა, კი საინტერესო რამეებს აკეთებს.

მარა იმდენად ყოველდღიურია ეს მისი პიროვნება, იმდენად შესწავლილი, და იმდენი კიდევ რაღაც პარალელური უარყოფითი გრძნობაა ზედ მიხლართული(და ვინც მეტყვის რო ურთიერთობებში უარყოფითი გრძნობები და ფაქტები არ აქვს - იმას ურთიერთობები არ ქონია, პროსტო ზოგს პატიობ, ზოგს ყლაპავ, ზოგს იკიდებ(ვითომ) და ა.შ. იმიტო რო "ადამიანს უფრო აფასებ" - არადა გროვდება ეს ოხერი, ემოციის სახით გროვდება, ემოციის შემცირების სახით მაინც...)

მოკლედ ინტერესის დაკარგვა, შავი მასის დაგროვება, მიჩვევა...

და გგონიათ ეს ვინმემ არ იცის? - ყველა აზრიანი ადამიანი დაჟე ტვინით მიდის იქამდე რო ყველაფერი ზუსტად ასეა. მარა მერე?

როგორ გინდა თვალებში ჩახედო გვერდზე მყოფ ადამიანს და უთხრა რომ აღარ გაინტერესებს?

და როგორ უნდა ქნას იმ მეორე ადამიანმა რო ეს შეურაცყოფად, ღალატად, შეგინებად, სულში ჩაფურთხებად და ა.შ. - თქვენით მოიგონეთ თქვენი საყვარელი "განწირულის ხატის" ეპითეტები - არ მიიღოს?

არა, პასუხს ნუ ელით, მე პასუხი არ ვიცი, მე ვკითხულობ - შეუძლია კი ადამიანის ეგოს ღია თვალებით, მიუხედავად იმისა რო თვითონაც იცის რო ინტერესი, ვნება და ა.შ. აღარ არსებობს - შეუძლია თვალებში შეხედოს პრობლემას, არა საკუთარ თავში არა, თვალებში შეხედოს პრობლემას და პრობლემის პირიდან მოისმინოს რო მას აღარ აინტერესებს ის?

შეუძლია მერე ეს დაღეჭოს, მოხარშოს და მერე კიდე დაბრუნდეს ამ ურთიერთობებში?

უცნობია, ეს არი ვეჩნი თამაში, მეტოდამ ტიკა, მი ვსე ტიკაემ, ხან ისეა ხან ასე. სტატისტიკურად ვარგისი მონაცემები ვერ მოგროვდა, უფრო სწორად ვტყუივარ, მოგროვდა - და პასუხია რო არა, არ შეუძლია.

მარა თუ არ შეუძლია მაშინ ეს ყველაფერი ვაფშე ფუჭია.

ანუ მოთხოვნაა რო უნდა შეეძლოს, უნდა გაუსწოროს თვალი და უნდა თქვას რო კი მართალი ხარ, მოდი შევისვენოთ ერთმანეთისგან.

აქ ყოველთვის, გარდა ეგოს გათელვისა, რომელიც კიდე მოვლადია დროებით, კიდევ ყოველთვის არის "საერთო გამოცდილების გაზიარების" მიერ შექმნილი შიშები, ანუ ნაძირალა ტიპები რომლებიც ვერ "ადებენ" ადამიანებს ნორმალურა და ამიტომ "შერბილების მიზნით" იგონებენ რო ვითომ მოდი შევისვენოთ და მერე ვნახოთ... და სინამდვილეში რო კაი ხანია იციან რო ვცადოთ კი არა არ დამენახო.

გგონიათ მე არ მიქნია ასე? ან თქვენ არ გიქნიათ?

ჩვენ ყველა ნაძირალა, უფხო, მშიშარა და გადაწყვეტილების გადაჭრით მიღების ტაკოს უქონელი სლიპინა გველები ვართ.

არა თქვენ იასნია არ ხართ, მარტო სხვები, ყველანი, გარშემო. ერთი ნათელი წერტილია დადამიწაზე და ეს თქვენ ხართ! - მოიტათ ავტოგრაფი.

აბა როგორ მივხვდეთ ეს "შესვენება" როდის არის "გულით" და როდის არის ცბიერება "შემსუბუქების" მიზნით?

ნუ იასნია რეცეპტები არ არსებობს.

მარა მაინც სასურველია "ხელი პულსზე" მუდმივად ედოს ორივეს, იასნია ყოველ საღამოს ვერ დაჯდები და ვერ გაარჩევ აბა ინტერესს ხო არ ვკარგავთ -ო.

მარა მაინც არსებობს ინდიკატორები, ეს ინდიკატორებიც ყველამ იცის, გრძნობ რო ქალს ხელს ფეხებ შორის უცურებ ლოგინში წოლისას იმიტო რო იქ უფრო თბილა და თითები გაითბო და კარგად დაიძინო? - მეორე დღიდან ადექი და ცალკე დაწექი, ცალკე ლოგინში, ჩესნა აღიარე რო იცი - ასე და ასე, ძაან შეგეჩვიე, მოდი შესვენება.

გრძნობ რო მისი მოსმენისას სხვა რამეზე ფიქრობ და მაშინალურ "ხო, ხო" -ს ეუნები?

შეწყვიტე კონტაქტი, აი გადი მასთან ურთიერთობის სფეროდან, გაეცალე და მერე რო მართლა დაგაინტერესებს სად იყო და რას აკეთებდა - მიდი და კითხე. ხაწია ამ სიტუაციაში ყოველთვის ჯობია ის ვინც ბევრს ყვება და პასუხად გაშტერებულ როჟას და "ხო"-ებს იღებს, ის მიხვდეს რო მასდამი დაკარგეს ინტერესი და შეწყვიტოს მოყოლა, მოძებნოს სხვა მსმენელი და აცადოს გვერდზე მყოფ ადამიანს დისტანციაზე გასვლა და "მოვლენებიდან საკმაოდ ჩამორჩენა"

მაგალითად:
მე ამეწვა როცა ერთხელაც ჩემ ქალთან ერთად სადღაც წავედით და გარშემო მისი ახლო მეგობრები, მამრი მეგობრები, იყვნენ რომლებთან ერთადაც რაღაცეებს არჩევდა, და უმეტესობა რაზეც საუბრობდნენ მე არ ვიცოდი. უცებ, დროებით, ბრუნდება ის ინტერესი, "მანამდე", რო იდექი ხოლმე და თვალებში შეციცინებდი, ყველა მის სიტყვას რო აანალიზებდი და ეძებდი რას რისთვის ამბობდა, რას ფიქრობდა, რა უნდოდა, რითი მიხმარებოდი, რა როგორ და საიდან და ა.შ.

დღეს კიდე მოვა დამიჯდება კომპთან და ზუზუნებს გვერდზე რაღაცა და მე ლიჟბი key word-ები დავიჭირო და "ვა, გაგიფორმეს, მერე?" - და შემიძლია მშვიდად ვაკეთო და ვიფიქრო რაზეც მინდა. პრი ეტომ ეს "მერე" მთავარია, იმიტო რო ნი დაი ბოგ გაჩერდეს და შენ მოგიწიოს მოფიქრება რა უნდა თქვა, როცა ადრე თვალებში მივაშტერდებოდი, ქვე და ქვეს-ქვე დინებებზე ვიფიქრებდი მის ტვინში, ვიფიქრებდი რამდენს ნიშნავს ეს გაფორმებული ახალი კონტრაქტი, ვიფიქრებდი საით ვუბიძგო, რაში მივემხარო, რა ვუთხრა ეხლა მამოტივირებელი და ა.შ.

გგონიათ მე ცუდი ვარ?

გეუნებით, მე უბრალოდ ყველაფერი კი არ ვიცი რასაც ის აკეთებს, მე წინასწარ ვიცი რას როგორ გააკეთებს, იტყვის და იფიქრებს მანამ სანამ ის გააკეთებს, იტყვის და იფიქრებს, და ვიცი გონებით კი არა, ვიცი გამოცდილებით, სხეულით ვიცი, საკუთარი ტაკოს მოფხანისას სხვისის მოფხანის ამბავია, მთლიანად ვიცი სადა ბანაობს... ეს არის ვითომ ახლო ურთიერთობების ხიბლი და სინამდვილეში დიდი საშინელება - ადამიანის მთლიანად "გათავისება"

ი ტაკ, პაუზები ურთიერთობაში

კარგია? - კი

ნიშნავს ეს რო წასვლა უნდა და ვერ ამბობს?

თუ მანამდე არსოდეს უთხოვია მოდი სხვა და სხვა ლოგინში დავიძინოთ, მოდი ჩემ ოთახში ნუ შემოხვალ რაღაც დრო და ნუ ვიურთიერთებთ, მოდი რავი კიდე რაღაც, ამას ძაან გაბედვა უნდა, ძაან ძნელია ჩახედო ადამიანს თვალებში და უთხრა დისტანცია დაიცვას, მიუხედავად იმისა რო იცი რო ისიც ასე ფიქრობს, ის ეგრევე ჩახტება "აი რა მიქნეს" პოზაში...

ხოდა თუ ეგ არ გაუბედავს, არ უცდია და უცებ გაბედა პაუზის მოთხოვნა - სკარეე ვსივო ტყუის.

მარა თუ ერთხელ ის ცადეთ, მეორედ ის, მესამედ ის, მეოთხედ რაღაც, ყველაფერმა ცოტ-ცოტა იმუშავა, და ეხლა გრძნობს რო პაუზა უნდა, თუმდაც რავი, "მოდი პაუზა ავიღოთ და სხვა ხალხთან გვქონეს სექსიც კი" - ეგეც შეიძლება ჩესნი იყოს და თქვენი ურთიერთობის ჯამში შენარჩუნებას ემსახურებოდეს, თუ ვიმეორებ მანამდე იყო ყველა სხვა უფრო მარტივი მაგრამ ხშირად არანაკლებ მტკივნეული დისტნაციის აღდგენის მცდელობა.

მეორეა რო გინდათ როო ეგ თქვეენ? - ანუ მე მილიონი მილაპარაკია ჩემს პარტნიორთან ამაზე წინასწარ, ორივეს ოხრად გამოცდილება გვქონდა და წინასწარ განვსაზღვრეთ სად რა როგორ უნდა მომხდარიყო. მარა შევცდით ერთ ფაქტორში - სიტუაციის შეფასებები ხშირად ერთმანეთს არ ემთხვევა.

ანუ ის გრძნობს რო ინტერესს კარგავს, მე კიდე სუ სხვაგან ვბანაობ, შედეგად ინტერესის დაკარგვის გამხელის შემდეგ ფეხის წვერებამდე შეურაცყოფილი ვარ და ნაღალატები რო ეს როგორ ჩამარტყეს ზურგში დანა. არადა ხო მოლაპარაკებული და დაღეჭილი გვქონდა რო ინტერესის დაკარგვა იქნება და რო დისტნაციის მიცემა საჭიროა?

პროსტო იმ სიტუაციაში, ვაჭრობის გათვლისას, ორივე ვფიქრობდით რო "მეც დამეკარგება, მასაც დაეკარგება და კაკ რაზ უცებ და უმტკივნეულოდ გავიწევით შორიშორს და დავიწყებთ ახლიდან" - და რეალობაში იასნია ორივე საკუთარ სუპში იხარშება და ეს დისტანცირების სურვილი არ ემთხვევა ერთმანეთს.

მე მაინც ვრჩები იმ აზრზე რო ეს "ორის ურთიერთობა" არა ოპტიმალური ვარიანტია, რო კაიფი მონაწილეობაშია, ანუ... რაღაც მუდმივ ვარდნაში ისე რო არასოდეს მიწაზე არ დაეცე, პროცესში მიახლოვების, ხოდა ვინმემ რო გამორთოს ეს "დაახლოებულობის სტადარტული ფორმატი" ყველაფერი უკეთესად იქნებოდა...
»»  read more

Tuesday, October 12, 2010

მომეცი – მოგცემ ანუ როგორ გააკეთოს კაცმა ის, რაც გვინდა

ბოლო პერიოდში, იუმორით, მაგრამ მაინც ვეუბნები ბუჩას, რომ "არა, ერთსქესიანი ქორწინება ყველაზე მაგარი რამე იქნება". მიუხედავად იმისა, რომ რელიგიური და ადამიანური შეგნებით და ქალური საწყისებით, სრულიად წინააღმდეგი ვარ ამ ფენომენისა, ვაღიარებ რომ ურთიერთგაგების უფრო მაღალი კოეფიციენტი იქნებოდა წყვილს შორის. :)

ქალისთვის ოჯახისთვის "თავგანწირვა" დეფოლტად ზის, იმიტომ რომ საკუთარი თავის რეალიზაციას ახდენს შვილებში, ქმარში. რაც არ უნდა წარმატებული იყოს ქალი კარიერაში, ქმრის და შვილების კეთილდღეობა სრულყოფილებას ანიჭებს მის კარიერულ წარმატებას, შინაგან სამყაროს და უმაღლებს "ქალურ თვითშეფასებას", ვიდრე რამოდენიმე ათასიანი "სძელკა". მეტიც, საქმიანი ქალების უმეტესობას (ყველა არა)კაცური "მანერები", სიხისტე, არაქალურობა ახასიათებს.

ხოდა იმას ვამბობდი, რომ კაცებისთვის დეფოლტი მარტო საკუთარი თავია. თავისით იშვიათად რომ იგრძნოს (იგრძნოს და არა მიხვდეს) რა უნდა გაიღოს, რა უნდა გააკეთოს. ქალები ვიბოღმებით იმაზე, რომ კაცი თავისით იშვიათად ხვდება თავისით რამე გააკეთოს. "მითხარი, რაში მოგეხმარო და მოგეხმარები" ჩვენში პროტესტის გრძნობას იწვევს, რატომ თავისით, უჩემოდ ვერ ხვდება, რაში მომეხმაროს, როცა ჩვენ, ქალები, ადვილად ვიფიქრებთ, რომ სახრახსნისი (ატვიორკა) და ბრტყელტუჩა (პლოსკოგუბცი) მივაწოდოთ ან უბრალოდ გვერდით ვიდგეთ, "რამეში არ დავჭირდე" ფიქრით.

ქალები ბუნებით ვართ მოწყობილი რომ გავცეთ. კაცები ან ისე არიან მოწყობილები, რომ მიიღონ, ან ისე ზრდიან დედები რომ დეფოლტად უპირატესობას მიღებას ამჯობინებენ, ვიდრე გაცემას.

ხოდა როგორ გავაკეთოთ რომ კაცმა შეაკეთოს ონკანი, შეღებოს კარი, აივანი და ა.შ? ისევ მარკ განგორს დავესესხები: კაცი დადის და ეძებს, სად რა მიიღოს, დადის "მომეცი, მომეცი, მომეცი, მომეცი" ანუ თავიდან ბოლომდე საკუთარ თავშია ჩაფლული, ამ დროს ქალი ამბობს, "იქნებ შეღებო კარები?" კაცს რაღაც ხმა ესმის, ჩერდება "მომესმა? თუ ვინმემ რამე თქვა?", ცოტა ხნის მერე "ხმა" თუ არ განმეორდა, ჩათვლის რომ ესე იგი მოესმა და აგრძელებს ცხოვრებას "მომეცი–მომეცი–მომეცი"–ს ბუტბუტით. მარკ გუნგორი, ძალიან მარტივ რჩევას გვაძლევს ქალებს – სათქმელი ვუთხრათ ერთზე მეტჯერ (Say more than once).

თუმცა რამოდენიმე ხნის წინ ძალიან საინტერესო პოსტი წავიკითხე, სადაც ამ საკითხის გადაწყვეტის სხვა ხერხი იყო მოცემული. (სექსი ჩულქებით – ერთი გაკეთებული საქმის სანაცვლოდ :) )

»»  read more

Monday, October 11, 2010

შით :)


ეკატერინემ გადაწყვიტა რომ დილის ტუალეტი 9:30–ზე უნდა. ბოლო 5 დღეა ასე "საქმიანობს". როგორია დილით ადექი, ჩააცვი და გასვლისას ჩაისვრის. უნდა გამოუცვალო და ამასობაში აგვიანებ.
დღესაც მსგავსი განმეორდა, ვეუჩხუბე იმიტომ, რომ გარშოკზე არ მოინდომა არაფერი და კალგოტკაში მოისაქმა ფეხზე მდგარმა.
ათი ხდებოდა რომ გამოვედით სახლიდან, სამსახური 10–ზე მეწყება, ვიფიქრე, მივასწრებ მაინც თქო. გამოვედით, ერთ ხელში პარკი მიჭირავს ეკატერინეს თეთრეულით, მეორე ხელში ეკატერინე.
ჩავსხედით მანქანაში, გადავატრიალე გასაღები და არც არაფერი... "პრიბორებსაც" კი არ ანთებს. ვიფიქრე, კლემა ხომ არ მოძვრა თქო და კაპოტს ავხადე, ამასობაში ბანკიდან მირეკავს კრედიტ ოფისერი და მეუბნება რომ დღეს მელოდებოდა 10–ის ნახევარზე და რომ აუცილებლად უნდა მივიდე და მოვაწერო ხელი საბუთებს. კლემები წესრიგშია, მეტი მე ვერაფერს ვუზამდი მანქანას. გადმოვიყვანო ეკატერინე მანქანიდან, ავიღე მეორე ხელში პარკი და დავადექი ფეხით გზას.
მობილური ცალმხრივია და ბუჩას ვერ ვურეკავ. საფულეში 80 თეთრი მაქვს მარტო და ვიცი, ამით 2 ცალი პამპერსი უნდა ვიყიდო, რომ ბაღში დავუტოვო ეკატერინეს. ამიტომ ტაქსი გამოირიცხა, ავტობუსი იმიტომ გამოირიცხა რომ ჩემ უბანში ერთადერთი დადის და ისიც არა ვაკის მიმართულებით.
მერე გამახსენდა მეზობლები ამბობენ, ამ გზით თუ ჩახვალ, ეგრევე კეკელიძეზე გამოხვალო, ხოდა გადავწყვიტე მოკლე გზით ჩასვლა. ისე ადვილად საუბრობდნენ, რომ მეგონა აი სუუუულ იქვე იყო. მოკლედ ერთ ხელში ეკატერინეთი, მეორე ხელში პარკით და ფეხებზე მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელებით დავეშვი "ჩორნი ხოდზე". აუფ.... 10 მეტრის მერე მივხვდი რომ მივქარე, მაგრამ უკან ვეღარ ავიდოდი ფიზიკურად. დაღმართი, კიბეებები, საფეხურები ნორმალური რომ არ აქვს, ზოგ ადგილზე ხელსაც ვერ ვკიდებდი და სადღაც 45 გრადუსიანი დაღმართი გამეჩითა. დავსვი ეკატერინე და ვეცადე რამე მოვჭიდებოდი. ასე ჩამოვბობღდით მე კეკელიძემდე. ვგრძნობ უკვე რომ ცუდად ვარ, მაგრამ გამოსავალი არ არის.
ჩამოვედი მრგავლ ბაღთან, ბარნოვზე პამპერსი ვიყიდე, მერე ბაზალეთზე... ჭავჭავაძეზე დავსვი ეკატერინე მაგრამ 50 მეტრის მერე გამიპროტესტა ჩქარა სიარული და ისევ ხელში ეკატერინეთი, მეორე ხელში პარკით და მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელებით გავაგრძელე ბაღისკენ გზა. ძლივს მივაღწიე ბაღამდე, მერე სამსახურამდე და ძლივს მოვედი აზრზე და ფერზე. ბატაში ფეხსაცმელები მომეწონა, დაბლები იყო, ძალიან ვინატრე ისინი მცმოდა.

მთელი გზა ვცდილობდი პოზიტივი მეპოვა ჩემ მდგომარეობაში დავიპოვე:
მადლობა ღმერთს რომ სამსახური და ბაღი ასე თუ ისე ახლოს მაქვს და არა სადღაც შორს :)
»»  read more

Wednesday, October 6, 2010

ქალები უფრო მაგრები ვართ :P


ამას წინათ ფანტასტიური ვიდეო ვნახე კაცის და ქალის ტვინის განსხვავებებზე: უძალიან გენიალურესია.
თურმე კაცების ტვინი არის უამრავი ყუთებით გამოტენილი. არის მანქანის ყუთი, სამსახურის ყუთი, ტელევიზორის ყუთი და ა.შ. ანუ როცა კაცები მანქანაზე ფიქრობენ, ამ ყუთის გარდა სხვაგან არსად არ იხედებიან, ანუ არ ფიქრობენ სამსახურზე, საჭმელზე, ბილიარდზე. როცა ტელევიზორს უყურებენ, არ ფიქრობენ მანქანაზე, სექსზე და ა.შ. ...

ქალების ტვინში კი მარტო მავთულხლართებია, რომლებიც ერთმანეთთან არის დაკავშირებული. თუ ქალი ფიქრობს მანქანაზე, ამაში შედის ის რომ სამსახურშიც ამ მანქანით მიდის, ისიც, რომ მანქანა გასარეცხია, ისიც, რომ მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი ცოტა მოუხერხებელია, ისიც რომ რა მაგარი ჩექმა ვნახე გუშინ ონლაინ მაღაზიაში და რა მაგარი სეილი უნდა იყოს 10–ში, მაგრამ თუ ფული არ დამერიცხა ბარათზე, ვერაფერს რომ ვერ ვიყიდი და ამ ბანკებმა რომ სულ გამაგიჟეს და იმხელა სესხი მაქვს გადასახდელი და ამ ხელფასით რომ ძალიან გამეწელება სესხის გადახდა, სამსახურში ხელფასის გარდა ოთახი არ მომწონს, რაღაც სუნია სპეციფიური, სუნამო მითავდება და რომელი ვიყიდო... ჯობია გავჩერდე. :)

განსაკუთრებით კაცების ტვინში Nothing Box–ის არსებობამ გამახალისა. რაოდენ ძნელი დასაჯერებელი არ უნდა იყოს, კაცებს მართლა შეუძლიათ თურმე, რომ არაფერზე არ იფიქრონ. აი უბრალოდ, არაფერზე არ ფიქრობენ (ანუ თავიანთ noting box-ში არიან შეყუჟულები). აი გულზე ხელი დაიდეთ ქალებმა და გაიხსენეთ ასეთი მომენტი თქვენს ცხოვრებაში, როცა არაფერზე, არაფერზე არ ფიქრობთ (სექსი არ იგულისხმება, თუმცა სექსის დროსაც სექსზე ვფიქრობთ).

რამოდენიმე წლის წინ ტელევიზორში ვნახე ასეთი ექსპერიმენტი: 4 –5 წლის ბავშვებს ზემოდან თოვლივით აყრიდნენ პატარ პატარა ქაღალდებს, დავალება იყო რომ რაც შეიძლება მეტი რაოდენობის ქაღალდი უნდა მოეგროვებინათ ბავშვებს. ვერც ერთმა გოგომ ვერ შეძლო ერთი ქაღალდის დაჭერაც კი, მაშინ როცა თითოეულ ბიჭს მინიმუმ 3–4 ცალი ქონდა ხელში ჩაბღაუჯებული :)
მერე კომენტარი იყო ასეთი: აი ეს არის განსხვავება ქალის და კაცს შორის, ქალი ყოველთვის ხედავს მთლიან სურათს, მაშინ როდესაც კაცი ერთ კონკრეტულ საგანზეა ორიენტირებული და იმას მიჰყვება ბოლომდე. ქალები ამიტომ ვართ უფრო პრაქტიკულები :)
კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი მოვლენა, რომელიც ამ განსხვავებიდან გამომდინარეობს ისაა, რომ კაცებს არ შეუძლით ერთდროულად რამოდენიმე საქმის კეთება. ქალი კი თავისუფლად აკეთებს საქმეს თან ტელევიზორს უყურებს, თან ბავშვს ადევნებს თვალყურს და თან ყავას ურევს.

ესეც ვიდეო :)
http://www.youtube.com/watch?v=AQ9L9YBJkk8
»»  read more
Related Posts with Thumbnails