მე

ჩემი ცხოვრება სიტყვებით... ხანდახან სურათებითაც :)

Monday, February 1, 2010

Multinational Environment


ECMI-ში მუდმივად გვყავს ინტერნები უცხოელებიც, ქართველებიც ხანდახან.
ეხლა 2 ინტერნი გვყავს, 2 უცხოელი, 1 ქართველი.
ქართველ ინტერნზე არ მინდა საუბარი, ამ პოსტს უცხოელებს ვუძღვნი :)

ვინსენტი კანადიდანაა. საქართველოში 30 დეკემბერს ჩამოფრინდა. ჩვენი ოფისი საახალწლოდ დაიკეტა 11-მდე, ხოდა რაღაცნაირად მეცოდებოდა, მარტო რომ იყო ამ საახალწლო დღეებში. აეროპორტიდან მოყოლებული რაღაცნაირად ”ვპატრონობდი” თითქოს. ყველაზე ცუდი ისაა, რომ მობილური კანადაში დატოვა, აქ ძალიან დავიჩარჯებოდიო, მეთქი ჩამოგეტანა და აქაურ ბარათს ჩავდებდით-თქო. თვითონ მაინცდამაინც არ განიცდის ამ უტელეფონობას. იმ ახალი წლის დღეებში, მეილით და სკაიპით ვკონტაქტობდით. ხოდა რომ მოვედით 11-ში, სალომემ მითხრა ამას მგონი დედად მიაჩნიხარ თქო. ქართველმა ინტერნმაც კარგად ”უპატრონა”. მეგობრობენ ეტყობა.
ძალიან კარგი ტიპია ეს ვინსენტი. ფრანგულენოვანი უფრო მგონი ვიდრე ინგლისურენოვანი. ან შეიძლება კანადაში ყველა ასეთი ინგლისურით საუბრობს. 25 წლისაა, ძააალიან, ძალიან მაგარი ტიპია. თან ქართველი კარგი ტიპებისგან განსხვავებით, მაგისტრატურას ამთავრებს ეხლა და თავის საკურსო ნაშრომის გამო ჩამოვიდა აქ. ბუჩას ვეუბნები, მგონი უნდა იეჭვიანო -თქო :D .
მართლა ძალიან მომწონს, მერე დავფიქრდი, რომც გავეპრანჭო, მაგარი სასაცილო პონტი გამოვა, ვიღაც დიდი დეიდა ეპრანჭება თქო. სულ მაინტერესებს მაგხელების თვალში ”დეიდა” ვარ თუ ჯერ კიდევ ახალგაზრდა :)
ნანუკა ამას წინათ ვიღაცაზე ყვება, დიდი ქალიო, მეთქი დიდი რამხელა, ჩემხელა თქო და კიო. ესე იგი ”დიდი ქალი ვყოფილვარ მეც”.
მეორე ინტერნი ნიგერიელია, სილვესტერი ქვია, ადვილად წარმოსათქმელი სახელად. ისე ძალიან უცნაური სახელი და გვარი აქვს. დიდი ხანია აქ არის. მანქანის სამრეცხაოზე მუშაობდა. ჩვენი ოფისის წინ. პარალელურად ევროპის სკოლაში სწავლობს (უნივერსიტეტის მე-2 კორპუსში რომ არის) პოლისი სთადიზე მგონი. ტომი ცოტა ხანი კითხულობდა მანდ ლექციებს, და როგორც საუკეთესო სტუდენტი, ისე დაახასიათესო. იანვრიდან ავიყვანეთ ინტერნად. ძალიან ჩუმია, მაგრამ საქმე საქმეზე რომ მიდგება, საკმაოდ მიმწოლიცაა. თუმცა მეორეს მხრივ მორიდებულია საკმაოდ. თუ რამე უნდა არც კი ამბობს. ერთად ცხოვრობენ ვინსენტი და სილვესტერი. ვინსენტი ამბობს დღეს დილით გამოვედი ოთახიდან და ვხედავ სილვესტერს შუა ოთახში ძინავსო. ვიფიქრ ტელევიზორის ყურებაში ჩაეძინა თქო და თურმე არა, თავის ოთახში შეცივნია და გამოსულა შუა ოთახში.
ხოდა დღეს დილით თათბირზე, გევრდიგვერდ ისხდნენ: ვინსენტი მაიკაში (კანადელია და თვლის რომ ძალიან ცხელა ჩვენთან) და სილვესტერი ჯემპრში (ნიგერიელია და თვლის რომ ძალიან ცივა აქ). აი ეს არის multinational environment :D

იმაზე, რომ თავი რასისტი მეგონა, ცალკე პოსტს დავწერ :)
»»  read more

Thursday, January 28, 2010

ეკატერინეს ვიზიტი კინოში

ბოლო რამოდენიმე წელია 3D კინოს ან მულტფილმის ნახვაზე ვოცნებობ. ბავშ[ობაში ძალიან მიყვარდა სტერეო სურათები :)
საყოველთაო აჟიოტაჟი, რაც ავატარმ აგამოიწვია და ასევე საყოველთაო მოლოდინი, ”როდის გავა ავატარი ამირანში”, საკმაოდ გულგრილს მტოვებდა ისევე, როგორც ზოგადად ფილმები. მერე ისევ ლანდიშ-ზე წავიკითხე რომ თურმა ავატარამდე მულტფილმი გადის 3დ-ში და გადავწყვიტე კინოში წასვლა ნანუკასთან ერთად. მულტფილმები მიყვარს, 3დ- მაინტერესებს.
ნანუკასთან ზოგადად ასეტი დამოკიდებულება მაქვს: ”თუ დაიმსახურებ, მაშინ.... ”. მინდა ვთქვა რომ დამსახურებით მაინცდამაინც არ დაუმსხაურებია, მაგრამ რადგან გუშინ ბოლო დღე იყო, 8 საათზე მაინც წავედით. მანამდე ეკატერინე მივიყვანე დედაჩემთან დასატოვებლად. ბუჩა სამსახურში გვიანობამდე რჩებოდა და სხვა შანსი არ იყო...
აი აქ იწყება ყველაზე საინტერესო.
დედაჩემის სახლი რატომღაც არ მოსწონს, რატომ ვერ ვხვდები. პლუს, დედაჩემს აღარ აქვს უკვე პატარა ბავშვისთვის ნერვები, მამაჩემის იმედი უფრო მქონდა, მაგრამ სულ ტყუილად...
ეკატერინემ რომ დაინახა რომ პალტოს არ ვიხდიდი, მიხვდა რომ მივდიოდი და დაიწყო ტირილი. ტირილი, ისტერიკა მუშტების მოკუმვა, თავზე ხელების დადება. მოკლედ ნახევარი საათი ამ მდგომარეობაში იყო, თან შიოდა, მარტო ჩემთან ჭამდა.
რა მექნა?
ნანუკაც პატარაა, ეტყობა იმდენად უნდოდა კინოში წასვლა, რომ საკუთარი ეგოიზმი ვერ დაძლია და წავიდეთო, მაინც იძახდა.
ბოლოს მოვკიდე ხელი და ეკატერინესთან ერთად გავეშურეთ კინოში.
სალაროსთან რა თქმა უნდა რიგი დაგვითმეს.
ზემოთ რომ ავედით კინო დაწყებული იყო, შესასვლელში რა თმქ უნდა ყველას გაუკვირდა ეკატერინეთი რომ დაგვინახეს, შეგეშინდებაო, უთხრეს, მაგრამ დავიკიდე. ”ეკატერინეს გამო ნანუკა რატომ უნდა დავჩაგრო”-თქო (ეს ფრაზა გუშინ ატოტრენინგივით მქონდა საღამოს 8-დან 10 სთ-მდე) და დარბაზში შევედით.
ეკატერინეს დასაწყისში მოეწონა, დიდი ტელევიზორი გაეჩითა უცბად. მაგრამ მერე რაღაც მომენტში ახლო კადრში რაღაცამ დაიღრიალა და აი მანდ დაგვერხა...
ნანუკას ვეუბნები, უნდა გავიდე თქო, ნანუკა მეუბნება, ვაიმე დედა მეშინია არ გახვიდეო. ამასობაში გამახსენდა რომ ეკატერინეს კივილი ნაწილობრივ იმითიც იყო გამოწვეული, რომ შიოდა და პეჩენია მივეცი. ასე გავქაჩეთ კიდევ 5 წუთი. ამასობაში პეჩენია გათავდა და ფილმშიც ახალი დიდი და ხმაურიანი კადრი გაიჩითა.
ნანუკამ თქვა, გადით, აღარ მეშინია, თუ რამეა თვალებს დავხუჭავო და გარეთ გამოვედით.
ჯერ ვათვალიერეთ პოპკორნს როგორ აკეთებდნენ.
მერე ვიარეთ ბევრი, მერე იქ მომსახურე პერსონალს სათითაოდ გაუღიმა და ყველასთან მივიდა. თავის ჭკუაზე ატარა. მღეროდა ”აააა” და თან ტუჩებს სასაცილოდ კუპსავდა, იპრანჭებოდა. ვის ახსოვდა დედა, ამდენი ხალხი დატრიალებდა თავს. ერთმა გოგომ დაამუღამა რომ ბოხი ხმა ქონდა და ”ეკატო, ეკატო”-ს ეძახდა ბოხი ხმით, მე ვიხალისე მაგაზე მაგრად.
ფოიეში ვიჯექი მაგიდასთან და ერთი სული მქონდა თავი დამედო და დამეძინა, მაგრამ იქ ერთი შვილი ერთობოდა, აქ -მეორე. აი ესაა დედობრივი გრძნობა...ოოოჰ...
საათნახევარი გაგრძელდა ჩემი ვიზიტი კინოს ფოიეში...
თვითონ ფილმზე ვერაფერს ვიტყვი, რაც ვნახე, მომეწონა. ის ეფექტიც მაგარი იყო და ძალიანაც ვისიამოვნე.

პ.ს. პრინციპში ისე მომეწონა 3დ, რომ მაგის ხათრით ავატარზეც ვაპირებ წასვლას, რის ნახვასაც არაფრის დიდებით გუშინდელ დღემდე არ ვაპირებდი :)
»»  read more

Tuesday, January 26, 2010

blogging




სულ დავიბენი...
გავჭედე ანუ...
ვის რაში ჭირდება ჩემი პირადი ცხოვრების დეტალები, რომ ვწერ.
თუმცა მეორეს მხრივ ისიცაა, რომ ჩემთვის ვწერ.
რომ ვკითხულობ ძველ პოსტებს, მიხარია, იმ დღეს ვიხსენებ. ვნანობ კიდეც რატომ უფრო ხშირად არ ვწერდი თქო.
ალბათ უფრო დღიურივითაა ჩემი ბლოგი ჩემთვის.

ამას წინათ ერთი ბლოგი აღმოვაჩინე და ჩემდა უნებურად ფანი გავხდი, http://landish.ge/ ძალიან მომწონს, წერითაც კარგად წერს და პოსტების ბოლოს წაკითხვაც არ მჭირდება ისე ვაკლიკებ რეკლამებს რომ ხან მესიჯის, ხან ბილეთის, ხან კიდევ ”პურის ფული” ვაშოვნინო ბლოგის ავტორს.

წავიკითხე კიდევ http://doin.ge/ - არაჩვეულებრივად წერს.
დროის უქონლობას რა ვუთხარი, თორემ სურვილი კი მაქვს, ჩავუჯდე და ყველა საინტერესო ბლოგი წავიკითხო.

დრო დაცოტავდა :)

როცა რაღაც გადაწყვეტილება მაქვს მისაღები, რამოდენიმე დღე ვფიქრობ. აქამდეც გაჭედილი ვიყავი სხვების საინტერესო ბლოგებს და ჩემ სხვებისთვის არასაინტერესო ბლოგს შორის, ბოლოს მივხვდი, რომ ბლოგი მე მჭირდება პირველ რიგში და ეს პოსტიც დავწერე.

პ.ს. გულში სულ ვეკითხები ჩემ თავს, ამ პოსტს იმიტომ ხომ არ ვწერ, რომ დამიკომენტირონ რომ ”არა, ვკითხულობთ, გვაინტერესებს და ა.შ” , მაგრამ მგონი არა... მაგიტომ არ ვწერ ნამდვილად :)
»»  read more

Sunday, January 17, 2010

მაისურები (აქა მაიკები) გასაყიდად






15 ლარი ღირს. მოკლემკლავიანებია.
ხარისხით იხევს მაიკა.გეს მაისურებს

ვისაც გინდათ მითხარით








»»  read more

Tuesday, January 12, 2010

1 წლის გავხდით

back to work.
back to routine.
back to life.

არ მიყვარს დასვენებები. შვებულება მიყვარს, შაბათ-კვირაც. მაგრამ ასე უაზროდ გაჩხერილი დასვენების 10 დღე, ამ საახალწლოდ რომ გვაქვს ხოლმე, უფრო ცუდია, ვიდრე კარგი. უაზროდ ბევრი საქმეა წლის ბოლოსთვის. შენ კიდევ უნდა დაისვენო...
თუმცა ამ 10 დღეში ერთი მნიშვნელოვანი ფაქტი ის მოხდა რომ ეკატომ ძუძუს დაანება თავი. ნანუკას შემთხვევა რომ მახსოვდა, მორალურად ძალიან დიდხანს ვამზადებდი ჩემ თავს ამ პროცესისთვის. ჩემდა გასაკვირად, ვერც კი გაიგო, ისე გადავედით უძუძო სტადიაზე. პირველი ორი ღამე რომ იღვიძებდა, რაღაც უნდოდა, მაგრამ რა, ვერ ხვდებოდა. ვიხუტებდი და ისე ვაძინებდი. ღამე ჯერ კიდევ იღვიძებს, მაგრამ წყალს სვამს, ან უბრალოდ მოვეფერები და იბრუნებს ძილს. დილით ადრე მაწონს და პეჩენიას ჭამს და არის ცხოვრებისგან ბედნიერი :)
ძალიან ღრუტუნაა...
როცა შია, ისეთ ამბავს გვაწევს, თავზე გვამხობს ყველაფერს. თან გამომხატველად იძახის ”მნააა, მნააა” და თვალებს ქაჩავს. გუშინ მუშტების შეკვრაზე გადავიდა და სულ დადადადადა-ს მეძახდა, მაჭამეო. კოვზს რომ პირთან მივუტან, რაც შეიძლება დიდ პირს აღებს რომ ბევრი საჭმელი ჩაეტიოს.
3-ში 1 წლის გახდა.
ნათესავებ-ნათლიები გვაყვდნენ.
ეკატო მიხვდა რომ რაღაც მის გარშემო ხდებოდა და ჭკუაზე არ იყო.




ნათლია შალვამ ძალიან ლამაზი კაბა მოგვიტანა თავის ჟაკეტით და სასწრაფოდ შევიცვალეთ ჩაცმულობა :)
ბედნიერი ეკატო მშობლებთან ერთად :)
»»  read more
Related Posts with Thumbnails