მე

ჩემი ცხოვრება სიტყვებით... ხანდახან სურათებითაც :)

Showing posts with label ეკლესია. Show all posts
Showing posts with label ეკლესია. Show all posts

Tuesday, June 11, 2013

ლოგიკა

არ არსებობს!
ნუ აი ადამიანური ლოგიკით არ ცხოვრობს ეს სამყარო.
ასე რომ იყოს, არც ერთი ბავშვი არ დაიღუპებოდა. ყველა კეთილი ადამიანი იქნებოდა დღეგრძელი და ბედნიერი.
არ არის მასე!
რამდენი ბავში იღუპება ომში ან შიმშილით ან ავადმყოფობით.
დღეს 2 ბავშის გარდაცვალების ამბავი გავიგე - 4 წლის იყო ორივე. შემზარა ისევ :(

თუმცა, მეორეს მხრივ ადამიანური ლოგიკა არ გამოდგებოდა სამყაროსთვის.
მიკერძოებულები ვართ მაინც ადამიანები, ცოდვითი მიდრეკილებებით, რაღაც ქვენა მიზნებით და გამორჩენებით. ვიღაცას თავის ნაცნობის გაქაჩვა და კარგად ყოფნა მოუნდებოდა, ვიღაცას ვიღაცის დასჯა და დაიწყებოდა ისევ ათასი უბედურებები.
ალბათ მასეც იყო თავიდან - ადამის ლოგიკით იყო ყველაფერი სანამ ის ვაშლი არ გასინჯეს. მერე აირია ადამიანური ბუნება, ცოდვილი გახდა და აირია ლოგიკაც და რაღაც არაადამიანური ლოგიკით და სამყაროს წყობით მოვდივართ, ღვთიური ლოგიკით, ასე ეძახის ზოგი წმინდა მამა.

სულ მინდა ვინუგეშო თავი რომ ღმერთი სიყვარულია და ყოველთვის იმას აკეთებს რაც ჩვენთვის საუკეთესოა და დროსაც საუკეთესოს არჩევს, უბრალოდ როგორ გინდა გაიგო ეს, როცა დაბომბილი ან ავადმყოფი ბავშვების სურათს უყურებ? ძალიან ძნელია.
»»  read more

Tuesday, February 7, 2012

ემოციები

შაბათს მარიამი ექიმთან მყავდა.
ჩვენს წინ ერთი ქალი იყო 6 თვის ბავშვით, რომ შევედი იმ წუთას გავიდა კაბინეტიდან და გავიგე ექიმის სიტყვები თავის თანაშემწეს რომ უთხრა, ესე იგი ამას "ცდს" დაუდასტურდა ლამისაა მოვკდი ქალიო.
ცდ-ზე ეგრევე ცერებრალური დამბლა მომივიდა თავში. და იმის მერე არც ამომდის თავიდან. მით უმეტეს რომ ვნახე ბავშვიც და დედაც. არადა ისევ კითხვა, რატომ? არასწორი კითხვა, არასწორი... მაგრამ გულიდან ამოსული. არ ვიცი, ძალიან მეცოდება. კიდევ ერთ ტრაგედიას შევესწარი ფაქტიურად. 6 თვის ბავშვი, პაწაწინა და საყვარელი.

და კიდევ ერთი ემოცია, რისი დაწერაც ძალიან დიდი ხანია მინდა, იმიტომ რომ ვერაფრით ვერ ვიშორებ და სულ ჩემთან არის. აი ამ პოსტის მერე ავალბარში მომიწია წასვლა, ფერისცვალების დედათა მონასტერში. სატრაპეზოში იღუმენია მარიამიც იყო, ძალიან ბევრი სითბო მივიღე, ეკატერინემ დააყაჩაღა დედები კამფეტებით :) პროდუქტები უნდა წამეღო მაიასთვის და ერთ-ერთი დედაო გამომყვა ჰოსპიდან ავიღებ ზეთს და პურსო.
რომ შევიდა დიდ ხანს არ გამოსულა, გამოსვლისას კი სხვა დედაო შეხვდა და ეუბნება:
- აი დედაო, ის გოგო კვდება, პატარა.....დედა მარიამი ეკითხება გეშინიაო? ...... კი... დედაო, მეშინია ცოტაო....
არ ვიცი იმ გოგოს სახელი, ვიცი რომ სადღაც 32-33 წლის იყო. იმის მერე არ მივსულვარ ფერისცვალების ტაძარში, უფრო სწორედ ვიყავი მაგრამ არ მიკითხავს არაფერი.
უბრალოდ წარმოვიდგინე როგორ კარგავს ყველაფერი აზრს როცა იმ მომენტამდე ხარ მისული, როცა ერთი ნაბიჯი და უკვე იქით ხარ. როცა გეშინია. გაგიმართლებს, თუ დედა მარიამი გეყოლება გვერდზე და დაგამშვიდებს.

გალაქტიონის ერთ ფრაზაზე დაგვაწერინეს ქართულის ოლიმპიადაზე თემა. "და ყოველივე როგორ ნაზდება, როცა ახლოა მზე შემოდგომის". სხვა ლექსია, სხვა პათოსი, სხვა აზრით ნათქვამი...
უბრალოდ მე ვიგებ ისე, სხვანაირად. აი ისე, რომ როცა ახლოს ხარ სიკვდილთან, უფრო რბილდები და შემწყნარებელი ხდები. უცბად იფერთხავ იმ ზედმეტ რაღაცეებს, რაც სიმსუბუქეში, სიმარტივეში, ღმერთთან ახლოს ყოფნაში გიშლის ხელს. ...

ძალიან ყინვებია.
ყოვე ღამე, ვდგავარ და ფანჯრიდან ვიყურები. მეშინია ვინმე არ დავინახო უსახლკარო ღამე გარეთ. არ ჩანან, არადა ხომ არიან. სულ ვფიქრობ სად შეიძლება შეაფარონ თავი. სადარბაზოში, მიწისქევშა გადასასვლელში, კიდევ სად? ... მე მანქანიდან შენობამდე ვცივდები და მერე შენობაში თბილა მაინც. ისინი სად თბებიან?

ძალიან მტკივა.... თუმცა ეტყობა არც იმდენად რომ ჩემი კომფორტი მოვიკლო. სინდისი მქეჯნის როცა გარეთ ცივა და მე მანქანაში ვზივარ. რით ვარ იმათზე უკეთესი რომ მეც ფეხით არ დავდივარ ქუჩაში? აკბათ არასწორია ასე ფიქრი. მაგრამ უბრალოდ განვიცდი.... ქმედებაზე გადასვლაა საჭირო.
»»  read more

Friday, August 19, 2011

ფერისცვალება

დღეს ფერისცვალებაა. მამაო ყოველ წელს ქადაგებს და ყოველ წელს ალბათ ამას ამბობს, მე მავიწყდება ხოლმე :(
ფერისცვალება უფლის ფერისცვალება კი არ იყო არამედ მოწაფეების. თორემ ქრისტე მანამდეც ბრწყინვალე და ღმერთი იყო, უბრალოდ მოწაფეებს აეხილათ თვალი და ახლებურად დაინახეს უფალი.
ხოდა ფერისცვალება ყველა ჩვენგანში უნდა მოხდეს, რომ ახლებურად დავინახოთ ღმერთი, შევიგრძნოთ მისი ბრწყინვალება და სიდიადე.
ვეზიარე დღეს.
სამაგიეროდ დედაჩემსაც და ბუჩასთანაც მოვასწარი ჩხუბი. გადავიღალე, გაღიზიანებული ვარ. :( მიჭირს ფიზიკურად ძალიან. :( ეკატერინე ორი დღეა სამსახურში დამყავს. გუშინ რაღაც შეხვედრაზეც მყავდა.

დღეს მამაომ მამა გაბრიელის კოსტუმი ჩამაცვა ცოტა ხნით. ძალიან მაგარი გრძნობა იყო.

კვირას მოვილოცე მამა გაბრიელის საფლავი და ვტხოვე შეეწიოს ექიმებს მშობიარობის დროს და შემეწიოს მეც. დამლოცა დედა პარასკევამაც. დღეს ეს კოსტუმიც.... ძალიან გამეხარდა.

ეხლა სამსახურში ვართ. გავდივართ სახლში უკვე. დავიღალე ძალიან :(

ხო, მუცელი მტკიოდა დილიდან. იქვე გადავედი სამშობიაროში, გამსინჯა ექიმმაა, არ მშობიარობო, ერთ თიზე არის გახსნაო. მერე ექო გადავიღე, ყველაფერი წესრიგშია, მადლობა ღმერთს :) ორშაბათს გაგუასთან მივდივარ. ვნახოთ რას მეტყვის.


»»  read more

Saturday, April 23, 2011

ახალი ტელეფონი


ბუჩამ ახალი მობილური მიყიდა გუშინ. :)
ამოუვიდა ყელში ეტყობა, მე რომ ვერ მირეკავდა და დაივერთი ირთვებოდა ისევ თავის ნომერზე.
ძალიან გამეხარდა.
თვითონ ფაქტი, რომ გამახარა და ჩემზე იზრუნა.
ტელეფონს ნელა ნელა ვითვისებ, Sony Ericsson Elm. ყველა ფუნქცია აქვს რაც კი ტელეფონში მომწონს, WI-Fi-დან დაწყებული, რადიო-ფანარით დამთავრებული. ერთადერთი ქართული ფონტები ვერ დავაყენე. იმედაი, მოვაგვარებ მაგ პრობლემასაც :)

დღეს კიდევ ერთი აღმოჩენა გააკეთა ბუჩამ - ძალიან ბედნიერი კაცი ვარო, მყავს ლამაზი ცოლიო, რომელიც არის ამავე დროს ჭკვიანიო, ეს უკვე იშვიათობააო, პლუს ცოტას ლაპარაკობს, ეს გამონაკლისი შემთხვევააო, და ბოლოს, კარგად ატარებს მანქანასო, ფაქტიურად უნიკუმი მყევხარო :D

ეკატერინეს ყურების ანთება აქვს. საერთოდ სუსტადაა, ხვალიდან ანტიბიოტიკს დავუწყებ.
აღდგომა მოდის.
ძველებური სიხარულით ვერა, მაგრამ მაინც სადღესასწაულო შეგრძნება მაქვს.
ყველას გილოცავთ :)
ქრისტე აღსდგა! :)
»»  read more

Tuesday, March 22, 2011

ორსულების ლოცვა :)

ყოვლად ძლიერო უფალო, შემოქმედო ყოვლისა ხილულისა და უხილავისა! შეგივრდებით შენ, უსაყვარელსსა მამასა ჩვენსა არსებანი, გონებით დაჯილდოებულნი, რამეთუ შენ შეჰქმენ მოდგმა ჩვენი განსაკუთრებული განგებულებითა შენითა, გამოძერწე მიწისაგან გვამი ჩვენი გამოუთქმელითა სიბრძნითა შენითა და შთაჰბერე სული შენისაგან სულისა წმიდისა, რათა ვიყოთ ჩვენ ხატება შენი. და თუმცა, შენს ნებაში იყო ჩვენი მეყსეული შექმნა, მსგავსად ანგელოზებისა, მაგრამ სიბრძნემან შენმან ინება, რათა ქმრისა და ცოლისაგან, შენ მიერ დადგენილი ქორწინების წესით გამრავლდეს მოდგმა კაცთა; ინებე შენ კურთხევა ადამიანებისა, რათა აღორძინდნენ და გამრავლდნენ და აღავსებდნენ არა მხოლოდ ქვეყანასა, არამედ ანგელოზთა საუფლოსაც. ჰე, ღმერთო და მამაო, დაე, იდიდოს სახელი შენი უკუნითი უკუნისამდე ყოვლისათვის, რაიცა ჰქმენ ჩვენთვის!
მადლობას გწირავ აგრეთვე, მოწყალებისა შენისა, რომ მე არა მხოლოდ წარმოვდექი შენისა საოცარის ქმნილებისაგან და მივეკუთნები რჩეულთა კრებულს, არამედ იმისთვისაც, რომ ღირს მყავს შენისა კურთხევისა მეუღლეობაში და მომანიჭე ნაყოფი მუცლისა ჩემისა. ესე არს საჩუქარი შენი, ღმრთაებრივი წყალობა შენი, ჰე უფალო და მამაო სულისა და ხორცისა! ამისა გამო შენ ერთს მოგმართავ და გევედრები უმორჩილესად მოწყალებისა და შეწევნისათვის, რათა იგი, რომელსაც შენ ჩემში ჰქმნი ძალითა შენითა იყოს დაცული და იშვას უვნებლად. რამეთუ უწყი მე, ჰე უფალო, რომ ადამიანს არ ძალუძს და ხელეწიფება თავისა გზისა გამორჩევა; ჩვენ მეტად უძლურნი ვართ და მიდრეკილნი დაცემისაკენ, რომ უვნებელად განვვლოთ ყველა ის მახე, რომელსაც ბოროტი სული დაგვიგებს დაშვებითა შენითა და თავი დავაღწიოთ ყველა განსაცდელს, რომელშიც ჩვენი უზრუნველყოფით ვვარდებით, ხოლო სიბრძნე შენი უსაზღვრო არს და უკიდეგანო. ვისაც ინებებ, ანგელოზისა შენისა ხელითა უვნებელად დაიცავ ყოვლისაგან ბოროტისა.
ამიტომ მეცა, მოწყალეო მამაო, შეჭირვებისა ჩემისა ჟამსა თავსა ჩემსა გაბარებ და გევედრები, რათა მოწყალებისა თვალითა გადმომხედო და დამიფარო ყოვლისა სატანჯველისაგან. მოგვანიჭე მე და ჩემს ძვირფას მეუღლეს ლხენა, ღმერთო, მეუფეო ყოვლისა სიხარულისაო! რათა ჩვენ, შენისა წყალობისა შემხედვარენი, ნათელი გულითა თაყვანს გცემდეთ შენ და გმსახურებდეთ სიხარულითა სულითა აღვსილნი. მე არ ვითხოვ, რომ ამცდეს ის, რაც მთელს ჩვენს გვარს დააკისრე შენ, უბრძანე რა ტკივილით შობა ყრმათა. მაგრამ გევედრები უმორჩილესად, რომ შემეწიო, გადამატანინო ტანჯვა და მომანიჭო შვება. და თუ შეისმენ ამ ჩვენს ვედრებას და მოგვანიჭებ ყრმას, ჩვენ ყოველ ღონეს ვიხმართ, რომ იგი ისევ შენ მოგგვაროთ და შენ შემოგწიროთ, რათა შენ იყო მოწყალე ღმერთი და მამა ჩვენთვის და ჩვენისა შთამომავლობისათვის, და აღგითქვამთ ერთგულნი მსახურნი ვიყოთ შენი ჩვენისა ყრმასა ერთად. ისმინე, მოწყალეო ღმერთო, ლოცვა მდაბლისა მხევლისა შენისა, აღასრულე გულისა ჩვენისა ღაღადი, მაცხოვრისა ჩვენისა იესო ქრისტეს გულისთვის, რომელიც განკაცდა ჩვენთვის, აწ კი შენ თანა და სულისა წმიდისა თანა ჰგიებს და ხელმწიფებს სამარადისოდ. ამინ.
»»  read more

Monday, September 20, 2010

ნაღდი პამიდვრის (პამიდორის?) გემო

რამდენს მოგვენატრა ნამდვილი პამიდვრის გემო...
მახსოვს ბავშვობაში როგორი სუნიც ქონდა, ყუნწს რომ მოვაცლიდი პამიდორს, განსაკუთრებით იქ იგრძნობოდა :)
კიდევ მახსოსვ იმ პამიდვრის გემო, ჩემი ხელით რომ ვკრეფდი რაჭისუბანში. ან მონასტერში დედების მიერ მოყვანილი პამიდორი.
ბაზარში იშვიათად რომ მეყიდა ნორმალური პამიდორი, პამიდორზე იმიტომ ვამბობ, რომ ყველაზე მეტად მაგას ემჩნევა რომ რაღაც ვერაა რა, არაჯანსაღი კანი, ოთხკუთხედის ფორმის, ოდნავ მიახლოებული გემოთი იმას, რისი სახელიც ქვია.
კარგია თუ ვინმეს აქვს საშუალება რომ საკუთარ ბოსტანში მოწეული ხილი თუ ბოსტნეული მიირთვას, მე არ მაქვს მაგის ფუფუნება...

ხომ არის, როცა ნებისმიერი თანხის გადახდა შეგიძლია, ოღონდ ის მიიღო ზუსტად, რაც გინდა.
ხოდა ერთი ”მაღაზია” აღმოვაჩინე - ”მონასტრის ბარაქა” ქვია მგონი. საქართველოს მონასტერში მოყვანილი პროდუქტები იყიდება, კარტოფილი, პამიდორი, ბადრიჯანი, ხილი, ბოსტნეული, ხახვი (ისეთი მე რომ მიყვარს, თეთღი, საშუალო და ადამიანური ფორმის), პური, ქათმები, რძის პროდუქტები, თაფლი. ფასები იგივეა რაც ბაზარში.
ძალიან მოხიბლული ვარ ამ მაღაზიით, ეხლაც, თეფშზე დაჭრილი პამიდორი მიდევს და ისეთ არომატს აფრქვევს, დაგენანება რამესთან ერთად ჭამო.

ხოდა ვისაც მოგენატრათ ბავშვობის ჯანსაღი გემო და ჯანსაღი პროდუქტები, ძალიან გირჩევთ მანდ მისვლას. სიონის შესასვლელი თუ იცით სანაპიროს მხრიდან, იმ რკინის ჭიშკარში შეხვალთ და მარჯვენა მხარეს ნახავთ წარწერას ”მონასტრის ბარაქა”.

გემრიელად მიირთვით :)
»»  read more

Tuesday, May 18, 2010

მარტყოფის დედათა მონასტერი

აუ, ეხლა დიდი სიამოვნებით გავიდოდი ქალაქგარეთ, მარტყოფში დედებთან.
იქაურ იასამნებს წამოვიღებდი, დავისვენებდი, ჩაის დამალევინებდნენ მურაბით.
ბევრ სითბოს მომცემდნენ, ღვთისშმობლის ხატს მოვილოცავდი და ბედნიერი უკან წამოვიდოდი.
ძალიან მიყვარს მარტყოფი ამ დროს, უწმინდესის გაშენებული ბაღი ყოფილა.
დიდი ფოთლები, მზის სხვი, ლამაზი ჩრდილები.
ეზოში დიდი ქვის მაგიდა.
ზაფხულში გრაფინიდან კამპოტით გვიმასპინძლდებიან.
სულ მუდამ მომღიმარე დედა ქეთევანი, წყნარი ჩუმი დედა მელანია, რომელიც თვალებიდან უზომო ბევრ სიხარულს და სიყვარულს აფრქვევს და სახე უნათებს. დედა მაკრინე, უხერხულად ვგრძნობ ხოლმე რატომღაც თავს მის გვერდით, ვერ ვხსნი რატომ. თუმცა ძალიან მიყვარს და ალბათ ვუყვარვარ. მკაცრია ძალიან, მამა ანდრიას დაა, აი იმ ანდრიასი, კომანში რომ მოკლეს აფხაზებმა თუ რუსებმა.
ეს არის ის ერთი რგოლი, რის გამოც მიხარია ცხოვრება :)
მომაკლდა ძალიან ეს ურთიერთობები.
ძალიან ჩავეფლე ყოფაცხოვრებაში...
დროებითია :)
»»  read more

Wednesday, December 9, 2009

ლოცვა


ზოგი ამბობს რომ სიტყვა კოსმოსში მიდის და უკან გვიბრუნდება მატერიალური სახით.
სიტყვა, სანამ ითქმება, მანამდე არ აქვს ფორმა, თქმის მერე, აქვს ფორმა, შინაარსი და ძალა...
ნამდვილად ასეა.
ამიტომ განვისჯებით ყველა ჩვენი სიტყვების მიხედვით.
ამ ბოლო დროს განსკაუთრებით ვფრთხილობ როცა რამეს ვამბობ.
და ცნობილი გამოთქმა : არასდროს თქვა არასოდეს, როგორც არასდროს, ისე ვხვდები, რომ მართალია.
ფიქრები არ ესმის ბოროტს. საცდურს ჩვენი საქციელებიდან და სიტყვებიდან გამომდინარე გვაწვდის. ერთადერთი აღსარების დროს რას ვამბობთ, ის არ ესმის.
ამდენი იმიტომ ვისაუბრე, რომ მინდა რამოდენიმე შემთხვევა მოვყვე ლოცვასთან დაკავშირებით, რომელიც ან მე შემემთხვა ან ჩემ გარშემო... :)
- დედაჩემმა როცა ბინა გაყიდა და ჩემი წილი მომცა რომ ბინა მეყიდა. სანამ ბინების შერჩევას დავიწყებდი, ავედი სამებაში, ღვთისმშობლის მსწრაფლშემწ ხატს დაუჯდომელი წავუკითხე და ვთხოვე შემწეოდა სახლის მოძებნაში. იმავე დღეს, უზარმაზარი ბანერი დავინახე გოგებაშვილის ქუჩაზე, სადაც მშენებარე სახლი ეხატა, მივედი იმ ფირმაში და შემთხვევით ”სხვა” ბინის გამყიდველ კონსულტანტს შევეჩეხე, რომელმაც ის ბინა მირჩია, სადაც ეხლა ვცხოვრობ. :)
- 2007 წლის ზაფხულში სამსახურში სიტუაცია ირეოდა მივხვდი და დავიწყე სივიების გაგზავნა სხვადასხვა ადგილზე. ისევ სამებაში ავედი, დაუჯდომელი წავიკითხე და ვთხოვე სამსახურთან დაკავშირებულ პრობლემაში შემწეოდა ღვთისმშობელი. 30 ივლისს მითხრეს რომ 1 აგვისტოდან აღარ ვიმუშავებდი იქ, 3 აგვისტოს, ახალ სამსახურში გამიფორმეს კონტრაქტი :)
- აგვისტოს თვეში სახლში დავიწყე ღვთისმშობლის დაუჯდომლის კითხვა (მსწრაფლშემწე ხატის) და ვთხოვდი, რომ თუ ჩემი გზა ის იყო, რომ ოჯახი მქონოდა, მალე გამეცნო ის პიროვნება ან თუ ვიცნობდი, მალე გარკვეულიყო, ვისთან შევქმნიდი ოჯახს. აგვისტოს 30-ში ბუჩა გავიცანი. :)
- სანამ ეკატერინე გაჩნდებოდა, ბავშვის საწოლი არ გვქონდა ნაშოვნი. მე და ბუჩა მამა გაბრიელს ვეხმარებით და ანტონმარტყოფელის ხატს დავაბრძანებთ ხოლმე ოჯახებში. ერთერთი მორიგი გადაბრძანებისას, ხმამაღლა ვთვქი, აუ, ანტონ მარტყოფელო, ბავშვის საწოლი მინდა-თქო. უბრალოდ, ხმამაღლა ვთვქი. ისე, ახლობელ ადამიანთან რომ დაიჩივლებ. იმავე საღამოს ბუჩას ნათესავმა დაგვირეკა და ჩემების საწოლი დამიბრუნეს და ადგილი არ მაქვს რომ შევინახო, წაიღეთო.
- ჩვენი მრევლია ერთი გოგო. დედამისს უნდოდა რომ მონასტერში წასულიყო და არც კი ფიქრობდა იმაზე, რომ გათხოვდებოდა თავის შვილი. ესეც იყო მონასტერში ცოტა ხანი და რომ ჩამოვიდა, დედამისს უთხრა, არა, დედა, მგონი ეს არ არის ჩემი გზაო. მაშინდედამისმა დაიწყო ლოცვა, რომ მაგის შ[ილს ოჯახი შეექმნა, თუ ეს იყო მისი გზა. ძალიან მოულოდნელად გამოჩნდა ის ადამიანი, ვისაც მაგის შვილი ცოლად გაყვს სულ რაღაც 2-3 თვეში :)
- ჩემ ახლობელს, ვურჩიე, მამაოსგან აეღო კურთხევა და დაუჯდომელი ეკითხა და ეთხოვა ოჯახის შექმნაში შეწეოდა. ძალიან მალე გამოუჩნდა სამსახური საზღვარგარეთ. დარწმუნებული ვარ, იქ გაიცნობს იმ ადამიანს, ვისთანაც ოჯახს შექმნის :)
კიდევ ბევრი მაგალითია, როგორ იქცევა სიტყვა- საქმედ.

ჩემდა სამწუხაროდ, ვეღარ ვლოცულობ. მაგრამ დარწმუნებული ვარ, დროებითია ეს პერიოდი :)
»»  read more

Tuesday, November 3, 2009

ეკლესიის შავი პიარი

პური და სანახაობა!!!
ამ რეჟიმის მიერ მოწოდებული სანახაობა ამჯერად ეკლესიის წინააღმდეგ მიმართული პიარ კამპანიაა.
რა უნდა გადაფაროს ამით?
კაგებეს საბუთები... რატომ არ ფიქრობენ, რომ საბჭოთა კავშირის დროს, არავინ უფლებას არ მისცემდა ”თანმშრომლობის” გარეშე ემოქმედა. როცა ჩათრევას ჩაყოლა ჯობია, როცა იცი რომ თუ მგელს ლუკმას არ გადაუგდებ, მთლიანად შეგჭამს.
რუსეთთან ”თანამშრომლობაზე” ვის აკვირვებენ? როცა რუსები ჩამოდიან ფულიანი ქეიზებით და ქართველი მაღალჩინოსნები აეროპორტში უკანალზე კოცნით ხვდებიან, მაშინ არ ახსენდებათ რუსეთის მტრობა?
ძალიან გული მწყდება...
ყველაზე ძალიან კი იმაზე მწყდება გული, რომ საზოგადოებას ხლეჩენ ორად. საპატრიარქო/სამღვდელოების მომხრედ (ბნელებად) და მათ მოწინააღმდეგებად (განვითარებულებად/დამოუკიდებლობის მიმდევრებად).
რა მნიშვნელობა აქვს, საბაბი რა იქნება, მთავარი ხალხში მტრობის დანერგვაა! ”მტრის ხატად” რუსეთი აღარ გამოდგება და ეხლა სხვა ხატის ძებნა დაიწყეს?
შეეშალათ ძალიან, ეკლესიას ვერაფერს დააკლებენ. უბრალოდ რატომ? საუკუნეების მანძილზე, ქართველისთვის სამშობოლოს დაცვა, სარწმუნოების დაცვას უდრიდა. ეხლა სამშობლო გვინდა და სარწმუნოება არა?
»»  read more
Related Posts with Thumbnails