მე

ჩემი ცხოვრება სიტყვებით... ხანდახან სურათებითაც :)

Wednesday, March 7, 2012

უბრალოდ "არა"!

წეღან ძალიან კარგ ლინკი დადეს ფბ-ზე ერთ ჯგუფში, ახალი სოციალური "ადგილი" ინტერნეტში http://pinterest.com; ძალიან კარგი ახსნა იმისა, თუ რა არის პინტერესტ (პინტერესი) არის მოცემული ამ წერილში, რომელიც, წავიკითხე თუ არა, ეგრევე მომინდა მეც ჩავრთულიყავი (ჩავთრეულიყავი) ამ პინტერესში.

სატესტოდ ერთ ერთ სურათზე Pin it-საც დავაჭირე და გამოხტა ფაჯარა რომელიც საშუალებას მაძლევდა რომ ფბ-ს ან ტვიტერის ექაუნთით დავლოგინებულიყავი. მერე ვიფიქრე, რომ არასერიოზულია ფბ-თ დალოგინება და რომ დავაპირე დამეწყო ქსელზე დარეგისტრირების პროცედურა, უცბად მივხვდი, რომ "არა". მიუხედავად იმისა, რომ იდეურად ეს ქსელი ძალიან მომწონს, არ მინდა კიდევ ახალი დროის გასაფლანგი საშუალება დავიმატო ცხოვრებაში.

-----------
ეხლა მძიმე მარხვაა, დრო იმისთვის, რომ ცოტა მეტი ვილოცოთ და საკუთარ თავებს დავუკვირდეთ. საკმარისია, სახლში კომპიუტერი ჩავრთო და უპს-ის ჩართვისთანავე ვხვდები, რომ ვერ მოვასწრებ ყველა იმ სახლის საქმეს, რაც დაგეგმილი მქონდა, რადგან ჩემი დროის დიდ ნაწილს, წაიღებს ფბ, მეილები, ჯობს.გე და ეკატერინესთვის მულტფილმების მოძებნა.
ამიტომ იშვიათად ვჯდები სახლში კომპიუტერთან.
გამონაკლისია, როცა უნდა ვიმუშავო. როგორც წესი, გვიან ღამე ვზივარ და ვმუშაობ ხოლმე. მოვიდგავ ყავას ან ჩაის, ვთბები და ვტკბები მუშაობით.
იშვიათად, შევიხედავ ფბ-ს ტაბზე, რომელიც სულ მუდმივად გახსნილია.
ამას წინათ ვფიქრობდი, რომ დეაქტივაცია გამეკეთებინა ექაუნთისთვის, მაგრამ მერე მივხვდი, რომ ძალიან დიდი სისულელეა. არა, ცუდი კი არ არის, დროებით როცა გინდა დასვენება, მაგრამ შეურაცხმყოფელია, როცა ვერ აკონტროლებ საკუთარ თავს და ამისთვის გჭრიდება ფბ-ს გაუქმება, რომ აღარ შეხვიდე და არ დაკარგო დრო.

ისევ, ფბ-ზე ამას წინათ ჩემი ფბ-მეგობრის გაზიარებული ფოტოზე, აუტისტი გოგონას ფრაზები იყო, ეს გოგო ვერ საუბრობს, მაგრამ წერს, წერს ძალიან ჭკვიანურად. მისეული განმარტებით სიბრძნე - ეს არის საზომი "ცოტას" და "ბევრს" შორის (МУДРОСТЬ – мера между «мало» и «много»).
აი ეს სიბრძნე მინდა.
»»  read more

Tuesday, February 21, 2012

ჩემი ჯვრისწერა


ზუსტად 4 წლის წინ, 2008 წლის 21 თებერვალს, ხუთშაბათს, ჯვარი დავიწერეთ.

ნუ ხუთშაბათს იმიტომ რომ , კვირა დილა რომ ტენდებოდა გერმანიაში უნდა გავფრენილიყავი... მარტო... სამსახურიდან....
და საერთოდ ძალიან ცირკი იყო მთლიანი ეს დღე.

დილით გერმანიის საელჩოში ინტევიუზე ვიყავი, სადაც ღაპა-ღუპით მომდიოდა ცრემლები, როცა საბუთებს ვაბარებდი და დამატებით საბუთებზე რომ დამიწყეს ლაპარაკი, დაახლოებით ასე ვუპასუხე, აი ჩემ ფეხებს თუ რამე მაკლია, ასი წელი არ დავამატებ არანაირ საბუთს, სულ არ მინდა რომ ვიზა მომცეთ თქო. მიზეზი ის იყო, რომ 3 დღით ადრე გავიგე რომ გერმანიაში უნდა წავსულიყავი, როცა ჯვრისწერა დაგეგმილი იყო, და გერმანიის კონსულმა, ვინმე პატრიციამ, მარტო ჩემზე გააკეთა გამონაკლისი, რომ სასწრაფო წესით მოეცათ ვიზა და ბუჩას უარი უთხრა, იმიტომ რომ მისი წასვლის აუცილებლობა ვერ დაინახა, მერე რა რომ 2 დღის ჯვარდაწერილები ვიქნებოდით როცა მე მომიწევდა მარტო წასვლა და თან გაურკვეველი ვადით (ბილეთი ღია თარიღით იყო). არ უშველა არც გერმანიიდან დარეკვამ და არაფერმა....

მერე იქვე კიდობანში გავვარდი და კაბის შერჩევა დავიწყე. იმიტომ რომ ვიქტორია სექრეტზე ნაყიდი და გამოგზავნილი კაბა სადღაც შუაგულ ევროპაში ამანათი გაიხა და დაიკარგა. ბაზრობაზე 11-ის ნახევარზე, რომელი მაღაზიაც იყო ღია იმაში შევვარდი და ერთი კაბა ავარჩიე, ბუჩას დავურეკე, გამოდი შეხედე თქო. ბუჩა მოვიდა, დაბრო თქვა და მგონი ელიავაზე წავიდა.

მე წავედი სალონში.
გავიკეთე თმა, წარბები და მაკიაჟი.
ჩემი და თმის შესაჭრელ-გასაკეთებლად ზაზამ თავის სალონში წაიყვანა ნუცუბიძეზე. მე გავუარე ჩემ მეჯვარეს მრგვალ ბაღთან და ასე დავარცხნილ-დამაკიაჟებული ბუჩას სამსახურის ჭუჭყიანი ნივით, გავქანდი სახლში, სადაც ბუჩა უკვე მოსულ იყო და "ქალი არ არის" სიტუაცია დახვდა :D

ჩავიცვი და სასწრაფო წესით გავქანდით ტაძარში. აი ჯვრისწერა რომ მახსენდება, ყოველთვის მეღიმება, როცა ურთიერთობაში გაჭედვები მაქვს, ყოველთვის მაგ მომენტს ვიხსენებ, განსაკუთრებით კი იმას, ამბიონზე რომ ვიდექით. მახსენდება ის დამოკიდებულება რაც მაშინ მქონდა და რეფრეშივით ყველაფერი სწორდება და ბედნიერად ვგრძნობ ისევ თავს. :)

ჯვრისწერის მერე წინა დღეს შერცეულ რესტორანში წავედით, იმიტომ რომ საერთოდ არ ვაპირებდით სუფრას, წინა დღემდე იმედი გვქონდა რომ ბუჩას ვიზას მისცემდნენ, ხოდა ამ გერმანიის ფულით პატარა სუფრა შევუკვეთეთ დიღმის სტანდარტულ რესტორანში.

სულ ეს იყო, შაბათი რომ დაღამდა, ბუჩამ თავისი ხელით, ფეხით და მანქანით წამიყვანა აეროპორტში და გავფრინდი საქორწინო მოგზაურობაში მარტო :D

ორივე ერთად საქორწინო მოგზაურობაში ჯერ არ ვყოფილვართ, ეს სიამოვნება ჯერ კიდევ წინ გვაქვს და იმედი მაქვს აუცილებლად ავისრულებ.

ხო, აი რამდენი სტამბულის აეროპორტში ვხვდები, იმდენჯერ მიჩნდება შეგრძნება რომ მე და ბუჩა აუცილებლად ამ ქალაქში უნდა მოვხვდეთ, ხოდა ალბათ მასეც ვიზავთ.

4 წელი მგონი არ არის ცოტა ხო? მე აბა რატომ მაქვს იმის შეგრძნება რომ ჯერ კიდევ "ახალი ცოლ-ქმარი" ვართ? ბუჩას პირიქით, გონია რომ უფრო მეტი ხანი ვართ ერთად, იმდენი რაღაც მოხდა ჩვენ ცხოვრებაში. ის ხელშესახები კრიტერიუმებით ზომავს, მე- ხელშეუხებელი და ალბათ ამიტომ არის ეს განსხვავება.

»»  read more

Tuesday, February 14, 2012

აბორტი

ჩემმა ნაცნობმა აბორტი გაიკეთა. ძალიან მინდოდა რომ არ გაეკეთებინა. მე რა, მე ვინ მეკითხება, მაგრამ რომ ვიცი რომ ცოცხალი ბავშვი კვდება, დედა კლავს, ძალიან მტკივა და მეტირება.
წინა თვეშიც გაიკეთა ერთმა გოგომ აბორტი.
მიზეზებს იგონებენ, რომ გაამართლონ...
არადა არც ოჯახური პრობლემები, არც ფინანსური, არაფერი არ არის იმხელა მნიშვნელობის რომ ადგე და ბავშვი გაწირო და მოკლა.
პატარა, უსუსური არსება, რომელსაც კლავ და არ აძლევ საშუალებას თავი დაიცვას....იცოცხლოს!

ჩემი დაქალის მეგობარი როცა კვდებოდა და აგონიაში იყო, ცოლს ეუბნებოდა, ბიჭებს მიხედე, ძალიან გთხოვო, ცოლმა უთხრა გოგოები გვყავსო, არა, მაგათზე არ გეუბნები, ბიჭებზე გეუბნები, ერთს თვალები ტკივა და ტალახში ყრიანო.
ცოლს 2 აბორტი ქონია გაკეთებული, ქმარმა არ იცოდა.

მერე იდგნენ და იძახონ, ბავშვი არ არის, ჩანასახიაო.
როდიდან ეძლევა ამ ჩანასახს სული და ხდება ცოცხალი არსება?
სანამ არ დაიბადება? არადა მუცელში ხომ ხედავ, რომ ცოცხალია და არსებობს. ის, რომ პატარაა და ვერ ხედავ, ამიტომ არ არსებობს და ცოცხალი არაა და ამიტომ უნდა მოკლა?

ძალიან დავიგრუზე!
არაფერი არ ღირს იმად, რომ საკუთარი შვილი მოკლა, პატარა უმწეო არსება!
»»  read more

Tuesday, February 7, 2012

ემოციები

შაბათს მარიამი ექიმთან მყავდა.
ჩვენს წინ ერთი ქალი იყო 6 თვის ბავშვით, რომ შევედი იმ წუთას გავიდა კაბინეტიდან და გავიგე ექიმის სიტყვები თავის თანაშემწეს რომ უთხრა, ესე იგი ამას "ცდს" დაუდასტურდა ლამისაა მოვკდი ქალიო.
ცდ-ზე ეგრევე ცერებრალური დამბლა მომივიდა თავში. და იმის მერე არც ამომდის თავიდან. მით უმეტეს რომ ვნახე ბავშვიც და დედაც. არადა ისევ კითხვა, რატომ? არასწორი კითხვა, არასწორი... მაგრამ გულიდან ამოსული. არ ვიცი, ძალიან მეცოდება. კიდევ ერთ ტრაგედიას შევესწარი ფაქტიურად. 6 თვის ბავშვი, პაწაწინა და საყვარელი.

და კიდევ ერთი ემოცია, რისი დაწერაც ძალიან დიდი ხანია მინდა, იმიტომ რომ ვერაფრით ვერ ვიშორებ და სულ ჩემთან არის. აი ამ პოსტის მერე ავალბარში მომიწია წასვლა, ფერისცვალების დედათა მონასტერში. სატრაპეზოში იღუმენია მარიამიც იყო, ძალიან ბევრი სითბო მივიღე, ეკატერინემ დააყაჩაღა დედები კამფეტებით :) პროდუქტები უნდა წამეღო მაიასთვის და ერთ-ერთი დედაო გამომყვა ჰოსპიდან ავიღებ ზეთს და პურსო.
რომ შევიდა დიდ ხანს არ გამოსულა, გამოსვლისას კი სხვა დედაო შეხვდა და ეუბნება:
- აი დედაო, ის გოგო კვდება, პატარა.....დედა მარიამი ეკითხება გეშინიაო? ...... კი... დედაო, მეშინია ცოტაო....
არ ვიცი იმ გოგოს სახელი, ვიცი რომ სადღაც 32-33 წლის იყო. იმის მერე არ მივსულვარ ფერისცვალების ტაძარში, უფრო სწორედ ვიყავი მაგრამ არ მიკითხავს არაფერი.
უბრალოდ წარმოვიდგინე როგორ კარგავს ყველაფერი აზრს როცა იმ მომენტამდე ხარ მისული, როცა ერთი ნაბიჯი და უკვე იქით ხარ. როცა გეშინია. გაგიმართლებს, თუ დედა მარიამი გეყოლება გვერდზე და დაგამშვიდებს.

გალაქტიონის ერთ ფრაზაზე დაგვაწერინეს ქართულის ოლიმპიადაზე თემა. "და ყოველივე როგორ ნაზდება, როცა ახლოა მზე შემოდგომის". სხვა ლექსია, სხვა პათოსი, სხვა აზრით ნათქვამი...
უბრალოდ მე ვიგებ ისე, სხვანაირად. აი ისე, რომ როცა ახლოს ხარ სიკვდილთან, უფრო რბილდები და შემწყნარებელი ხდები. უცბად იფერთხავ იმ ზედმეტ რაღაცეებს, რაც სიმსუბუქეში, სიმარტივეში, ღმერთთან ახლოს ყოფნაში გიშლის ხელს. ...

ძალიან ყინვებია.
ყოვე ღამე, ვდგავარ და ფანჯრიდან ვიყურები. მეშინია ვინმე არ დავინახო უსახლკარო ღამე გარეთ. არ ჩანან, არადა ხომ არიან. სულ ვფიქრობ სად შეიძლება შეაფარონ თავი. სადარბაზოში, მიწისქევშა გადასასვლელში, კიდევ სად? ... მე მანქანიდან შენობამდე ვცივდები და მერე შენობაში თბილა მაინც. ისინი სად თბებიან?

ძალიან მტკივა.... თუმცა ეტყობა არც იმდენად რომ ჩემი კომფორტი მოვიკლო. სინდისი მქეჯნის როცა გარეთ ცივა და მე მანქანაში ვზივარ. რით ვარ იმათზე უკეთესი რომ მეც ფეხით არ დავდივარ ქუჩაში? აკბათ არასწორია ასე ფიქრი. მაგრამ უბრალოდ განვიცდი.... ქმედებაზე გადასვლაა საჭირო.
»»  read more

Wednesday, December 14, 2011

ასათიანის კაბინეტი


აი უბრალოდ მომავალში, როცა ძალიან დატვირთული ვიქნები, რომ გადავხედო ამ პოსტს და მივხვდე რომ თურმე ყველაფერს გადაიტანს ადამიანი. ჩემი დღის რეჟიმი ამ კვირაში:
ორშაბათი:
- ღამე რა თქმა უნდა ყოველ 2 საათში პოსტზე იყავი დამ არიამს ვაწოვებდი ძუძუს.
- დილIთ, 7:30-ზე მაქსიმუმ გამაღვიძა ეკატერინემ, ჩავაცვი, მულტფილმები ჩავურთე;
- გავაკეთე მაკარონი ტუნათი და დავადგი ლობიო.
- გაიღვიძა მარიამმა, ვაჭამე, ჩავაცვი;
- გავაუთოვე ბუცას მაიკა და საროჩკა;
- მოვიდა მეგი, წავედი მე სამსახურში, ეკატერინე წავიყვანე ბაღში.
- სამსახურში: გავაკეთე რამოდენიმე ხელშეკრულება, წვრილმანი საქმეები, და წავედი ნავთლუღში ხელშკერულებაზე ხელის მოსაწერად.
- გამოვიყვანე ეკატერინე და მოვედი სახლში
- ჩავზილმე ლობიო, მოვშუშე ხახვი და აღმჩნდა, რომ მწვანილები ვერ ვიპოვე, არადა ვიყიდე, მახსოვს, ესე იგი ნაგავს გადავაყოლე.
- 6:00 დამირეკა ერთერთმა ბინის მეპატრონემ და მიღება-ჩაბარებაზე მოსაწერად დავიბარე სახლში.
- ჩავედი, ხელი მოვაწერინე და გავედი მაღაზიაში, მწვანილების და პურის საყიდლად.
- ამასობაში შევხვდი კიბორგას და ამოვედით სახლში. და საიტზე ვუხსნიდი რაღაცეებს.
- კიბორგა წავიდა, მეგი წავიდა;
- ნანუკასთან ერთად ვაკეთებდი მათემატიკას. პარალელურ რეჟიმში ეკატერინეს კაპრიზებს ვასრულებდი და მარიამს ვაჭმევდი და ვაწყნარებდი.
- დავბანე მარიამი, ვაჭამე, დავაძინე.
- ეკატერინე მგონი არ დამიბანია, დავაწვინე.
- დავჯექი კომპიუტერთან სამუშაოდ, დავიწყე რაღაცეების კეთება და აღმოჩნდა რომ ფლეშკა დავკარგე.
- ჩამეძიან 11:30-ზე, მარიამმა გამაღვიძა 1-ზე; მერე 4-ზე, ამასობაში გამახსენდა რომ ფლეშკა შევინახე კოსმეტიჩკაში, ვიპოვე და ავდექი რომ საიტზე მემუშავა. რაც შესაძლებელი იყო, გავაკეთე და 8 იყო დაწყებული, ჩავუწექი ეკატერინეს, და მივაძინე. ჩამეძინა მეც, გამეღვიძა 9-ზე.
სამშაბათი:
- გამეღვიძა 9-ზე;
- ეკატერინემ გაიღვიძა, ვაჭამე, თავი დავიბანე, გავიშრე (ვინც იცის რამხელა დაა როგორი თმა მაქვს, მიხვდება, რატომ არის ეს ამბავი აღნიშნვის ღირსი).
- მარიამს ვაჭამე;
- ეკატერინე ბაღში, მე-სამსახურში.
- სამსახურში: ბიუჯეტი გავიარეთ და სხვა წვრილმანი საქმეები;
- გავედი ბანკში, ქეში უნდა ამეღო და სამსახურში მომეტანა,ფეხით წავედი თათასთან, შეცდომით გადარიცხული თანხის გასასწორებლად (სხვის შეცდომის), დავბრუნდი ისევ ფეხით უნივერსიტეტში და გავიქეცი ეკატერინეს გამოსაყვანად;
- საღამო სტანდარტულად: ნანუკას მათემატიკა, ეკატერინეს მულტფილმები, მარიამს ძუძუ.
- დავბანე მარიამი, დავაძინე იდეაში, მაგრამ გაიღვიძა მაინც ხმაურზე.
- დავიწყე სუპის კეთება. გავრეცხე ჭურჭელი.
- მოვიდა ბუჩა. მარიამი დააძინა ხელში;
- გავაკეთე სუპი, ყვავილოვანი კომბოსტო მაიონეზში;
- დავჯექი საიტზე სამუშაოდ.
- 2-ზე გაიღვიძა მარიამმა და ვაჭამე და დავწექი;
- 3-ზე ისევ გაიღვიძა, დავაძინე და ამასობაში ეკატერინემ გაიღვიძა;
- მარიამი დავაძინე თავის ლოგინში და ეკატერინე წამოვიყვანე ჩემთან.
- დაიძინა ეკატერინემ, გადავაწვინე თავის ლოგინში, დავიძIნე მეც, ამასობაში გაიღვიძა მარიამმა;
- ვაჭამე, დავიძინეთ; გავიღვიძე 7:45-ზე;
ოთხშაბათი:
- გავიღვიძე 7:45-ზე;
- გავაკეთე მოხალული ვერმიშელი;
- ჩავაცვვი ეკატერინეს, ამასობაში დამირეკეს ტელეფონზე და სანამ მე ვლაპარაკობდი, ეკატერინემ ვერ მოასწრო კურტკის გახდა და ჩაიფსა; დავბანე და გამოვუცვალე;
- წავიყვანე ეკატერინე ბაღში;
- მოვედი სამსახურში და ვმუშაობ საიტზე ცალკე, ბიუჯეტზე ცალკე;

ხოდა, ძლივს მანიკური გავიკეთე დღეს დილით :)

მეძინება, გადაღლილი არ ქვია ამას რაც მე ვარ; უბრალოდ იმედი მაქვს, რომ როდესმე, მოვრჩები ამ საიტს, ჩამთავრდება დეკემბერი და ბიუჯეტები და დავისვენებ. მთავარია იქამდე გავძლო. :(

პ.ს. ლოლ, ხო, ყველაზე სახალისო ამ ალიაქოთში იყო კიბორგას კომენატარი ჩემ ნათქვამ, "აუ, ბოდიში ვერ გაცილებ"-ზე, "მაცილებ კი არა, ნორმალური რომ ხარ საერთოდ, მიკვირსო" :D
»»  read more
Related Posts with Thumbnails