მე

ჩემი ცხოვრება სიტყვებით... ხანდახან სურათებითაც :)

Saturday, May 23, 2015

ჭიქა ყავა

ყავის დალევა მთელი რიტუალია. ლუდისაც. თუმცა ლუდს სხვა სიტუაცია და შეგრძნება მოაქვს და სჭირდება.

ყავა არის ჯერ არომატი, მერე ფრთხილად მოსინჯვა, ცხელი ხომ არ არის და თუმცა ცხელია, მაინც ნელ-ნელა მიეპარები და დალევას იწყებ.

შაბათია. მთელი კვირა ისტერიულად ვიჭიხვინე, მგონი დღიურის წერა უნდა დავიწყო რომ სიბერეში წავიკითხო რამდენ რამეს ვასწრებ დღის განმავლობაში. ბუჩა და ნანუკა სახლში არ არიან. თომას ძინავს, ეკატერინე და მარიამი თავიანთ ოთახში ხატავენ და კონცერტისთვის ემზადებიან. სრულიად ოჯახი ნასაუზმებ-დაბინავებულია. მე მაგიდაზე შემოვაწყე ფეხი და ყავის სმა დავიწყე.

ტელევიზორი გამორთულია. სიჩუმეა და მე ყავას ვსვამ. უცბად განათდა....
რატომ მსიამოვნებს ყავის სმა ასე ძალიან....
საკუთარ თავთან ვრჩები მარტო და ჩემი ცხოვრების იმ ნაწილს ვიპარავ რომელიც მარტო ჩემია.
პირველად მივხვდი ამ ინტიმს... საკუთარ თავში დაბრუნება - აი ეს არის ყავის თერაპია :)

»»  read more

Saturday, January 3, 2015

აჰაიდა საახალწლო

როგორ არ მიყვარს შემაჯამებელი პოსტები. არც არაფერს ვაჯამებ. ვზივარ სამსახურში, გიორგის გაკეთებულ უუუგემრიელეს ყავას ვსვამ (კონიაკით და კარიცით) და ვცდილობ ამით შევივსო ის ბედნიერების ნაწილი, რაც სახლში დავტოვე.

დღეს ეკატერინეს დაბადების დღეა, მაშინაც შაბათი იყო, რომ გაჩნდა. საყვარელი და პაწაწუნა. კიდევ ერთხელ რომ მაგრძნობინა, რა მაგარია როცა ახალ სიცოცხლეს აჩენ. :)
სიცხე აქვთ მარიამსაც და მაგასაც, ამიტომ დაბადების დღე შემდეგ კვირას  გადავიტანეთ. სახლში მხოლოდ ტორტი გვექნება. საჩუქრებსაც ელოდება აშკარად, რამეს მივუტან ალბათ, არ ვიცი, რას.

დღესასწაულები როგორც წესი არ მიყვარს, ირევა ის დალაგებული წესრიგი და თანმიმდევრულობა და ერთი სული მაქვს როდის ჩადგება ყველაფერი ისევ რეჟიმში.
თუმცა ძალიან მიჭირს ეს გრაფიკი და ამ გრაფიკით მუშაობა. ძალიან მიჭირს ბავშვების დატოვება, განსაკუთრებით შაბათს - როცა ოჯახის წევრებს სახლში ვტოვებ და მე აქ მოვდივარ.

31-ში საშინლად მძიმე განწყობაზე ვიყავი - ერთი გოგო ღუდუშაურში სიკვდილს ებრძოდა. ერთი ბერი იტალიაში გარდაიცვალა. კიდევ ერთი ბერი ავარიაში მოყვა და 5 შვილი დარჩა, ყველაზე პატარა 3 კვირის. :( ამ განწყობით ძნელია იმხიარულო. თუმცა პატარებს რას ვერჩოდი? თოვლის ბაბუამ მოუტანა პონების რაღაცეები და ჭკუაზე არ იყვნენ. :)

შობა მოდის - ძალიან მიხარია. მგონია რომ რაღაც სიმშვიდეს მომიტანს. ყველა მარხვის მერე რაღაც ახალს ვხვდები ჩემ თავში. ამჯერად არ ვიცი, რა "ვისწავლე", მერე გამოჩნდება.

ბედნიერი შობა ყველას :)

პ.ს ამასობაში ყავა ბოლომდე დავლიე და გრადუსმაც აიწია :)
»»  read more

Monday, November 24, 2014

ნოემბერი

გარეთ ძალიან ნოემბრული ნოემბერია. მოქუშული ამინდი არ არის (ყოველ შემთხვევაში არ იყო 2 საათის წინ) მაგრამ სუსხია. უკვე თითქმის დეკემბერია. ყოველ 1 დეკემბერს თავში გრუშეს ფრაზა მიტრიალებს -"ზამთარი ხომ მაინც გავა და გაზაფხული ხომ მაინც მოვა". გუშინ ნანუკას ვეუბნები არ მიყვარს შემოდგომა -თქო. სექტემბერი თითქმის ზაფხულია, ნოემბერში ცივა. სამაგიეროდ ოქტომბერი მიყვარს ძალიან. აღმოჩნდა რომ პრინციპში იყოს თავის შემოდგომა, არაფერს მიშავებს.

დღეს ტაძარში ვიყავი და იქვე, სამშობიაროს ეზოში ქალი ეზოს გვიდა და სუროები აწია რომ მათ ქვეშ გამოეგვა. წარმოვიდგინე იგივე სცენა მარტში, სხვა სიხალისით გააკეთებს იგივეს. ზოგადად, "თითქმის გაზაფხული" ბევრად უფრო პოზიტიურია, ვიდრე "თითქმის ზამთარი", მიუხედავდა ტემპერატურის იდენტურობისა.

რაღაც "გადაგორების"  ფენომენია. აი ზამთარი გადავაგორეთ, აი ზაფხული გადავაგორეთ. გარდამავალ სეზონებს არ "ვაგორებ" - თავისით გორდებიან ან იქით ან აქეთ.

ეხლა იმ მდგომარეობის გადაგორება მინდა რაც სავარაუდოდ ორშაბათიდან მექნება და რასაც უმუშევრობა ქვია.

2 თვე ვიმუშავე ერთ კერძო კომპანიაში, სადაც ეხლაც ვზივარ და ვმკითხაობ, გარეთ ჯერ კიდევ მზეა თუ უკვე ღრუბლებიც. აბსოლუტურად უფანჯრო ოთახში, თუმცა ძალიან ლამაზ ინტერიერში. არც თუ ისე შესაფერის თანამდებობაზეა და საშინელი გრაფიკით.

შაბათს მუშაობა არის კატასტროფა. საშინელება. ნუ "ოჯახის" ქალებისთვის განსაკუთრებით. არ არის საკმარისი 1 არასამუშაო დღე. ვერ ეყოფი სახლის საქმეებს, საჭმელს და ყველა ბავშვს ერთად. საკუთარ თავზე და ქმარზე აღარც ვლაპარკობ. მერე, ბავშვები რომ გაიზრდებიან, ალბათ უფრო გავქაჩავ, ეხლა მაინც მიჭირს ღამე გაღვიძებების ფონზე ისედაც გადაღლილს.

მაინც სადღაც გული მწყდება რომ მიშვებენ. მომწონს ეს გუნდი. მომწონს რასაც აკეთებენ. მომწონს ჩემი თავი როცა ვმუშაობ. თუმცა იმის მცირე ნაწილსაც ვერ ვიღებ, რასაც ჩემ თავს და ბავშვებს ვაკლებ ჩემი უდროობით.

ზოგადად უფრო სევდიანი პოსტია, ვიდრე ნეიტრალური.
ერთი სული მაქვს 2 საათი გახდეს და არტკაფეში ავიდე ესპრესოს დასალევად.


»»  read more

Tuesday, February 4, 2014

თაგვი

ხომ არის დღეები ცხოვრებაში, რომელიც არ უნდა დაგავიწყდეს და ვერ დაგავიწყდება. ზოგი იმიტომ რომ მაგრად გაგიხარდა, ზოგი პირიქით, მაგრად გეტკინა, ზოგიც შეგეშინდა. მნიშვნელობა არ აქვს რა ხდებოდა იმ მომენტში, დროის გასვლის მერე უმეტესობა აუცილებლად პოზიტიურად გაგახსენდება.
ყოველ ჯერზე, როცა ამ ამბავს ვყვები, სიცილს ვერ ვიკავებ, მართალია, ამბავი ძველია, მაგრამ ძალიან დამწყდება გული რომ სადმე არ დარჩეს:
მაშ ასე, ზაფხულის საღამოა, სადღაც 11 საათი, ნანუკა უყურებს ტელევიზორს და უცბად ამბობს რომ თაგვმა გაირბინა, რა თქმა უნდა მაგარი ვეკაიფეთ მე და ბუჩა, როგორ შეიძლება მეხუთე სართულზე, ახალაშენებულ სახლში მოხვედრილიყო თაგვი, მაშინ, როცა კალიების შიშით ყველგან ბადეები გვაქვს აკრული. 15 წუთის მერე, ტახტზე ვიჯექი და ზუსტად ფეხებთან გამირბინა თაგვმა და გაიქცა შემოსასვლელისკენ, თუმცა იქ არ გასულა, პიანინოს ქვეშ შეძვრა. მე სასწრაფოდ წამოვხტი, საძინებლების კარები დავკეტე და შემოსასვლელის "კამოდებით" გადავხერგე საძინებლებისკენ მიმავალი გზა.
ბუჩა მიხდვა რომ მისი გეგმები, მალე დაეძინა, გადაიდო და დაიწყო ბრძოლა თაგვის სახლიდან გასაგდებად.
თაგვმა ამასობაში უფრო უსაფრთხოდ მიიჩნია პიანინოს ქვეშ კი არა, პიანინოში დამალულიყო. ჯოხების, ხმაურების და ბრახუნის მიუხედავად, არ აპირებდა იქიდან გამოძვრომას. რაღა დაგვრჩენოდა, დავიწყეთ პიანინოს დაშლა. მე პირადად პიანინოს დაშლა, მხოლოდ იმ ფიცრების მოხსნა მეგონა რომელიც აქვს აფარებული. ნურას უკაცრავად, მხოლოდ ფიცრების მოხსნამ აანაირი შედეგი არ გამოიღო და ბუჩამ დაიწყო კლავიშების ამოყრა. მე თვალები დამრცა ფართოდ, არც კი ვიცოდი ასე მარტივ მამრავლებლად თუ იშლებოდა ეს პიანინო. კლავიშების ბუდიდან თაგვა წარმატებით გადაინაცვლა დეკასთან, მგონი არ მეშლება სიტყვა. და თან ისე მოხერხებულად დარბის სიმებზე, რომ აღვფრთოვანდით კიდეც.
ბუჩამ გადაწყვიტა თავის კატანა მოეტანა (სამურაის ხმალი), წვრილია და თუ რამეა, მოკლავდა ეგრევე. ყიჟინებით, ბრახუნებით და ა.შ. ვეცადეთ თაგვი თვალსაწიერში მოგვექია რომ მერე ბუჩა დასცემოდა თავზე... ასე მხიარულად გავატარეთ დრო ღამის 2-ის ნახევრამდე. თაგვი პიანინოში - ჩვენ დაქანცულები ტახტზე. ბოლოს თაგვმა, გადაწყვიტა თავი დაენებებინა ჩვენთვის და გამოძვრა და აივნისკენ წავიდა. აივნისკენ გზაში კი ფარდა შემოხვდა და იმაზე აძვრა. ბუჩამ ფერთხა ფარდა, იქიდან, აქედან, ვერ ვნახეთ და დავასკვენით რომ უკვე აივანზე იყო. 10 წუთში თაგვი ფარდიდან ჩამოდის და ხალიჩის ქვეში შერბის. აი ეს იყო გამოუსწორებელი შეცდომა. ხალიჩის ქვეშიდან ვეღარ გაგვექცეოდა და წარმატებით მოვუღეთ ბოლო.
დიდი ბოდიშს ვუხდი ცხოველთა დაცვის საზოგადოებას, თუ აღშფოთდა ბებერი თაგვის მოკვლის ამბავით, მაგრამ მე 3 ბავშვით თაგვთან ერთად ვერ ვიცხოვრებდი.
რაც მთავარია, მე და ბუჩამ დავასკვენით, რომ ფილმი თაგვზე ნადირობა სულაც არ არის კომედიური ჟანრის, არამედ დოკუმენტალური დრამაა.

პ.ს. საიდან მოხვდა თაგვი მეხუთე სართულზე არავინ ვიცით, სამაგიეროდ რატომ მოხვდა, გავარკვიეთ - კაკალი მქონდა შენახული აივანზე ღიად.
»»  read more

Friday, November 22, 2013

მარტო სახლში

 ავად ვარ. რაღაც ვირუსი ავიკიდე და ფიზიკურად ვერ გავქაჩე სამსახურში წასვლა და სახლიდან ვმუშაობ. ვსვამ თაფლ-ლიმნიან და ჟლოიან ჩაის. ვარ თბილად და ღუნღულად.
უბრალოდ ცოტა სუსტად ვარ და ხანდახან მეშინია გული არ წამივიდეს. მერჩივნა მარტო არ ვიყო, მაგრამ ვერავინ მოვა :) ყველა მუშაობს ან თავის პირადი საქმე აქვს, ბავშვებიც სკოლა-ბაღში არიან. ნანუკა მაინც გვიან მოვა, დღეს კინოში აპირებს წასვლას "შიმშილის თამაშებზე". თუმცა საღამოს მაინ ხომ მოველენ სახლში და არ ვიქნები მარტო. :)
ბებიაჩემი წარმოვიდგინე, მთელი დღე რომ მარტოა. მე ვერთობი მაინც, ჩემ ნებაზე წამოვწვები, ვიმუშავებ, ტელევიზორს შევხედავ, ავდგები, გავივლი. როცა ეს არ შეგიძლია, რა საშინელებაა! ცოდოები არიან მოხუცები, არ უნდა ცხოვრობდნენ მარტო.

დღეს დილით პატარას მოძრაობა ვიგრძენი. რა მძაფრი ემოციაა, ვერც კი აღვწერ :)
წავედი, ჩაი დავადგა ისევ :)

»»  read more

Friday, October 4, 2013

სიყვარულები :)

ვითომ ისაა სიყვარული, მარტომ რომ დარჩები და ხვდები რომ უმისოდ ცუდად ხარ? 
თუ ისაა, რომ გიხარია როცა მისი რამე ჟესტი ან გამოხედვა გაგახსენდება? 
თუ ის, როცა ცუდად ხარ და ბოლომდე ცუდად ყოფნის უფლებას რომ არ გაძლევს იმის შეგრძნება, რომ ასეთი გყავს? 
კონტროლის ზონიდან გავდივარ :) 
ასე ნაფერები დამოუკიდებლობა და შინაგანი მიუჯაჭვლობა არ მინდა დაიკარგოს. 
ეს რომ არ მქონდეს, გაცილებით უფრო ცუდი ცოლ-ქმარი ვიქნებოდით. 
რაღაც გვაქვს შეუხებელი. მე -ჩემი, იმას - თავის. 
იმას უფრო გამოსდის ეს, მე უფრო მესაკუთრე ვარ. :) 


ისევ ორსულად ვარ. :)
ახალი პატარა გვეყოლება ბაძაძგუნა-ბურდღუჩა :) 
არც კი მჯერა რომ ამხელა სიყვარული მაქვს გარშემო. 
ადრე ვწერდი, სიყვარული სანთელივითაა თქო. დგახარ და სხვის გულებში შენ სანთელს ანთებ. რაც უფრო მეტი ადამიანი გიყვარს, მით უფრო მეტ ადამიანს აქვს "შენი" სინათლე გულში და მით უფრო დიდი ხდები. დიდი და ძლიერი, მშვიდი და ბედნიერი. :)
»»  read more

Tuesday, June 18, 2013

რაღაც უხილავები ... გულში...

აი რაღაც უხილავი სიმები ....

რაღაცას რომ შეეხებიან და გაგახსენებენ რომ ბედნიერი ხარ, რომ გიყვარს, რომ უყვარხარ, რომ ცოცხლობ, რომ დილა გათენდა, რომ სადღაც ვიღაცას უხარია.

ასეთ დროს მინდა დავურეკო ბუჩას და ვუთხრა, როგორ მიყვარს და ბედნიერი ვარ; ჩავეხუტო ბავშვებს და ვიცინო მაგათთან ერთად; ვაკეთო ბევრი საქმე და ვილოცე ბევრი.
მინდა ვიღაცას დავეხმარო და დავანახო რა კარგია ცხოვრება. მინდა რომ უკეთესი გავხადო სამყარო.

უცნაურია, ხან რა და ხან რა აპროვოცირებს ამ შეგრძნებებს, ხან რა.

ხან ყვავილი, ხან ღრუბელი, ხან რაიმე ლექსი, წეღან ნოდარ დუმბაძის სურათმა იმოქმედა. ვერ ვიტყვი საყვარელი მწერალია თქო, მაგრამ მახსოვს, რამოდენიმე მისი ფრაზა წაკითხვისთანავე ძალიან ღრმად რომ შემოვიდა გულში და იქ რომ ცხოვრობს.

ზოგადად ცხოვრება გულში შენახული პატარ-პატარა ბედნიერებებია.
მადლობა უფალს გათენებული დღისთვის. :)
მერე რა რომ ღამე ბავშვებს დავდევდი და არ მეძინა :D
»»  read more

Tuesday, June 11, 2013

ლოგიკა

არ არსებობს!
ნუ აი ადამიანური ლოგიკით არ ცხოვრობს ეს სამყარო.
ასე რომ იყოს, არც ერთი ბავშვი არ დაიღუპებოდა. ყველა კეთილი ადამიანი იქნებოდა დღეგრძელი და ბედნიერი.
არ არის მასე!
რამდენი ბავში იღუპება ომში ან შიმშილით ან ავადმყოფობით.
დღეს 2 ბავშის გარდაცვალების ამბავი გავიგე - 4 წლის იყო ორივე. შემზარა ისევ :(

თუმცა, მეორეს მხრივ ადამიანური ლოგიკა არ გამოდგებოდა სამყაროსთვის.
მიკერძოებულები ვართ მაინც ადამიანები, ცოდვითი მიდრეკილებებით, რაღაც ქვენა მიზნებით და გამორჩენებით. ვიღაცას თავის ნაცნობის გაქაჩვა და კარგად ყოფნა მოუნდებოდა, ვიღაცას ვიღაცის დასჯა და დაიწყებოდა ისევ ათასი უბედურებები.
ალბათ მასეც იყო თავიდან - ადამის ლოგიკით იყო ყველაფერი სანამ ის ვაშლი არ გასინჯეს. მერე აირია ადამიანური ბუნება, ცოდვილი გახდა და აირია ლოგიკაც და რაღაც არაადამიანური ლოგიკით და სამყაროს წყობით მოვდივართ, ღვთიური ლოგიკით, ასე ეძახის ზოგი წმინდა მამა.

სულ მინდა ვინუგეშო თავი რომ ღმერთი სიყვარულია და ყოველთვის იმას აკეთებს რაც ჩვენთვის საუკეთესოა და დროსაც საუკეთესოს არჩევს, უბრალოდ როგორ გინდა გაიგო ეს, როცა დაბომბილი ან ავადმყოფი ბავშვების სურათს უყურებ? ძალიან ძნელია.
»»  read more

Monday, June 10, 2013

ჭუჭყი

უფრო დაუფრო ვწუხდები ქალაქის გამონაბოლქვით... განსაკუთრებით შუქნიშანთან რომ გავჩერდები. ძალაუნებურად ვიკავებ სუნთქვას, მაგრამ როდემდე? არ გამოვა ისე, რომ საერთოდ არ ვისუნთქო. მერე იმაზე ფიქრს ვიწყებ, როგორ ბინძურია გარშემო ყველაფერი, რატომ ვყიდულობ იშვიათად ძეხვს, სოსისს, ტკბილეულს. მართალია, არაა სასარგებლო ისედაც, მაგრამ ამას დამატებული ათასი ხელოვნური ნივთიერება, რომელიც მაგ პროდუქტებშია, ბევრად უფრო საშიშს ხდის მათ მიღებას.
პური? სად ვიშოვო ქართული ხორბალი, რომ დავაფქვევინო და გამოვაცხო, მეცოდინება, რომ საშიში არაფერია, მაგრამ ვერ ვშოულობ.

სიგიჟემდე შეიძლება მიხვიდე ამ ყველაფრის ფიქრის შედეგად. სადღაც უნდა გაჩერდე. მართლა ხომ ვერ შეაჩერებ სუნთქვას?!

არადა, როგორ მღლის ეს ცივილიზაცია - ტელევიზორი, ინტერნეტი, ტელეფონი. კიდევ კარგი, წელიწადში 2-3 კვირა მაინც ვწყდები ამ ყველაფერს სოფელში და სუფთა ჰაერსაც ვსუნთქავ, სოფლის კვერცხს და მაწონს ვაჭმევ ბავშვებს და სუფთა წყალს სვამენ წყაროდან. ბანაობითაც რიონში ან ლოღორულში ვიბანავებ და სრულად შევიგრძნობ იმ ბუნებას, ღმერთმა რაც მოგვცა და რაც ასე იკარგება ქალაქში.

მახსენდება, 12 წლის რომ ვიყავი, რიონმა გზა წაიღო და ზედ მდგარი ელექტროგადამცემი ბოძებიც მიაყოლა. კვირაზე მეტი ვიყავით უშუქოდ. ცხოვრების ბოლომდე მემახსოვრება და დამმუხტავს სავსე მთვრით განათებული სოფელი.

ხო, იქვე სულ რამოდენიმე მეტრში ჩამოვარდნილი მეხიც მახსენდება. მგონია, არსად წვიმს ისე ძლიერად როგორც აგვისტოში ხანდახან ჩემს სოფელში, რომელსაც ისევ გზის პრობლემა მოყვება მართალია, მაგრამ სამაგიეროდ ანეიტრალებს ვარსკვლავებით გადათეთრებული შუაღამის ცა.


ეტყობა მომენატრა ჩემი სოფელი და იმიტომ ვარ ასეთ განწყობაზე, იმიტომ განვიცდი ასე მძაფრად ქალაქის ჭუჭყს.

და დრო!!!... რომელიც დატვირთული და მსუყეა სოფელში და ასე უფასურდება ქალაქში კომპიუტერთან და ტელევიზორთან.

»»  read more

Wednesday, May 8, 2013

მე და მობილურები

ვინც მიცნობს, კარგად იცის რამდენი ხანი ვფიქრობ, სანამ რაიმე გადაწყვეტილებას მივიღებ :) მაგალითად, წარბები გამეკეთებინა თუ არა, ვიფიქრე 6 თვე, თმა შემეღება თუ არა - 2 წელი. მიკვირს ასე მალე როგორ გადავწყვიტე ოჯახსი შექმნა, გაცნობიდან 6 თვეში ერთად ვიყავით უკვე მე და ბუჩა.

ბუჩა ამბობს, თითო ბავშვზე თითო მობილური ეწირებაო: ძირითადად კბილების ამოსვლის პერიოდში, რატომღაც ყველაზე კარგად ჩემი მობილურით იფხანენ ღრძილებს. ეკატერინე "კბილებს" სონი-ერიქსონის ცოტა უცნაური მოდელი G700 შეეწირა, მაგრამ ზემოთაღნიშნული გადაუწყვეტელობის გამო, სანამ საერთოდ არ შეწყვიტა ფუნქციონირება, მანამდე ერთგულად ვატარებდი ჩანთით. ბუჩამ მერე სააღდგომოდ ახალი ტელეფონი მომიტანა.

მერე მოყვა მარიამის დაბადება, მარიამის კბილები-ღრძილების ფხანა, რომელსაც ახალი სონი ერიქსონ J10i ვაჟკაცურად გაუმკლავდა. თუმცა, მარიამმა რატომღაც ჩათვალა რომ ეს ტელეფონი მისია და სასტიკად ბრაზდებოდა, როცა რეკავდა და მე ვიღებდი და არ ვაძლევდი საშუალებას მაგას ეპასუხა. მარიამთან ჭიდილში ტელეფონს გაუტყდა ეკრანი.
ჯერ - წვრილი ხაზი იყო, მერე გამსხვილდა, მერე წვიმასავით ჩამოვიდა ამ ნაკაწრიდან ხაზები, ეხლა როცა ვინმე რეკავს, ბოლო 2 ციფრი ჩანს და სმს წაკითხვის სპეციალური ხერხები დავამუღამე- ფორვარდს ვაკეთებ და ისე ვკითხულობ.

7 თვეა უკვე ვფიქრობ შევცვალო მობილური. საახალწლოდაც მინდოდა განვადება, მაგრამ არ იყო ის მოდელი, მე რომელიც მინდოდა. მერე განვადების 20% არ მქონდა, მერე განვადება არ დამიმტკიცეს. მერე რომ დამიმტკიცეს 4,9 პროცენტიანი (http://zustad.ge/), წინასწარ 20% მაინც მომთხოვეს და გავბრაზდი.

ეხლა ყულაბა გავაკეთე - სნოს წყლის ბოთლში ვყრი 1 ლარიანებს, მაგრამ ავსების ტემპით თუ ვიმსჯელებთ, კიდევ 4 თვე მომიწევს ძველი მობილურით სიარული და ინტუიტიურად სმს-ების კითხვა და ხმით ამოცნობა, ვინ მირეკავს.

რა ტელეფონი მინდა? სამსუნგ გალაქსი ს4.  ელეგანტურობა და ინტელექტის განსახიერება. ცოტათი მგავს :) ფბ-ზე კონკურსია და თუ მოვიგებ, ჩავთვლი რომ 2013 წელი ძალიან იღბლიანია ჩემთვის. :)

P.S. მეოთხე ბავშვს მგონი ჯერ არ ვგეგმავთ და თუ რამეა, ძველ მობილურს არ გადავაგდებ და იმით მოიფხანს კბილებს.
»»  read more

Thursday, November 29, 2012

სალომე ჭონიშვილი

სალომე დაიღუპა, მარიამის ნათლია.
მეორე ადამიანია, ვისი სიკვდილიც, ბაბუაჩემის მერე ძალიან განვიცადე., 2 დღეა ვტირივარ პერიოდულად. მართალია, ყოველდღე ვერ ვნახულობდი, მაგრამ ყოველდღე ტელეფონზე მხვდებოდა, როცა ბუჩასთან ვრეკავდი და ბუჩაც, რომ მოდიოდა, ერთხელ მაინც ახსენებდა ხოლმე. დაუსწრებლად ყოველდღიურად იყო სალომე ჩვენს ოჯახში და ჩემთვის ახლობელი.
ყურში ჩამესმის ხრინწიანი და ხალისიანი, ოდნავ დაღლილობა-შეპარებული ხმა. სულ მესმის, "ხო, ხატი" და კიდევ მეტირება. პრინციპში, არ მჯერა. გასვენებაშიც არ ვიცი წავალ თუ არა.
აი ეხლაც, გამახსენდა, ბოლოს რომ ვნახე.
მეცოდება ალბათ. მენანება და მტკივა უფრო.
მამაომ თქვა, როცა ახლობელი გარდაიცვლება, გარდაცვლილზე მეტად, საკუთარ თავს დავტირით, რომ მის გარეშე ვიქნებითო. ალბათ ასეა.
არადა არ შეიძლება ასეთი ხალისიანი ადამიანი არ იყოს ცოცხალი. უბრალოდ, არ შეიძლება.
ძალიან მტკივა...


»»  read more

Tuesday, October 23, 2012

მთები

ალბათ დავწერდი ადრეც - მთებს რომ ვხედავ ჩემდაუნებურად ღრმად ჩავისუნთქავ ხოლმე. წეღან მაჩუ პიქჩუს სურათი, ვნახე ფბ-ზე, ხო, მერე რა, მაგრამ ამ სურათს მერე აი ეს მოყვა და  ........ ისევ ღრმად ჩავისუნთქე.
ისევ ჩემი სოფელი გამახსენდა. ვერ ვხსნი, ასე მაგრად რატომ მიყვარს, მაგრამ ჩემთვის ბუნების სილამაზის მწვერვალია. სილამაზის, არა, პრინციპში უფრო რაღაც სხვა სახელი შეეფერება - სიდიადის, სიმშვიდის, სუფთის და ხელშეუხებელის. როგორ უფრო და უფრო იღვიძებს და დიდდება ჩემში ბუნებასთან სიახლოვის და უბრალოების სურვილი. ძალიან მამძიმებს ზედმეტი რაღაცეები. ვიცხოვრებდი სოფელში, მეყოლებოდა საქონელი, ყანა და ეკოლოგიურად სუფთა ბევრი რძე, ყველი, მაწონი და კარტოფილი. მეტი იქ არაფერი მოდის მგონი. არადა მასე არ არის თეა? ვაკეში ცხოვრობდა და ეხლა იქ ცხოვრობს. მატერილურად ძალიან ძნელია. თუ რამე სხვა შემოსავალი არ იქნა. ამიტომ რამე ბიზნესი, რომ ელემენტარული ფული იყოს ბავშვებისთვის. სამაგიეროდ ბუნებასთან რაც შეიძლება ახლოს ვიქნებით. აი მარიამის მთაზე რომ ვიყავით, მერე ზემოთ რომ ავედით და იქიდან გადმოვიხედეთ, მსგავსი სილამზე არ ვიცი რა უნდა იყოს. 13 წლის წინ ვიყავი და დღე არ გავა ის პეიზაჟი არ გამახსენდეს. ძალიან მიხარია რომ ჩემი ნაწილია, ჩემი ცხოვრების შემადგენელი ნაწილია ჩემი სოფელი.
 ესეც ბავშვობიდან მომდის ეტყობა.
აი ასეთი ხედია ჩემი სოფლიდან . ღების მხარეა. პირდაპირ უფრო მაგარია, ლოღორა ჩანს და ის "მარიამის მთა", რომ ვწერდი.
წლების წინ ვიღაც 2 სტუდენტი იყო ამოსული, მეორედ მოსვლის ხატებს ვიკვლევთო და იქ ერთ ერთ ხატზე, სამი ერთნაირი კლდე იყო, შუაში კი ცხოველი, ლომის ფაფარით და ღორის დინგით. ხოდა აქ იქნება მეორედ მოსვლა, ლო-ღორას დასახელაბაც, ლომი-ღორიდან მოდისო. არც იმ ხატების კანონიკურობა მჯერა, მაინცდამაინც მაგრამ მასე რომც იყოს, არ გამიკვირდება, იმდენად საოცარი ადგილია.
უწმინდესი რომ იყო მოსული ჩემს სოფელში, ამ სილამაზის შემხედვარე აქ ხალხი იხოცება საერთოდო? და რომ უთქვამთ, უკვე უნდა წავიდეთო, ცოტა ხანი კიდევ მაყურებინეთ ამ საოცრებისთვისო. :)
ეს მგონი დაწერიიც მაქვს, უბრალოდ იმდენად მიყვარს ეს ადგილი, რომ მინდა ყველას ვანახო, რომ ასეთი რაღაც არსებობს დედამიწაზე და როგორ მიხარია, რომ შემიძლია ვთქვა, რომ "ჩემია".


პ.ს :) ლოლ, ეხლა ის გამახსენდა, ფბ-ზე ადრე დაწერეს ერთ გოგოზე, ძალიან განათლებულია, ინტელექტუალი, კულტურული, გამოსული და მეორედ მოსვლის სჯერაო. მეც მჯერა და ვიცი რომ სოფელში უკეთესი იქნება მაგ დროს, ვიდრე ქალაქში - ელემენტარული პროდუქტი მაინც გექნება რომ შეჭამო. ეს სხვა თემაა, მაგაზე მერე... :)
»»  read more

Friday, September 14, 2012

რატომ წავალ არჩევნებზე



რატომ უნდა წავიდე არჩევნებზე? მით უმეტეს რომ შეიძლება რიგიც იყოს და მეზარება... მიუხედავად იმისა რომ 18 წლის მერე, სულ ვიღებ არჩევნბში მონაწილეობას, მაინც მეზარება... ხო, ბევრია ჩემნაირი, ვისაც ეზარება, ვისაც გონია რომ არჩევნები ფორმალობაა და თვალის ახვევა, მოკლედ მიზეზი ბევრია.
18 წლის რომ ვიყავი იმიტომ მივდიოდ, რომ მიხაროდა რომ სრულწლოვანი გავხდი.
მერე იმიტომ, რომ პოლიტიკურად აქტიური გარემო იყო და ყველა "ვპოლიტიკოსობდით", მერე იმიტომ რომ გვეგონა დემოკრატიაა უკვე ქვეყანაში და გვეღირსა სამართლიანი არჩევნები...
ეხლა, სიმართლე გითხრათ ერთი მიზეზი მაქვს მხოლოდ, რომ სიზარმაცე დავძლიო - არ მინდა ჩემი ბიულეტინი გამოიყენონ და ხელი შევუწყო არჩევნების გაყალბებას.

მოკლედ, იმის თქმა მინდა, რომ საზოგადოებას უნდა ქონდ
ეს ინფორმაცია იმაზე, თუ რა უშლის ხელს სამართლიანი არჩევნების ჩატარებას და როგორ ხდება ხმების გამოყენება და გაყალბება. როგორ ხდება მაგალითად შევსებული ბულეტენების ჩაყრა და ამ "ჩაყრილ ბულეტენებს" თუნდაც ოდნავ, მაგრამ გადმოწონის ჩემი ხმა, შენი ხმა, ჩვენი ხმა, უკვე ადვილი არ იქნება ამ ხმების "გადაფარვა". რაც უფრო ბევრ ადამიანს ეცოდინება, რა გაფუჭდება მისი არ მისვლის შემთხვევაში, მით უფრო დიდი შანსია სიზარმაცე დაძლიოს. ერთია, როცა ამბობ რომ შენ ხმას არ აქვს მნიშვნელობა და არ მიდიხარ და მეორეა, როცა არ მიდიხარ და იცი რომ შენ ხმას ვინმე გამოიყენებს შენი აზრის გათვალისწინების გარეშე.

ხო, კიდევ ბანერს გავაკეთებდი ასეთს:

»»  read more

Thursday, September 13, 2012

რუტინა

ღამის 2 საათი ხდება და არ მძინავს, ბუჩას ველოდები სამსახურიდან, მარიამიც ავადაა და ვყარაულობ სიცხე არ ავიდეს ძალიან მაღლა. გვერდით "სგუშინოკიანი ჩაი" მიდგას და ვიჭყიპები. ავად როცაა სულ ძუძუ უნდა ხოლმე.

დანარჩენი ძველებურად ყველაფერი. სამსახურში თავისუფალი დრო მაქვს ეხლა ცოა, სამაგიეროდ მომავალ კვირას დაიწყება უკვე საქმეები, 15 ოქტომბერს სწავლას ვიწყებთ და სტუდენტების დაბინვება, ჩარიცხვა და ათასი ხლაფორთი.

ხო, ომის მეშინია კიდევ. მარტო რუსეთის არა, უფრო გლობალურ მასშტაბებში .... ევროპაც აპირებს ფედერაციულად გადაიქცეს და საზღვრები მოიშლება, ეს კიდევ უმეტესობამ იცით რასაც ნიშნავს. მოკლედ, უკანალისკენ მიდის ყველაფერი.... ა ჟალ....

არჩევნები - ოცნებისტები და ნაცისტები... ცუდი ისაა რომ არც ერთის არ მჯერა. ხმა რომ არ მივცე არ გამოვა, ვინმე გამოიყენებს. ვის მივცე, არ ვიცი. უფრო და უფრო იფუჭებს საქმეს ოცნება და უფრო და უფრო გვიიმასშვება ნაცები. მოკლედ ცუდსა და ცუდს შორის უნდა ავარჩიო ოდნავ ნაკლებად ცუდი.

წავედი, ბუჩა მოვიდა, მივხედო.
»»  read more

Tuesday, July 10, 2012

რატომ მევასება შალვა რამიშვილი, ქეთი დევდარიანი და გიორგი ლიფონავა


აქედან რეალში მხოლოდ შალვას ვიცნობ. ადრე "7 დღეში" მოდიოდნენ ხოლმე მაგი და ბოკერია, მაშინ რეზონანსში მუშაობდნენ. მე გიგა უფრო მომწონდა გარეგნულად, 16 წლის ღლაპი ვიყავი და შალვა ნაკლებად მახსოვს, მაგრამ მახსოვს რომ ყოველთვის უხერხულ მდგომარეობაში მაგდებდა ხოლმე. რაღაცას იტყოდა ან დააკომენტარებდა და ეგრევე ვვარდებოდი. მაგრამ ვერ ვაპროტესტებდი ვერასდროს, იმიტომ რომ თითქოს ტყუილს არ ამბობდა არაფერს. ასე იყო თუ ისე, ვერიდებოდი. არ მქონდა იმის გამბედაობა თუ რესურსი რომ პასუხი გამეცა ხოლმე.

ქეთის ფორუმიდან ვიცნობ, ხშირად დაუკომენტებია ჩემ სტანდარტული შეხედულებებზე. შალვასგან განსხვავებით ცინიზმი ნაკლებად ან თითქმის არ ქონდა ან შეიძლება, ქალური სოლიდარობის გამო ჩემს მიმართ არ ამჟღავნებდა.

ლიფონავა ჩემთვის ძირითადად "ჭამა და სექსის" რეჟისორია.

ამ სამივეს ერთი რაღაც აერთიანებს - არსებული სტერეოტიპების გამასხარავება, მახინჯი რეალობაზე აქცენტის გაკეთება, ხალხში არსებული "ასე ხდებდა" და "ასე უნდა იყოს" დაცინვა. ანუ ამ რეალობიდან გამოსვლა და სხვისთვის ამის დანახების მცდელობა.

ამ ბოლო დროს დავასკვენი, რომ კონსერვატორი ვარ, მიუხედავად იმისა, რომ არ მიყვარს წესები, არ ვიცავ ინსტრუქციებს და მიყვარს გაუკვალავ გზაზე სიარული. ან შეიძლება ასაკის ბრალიცაა, თუმცა იგივე ზემოთ აღნიშნული ადამიანები ჩემხელა და ჩემზე დიდები არიან. მომწონს შალვაც და ქეთიც. სასიცოცხლოდ აუცილებელია მაგათი არსებობა, რომ არ ჩავმყაყდეთ და თვალები გამოვიწმინდოთ.

ორივე მყავს ფეისბუქზე მეგობრებში. მეტ ნაკლებად თვალს ვადევნებ რას აკომენტირებენ, რას იწონებენ, რა არ მოსწონთ და კიდევ უფრო მომწონს საღი და ჯანსაღი დამოკიდებულება. არ მიყვარს პოლარიზება. რაც უფრო ახლოს ხარ ბალანსთან მით უფრო დიდი შანსი გაქვს რეალობა დაინახო ისეთი, როგორიც არის. განსაკუთრებით ქეთის კარგად გამოდის ეს.

ქეთი "ჩემი ცოლის დაქალების" სცენარისტია. ის, რომ სერიალი ბანალური არაა და ძალიან რეიტინგულია, ჩემზე უკეთ იცით. მახალისებს ძალიან ისეთი ნიუანსები, მაგალითად როგორიც ბოლოს წინა სერიაში დანის ხელში არ აღება ძალიან გამოსული და "პრადვინუტი" თინას მიერ, როცა ნინას ეუბნება მაგიდაზე დადეო (ჩხუბი იცის მგონი). (უი, თინა კი არა, კატო ყოფილა :D )

"ჭამა და სექსის" ერთერთი სცენარისტიც მგონი ქეთია, მიუხედავად მყვირალა სათაურისა, აქცენტები ძალიან მომწონს. ძალიან! ისეთ სიმახინჯეებს მანახებს რაც ალბათ ჩემშიც და ყველაში ზის გარკვეული დოზებით.

პოსტი უფრო ქეთიზე გამოვიდა, ვიდრე შალვაზე და ლიფონავაზე, მაგრამ ძალიან ვაფასებ ადამიანებს, რომლებიც ფანჯრის მიღმა ჰორიზონტსაც ხედავენ და ფანჯარაზე არსებულ ლაქებსაც.
»»  read more

Monday, June 18, 2012

გლობალური ბოლი

ძალიან ცუდ სამყაროში ვცხოვრობთ, უფრო სწორედ, სამყარო ისევ ისეთია, დრო არის ცუდი... ცუდ დროში ვცხოვრობთ.
ვცხროვრობთ, დროში სადაც ადამიანები შიმშილით კვდებიან აფრიკაში თუნდაც. ალბათ საუკუნეების წინაც ასევე კვდებოდან შიმშილით ხალხი, მაგრამ მაშინ არავინ იცოდა ამის შესახებ. ეხლა კი არ არსებობს დედამიწაზე ადგილი, რომელზეც ინფორმაცია არ მოგვეპოვება. ინფორმაცია არის, მეტი არაფერი... მეტი არაფერი არ ხდება.

ამ სურათის ერთ-ერთ კომენტარში წერენ: "USA the Big Brrother of World is worried for 'POSSIBLE' presence of WEAPONS OF MASS DESTRUCTION in Iran, as it was worried with IRAQ. It(USA) spent multi trillion dollors to search WEA
PONS OF MASS DESTRUCTION IN IRAQ which were not there.... THIS BIG BROTHER USA will not spare A SINGLE PENNY for Somaliya.... Where the real WEAPON OF MASS DESTRUCTION(HUNGER) is looming large....!"

არ არის ასე?

დღეს კიდევ ნოემ ჩომსკის (ხომსკის) წერილს გადავაწყდი, წლების წინ მქონდა წიკითხული, უბრალოდ კიდევ ერთხელ მომხვდა თვალში. მანამდე ეს ადამიანი უნივერსიტეტში, ლინგვისტიკაზე მქონდა გაგებული. ეს არის ადამიანებზე მედია საშუალებებით მანიპულირების 10 გზა:
1. ყურადღების გადატანა
2. პრობლემის შექმნა, შემდეგ კი მისი გადაწყვეტის მეთოდების შეთავაზება
3. მუდმივი გამოყენების მეთოდი
4. აღსრულების გადავადება
5. მიმართე ხალხს, როგორც პატარა ბავშვს
6. უფრო მეტი აქცენტირება ემოციაზე, ვიდრე განსჯაზე
7. მდაბიო განათლების კულტივირებით, ადამიანების უმეცრებაში დამკვიდრება
8. მოქალაქეთა წაქეზება გაუნათლებლობისკენ
9. საკუთარი დანაშაულის გრძნობის გაძლიერება
10. ადამიანებზე იმაზე მეტი ცოდნის მოპოვება, რაც მათ საკუთარ თავზე უწყიან.

კარგი იქნება, სრულად თუ წიაკითხავთ.

მედია არის პირველი ხელისუფლება. და არა მესამე და მეოთხე. დღეს ინფორმაციის მოწოდების წყარო არის ყველაფერი - დღის გეგმები (გაწვიმდება?) ან თუნდაც დილის განწყობა, რომელიც იწყება იმით, რომ ვიღაც სადღაც დაიხრჩო, თავი მოიკლა, ავარიაში მოკვდა, წყალდიდობაა და ასტეროიდი გვეცემა და იმით, რომ ამ ყველაფრის მკურნალობა შეგვიძლია ახალგახსნილ კლინიკაში, სადაც რეალურად შეიძლება დროული მომსახურება ვერ მიიღო და აქეთ იქით სიარულში, დრო ისე დაიკარგოს, რომ მერე შენი გადარჩენა ვერ შეძლონ (3 დღის წინ ხონის საავადმყოფოში ამ მიზეზით, 27 წლის მშობიარე დაიღუპა, 3 შვილი დარჩა :( ).

ის, რომ დღეს დაძაბული მდომარეობაა ისრაელს და ირანს შორის, საიდან ვიცით? იქ არ ვართ, ნუ, ვინც ამ პოსტს კითხულობს, იმათი 99% მაინც არ არის იქ. ასე გვეუბნებიან. რეალური სიტუაცია კი შეიძლება სულ სხვა იყოს. შარში ვართ, მოკლედ. მივედით იქამდე, რომ მიუხედავად ინფორმაციის ამდენი რესურსისა, რეალური ფაქტების ცოდნის ალბათობა, მაინც ძალიან ცოტაა.

აქცენტები კეთდება იმაზე, რაზეც უნდათ "იმათ" რომ აქცენტები გავაკეთოთ. მაგალითად იმაზე, რომ არანორმალურად ცხელი ზაფხული იქნება, მერე რა რომ შარშანაც და შარშანწინაც ძალიან არანორმალურად ცხელოდა და 43 გრადუსსაც აჩვენებდა ხანდახან თერმომეტრი. იმაზე, რომ რუსეთში მიტინგებია და რა ცუდად ექცევიან ოპოზიციას, ამ დროს, წარმოვიდგენ, როგორ წარმატებით აშუქებდნენ შარშანდელ 25 მაისის აქციის დარბევას რუსული ტელევიზიები, და განსხვავებას სიმართლე, გითხრათ, ვერ ვხედავ. ეს ლოკალურად რომ ვისაუბროთ. გლობალური საშუალებები უფრო გლობალურად გვაბოლებენ.


ეს სურათი მომწონს ძალიან, ქალს აწერა: "ჟურნალისტიკა არის როცა ბეჭდავ იმას, რაც არ უნდათ რომ დაბეჭდო, სხვა შემთხვევაში ეს არის PR".

ესეც კარგი ვიდეოა და ისევ იმ სიმღერიდანაა "შესაძლო ბირთვული იარაღი": https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=rJm3ts5getk



და დასკვნისთვის ესეც ფოტო განწყობისთვის ანუ როგორ შეუძლია მედიას ჩვენს შეხედულებებზე მანიპულირება.


»»  read more

Tuesday, May 8, 2012

პაწაწუნები

მე და ნანუკა
პატარა არსებებს რომ ვხედავ, გული მეკუმშება. ინტერნეტში არსებულ სურათებზეც, თუ პატარა ცხოველია გამოსახული, იგივე გრძნობა მაქვს. მინდა რომ ჩავეხუტო და მოვეფერო. დავიცვა.

ბავშვებზე ეს გრძნობა გაათასმაგებული მაქვს. არადა მეც ვიყავი ბავშვი, შენც, დედაჩემიც, ბებიაჩემიც და უკვე გარდაცვლილი ბებიაჩემის დედაც და მამაც, რაც არ უნდა ძნელი წარმოსადგენი იყოს. ბებიაჩემს რომ ვუყურებ, სულ ვცდილობ წარმოვიდგინო როგორი ბავშვი იყო, როგორ ეხუტებოდა თავის დედას, როგორ დარბოდა ფეხშიშველი ხელში პურის ნაჭრით.

დაგიფიქსირებიათ როგორ იყურებიან ბავშვები? რაც არ უნდა ბანალური იყოს პასუხი, ასეა - გულწრფელად. გულწრფელად და მინდობით. გენდობიან. ასი პროცენტით არა, უფრო მეტით. იმაზე მეტადაც კი, ვიდრე საკუთარ თავს ენდობიან.

მარიამს ვატრიალებდი ხელში ამას წინათ, მიუხედავად იმისა რომ ვერ ხედავდა, ვარდებოდა თუ არა, თვალებში მიყურებდა და მშვიდად იყო. სულ რომ ძირს დამეგდო, ბოლო წამამდე არ ექნებოდა შიშის შეგრძნება, იმიტომ რომ მენდობა.

ხო, გული ზუსტად იმიტომ მეკუმშება, რომ ჩვენთან უწევთ ურთიერთობა. დიდებთან, ცბიერებთან, უხეშებთან, გულგრილებთან.

როდის ვკარგავთ იმ დიდ გულს, რაც ბავშვობაში გვაქვს? რატომ ვკარგავთ?
არადა თუ არ დაკარგავ, მაშინ მოგატყუებენ, ხელს მოგკიდებენ და უფსკრულის პირას მიგიყვანენ, რომ იქნებ ფეხი დაგიცდეს, ზოგი, თუ თვალებში უყურებ, ფეხსაც დაგიდებს.

აი, ამიტომ მიჩნდება სურვილი რომ ყველა პატარას მოვკიდო ხელი, მოვეხვიო და გულში ჩავიკრა. მინდა, რომ კარგად და თბილად იგრძნონ თავი. მენანებიან. ეს გულწრფელობა და სიყვარულის გრძნობა მენანება, რაც მათთშია  და რასაც აუცილებლად, ნელანელა დააკარგინებს ცხოვრება.

"2. და მოუწოდა იესუ ყრმასა და დაადგინა შორის მათსა 3. და ჰრქუა: ამენ გეტყჳ თქუენ: უკუეთუ არა მოიქცეთ და იქმნნეთ, ვითარცა ყრმანი, ვერ შეხჳდეთ სასუფეველსა ცათასა. "


»»  read more

Wednesday, April 25, 2012

უძინარი მე


»»  read more

Saturday, April 21, 2012

მთავარი

ეკატერინე, რუსა, ნიკოლოზი, მარიმაი, ქეთა, ნანუკა
ჩემები და დიშვილები :)))
გუშინ ღამე ეკატერინეს გული აერია ძილში, მანამდე მარიამმა გაიღვიძა. სანამ ეკატერინე დავბანე, გვირილა გავუმზადე, მარიამს საჭმელი გავუმზადე, ლამის გათენდა. დილით 8-ზე ისევ გამაღვიძეს, მოკლედ, უძინარი ვარ და ამ დილა უთენია ნამდვილად არ დავწერდი, რომ არა ერთი პოსტი, რომელიც ამ დილას შემომეკითხა.
ორგინალი სტატია გარდიანში დაიბეჭდა მგონი და ალექსანდრე ჯეჯელავამა გადათარგმნა და დადო თავის ბლოგზე. ასეა თუ ისეა, ძალიან მომეწონა  ხუთი რამ, რასაც ადამიანი სიკვდილის წინ ნანობს...
1. ნეტავ ისე მეცხოვრა, როგორც მე მინდოდა და არა ისე, როგორც სხვები მოელოდნენ ჩემგან...
2. ნეტავ ამდენი არ მემუშავა...
3. ნეტავ ჩემი გრძნობების გამოხატვის სითამამე მქონოდა...
4. ნეტავ მეგობრებთან მეტი დრო გამეტარებინა...
5. ნეტავ ჩემი თავისთვის უფლება მიმეცა, უფრო ბედნიერი ვყოფილიყავი...


არაფერი განსაკუთრებული რა თქმა უნდა, მაგრამ მეორე პუნქტზე გავამახვილე ყველაზე მეტი ყურადღებას, აი რატომ... 


დაახლოებით ერთი კვირის წინ ერთ გასაუბრებაზე ჩავფლავდი. მიზეზი იყო ის, რომ ის, რაც პრაქტიკულად ვიცი ძალიან კარგად, არ ვიცი ”ტერმინოლოგიურად”, ანუ მივედი იმ წერტილში, სადაც ვიცოდი, რომ აუცილებლად მივიდოდი - აუცილებლად მჭირდება განათლება ფინანსებში, თუნდაც სულ ელემენტარული კურსები. ძალინა განვიცადე იმიტომ, რომ ჯერჯერობით არც ფინანსური საშუალება არ მაქვს მაგისი და არც დრო რომ ეხლა ამ ეტაპზე რამე ვისწავლო. მერე დავიგრუზე და შევწყვიტე ახალი სამსახურის ძებნა, იმიტომ რომ იმაზე კარგ პოზიციაზე, რაზეც ეხლა მე ვარ, ვეღარ წავალ, მარტივი მიზეზის გამო - მჭირდება თეორიული ცოდნა. 


ის, რომ ბანკის ვალები მაქვს, არ ახალია, ძველია. და ისიც, რომ არც თუ ისე მაღალი ხელფასისი გამო, პლუს ეხლა ძიძის ფულის გამო, ძალიან მაგარ ფინანსურ კრიზისში ვართ. ასე რომ რაიმე ფასიან კურსებზე საუბარი ზედმეტია, უფასოზე დროის კარგვა იქნება. 


ცოტა გავიჭედე, ვგრძნობდი რომ გადავდიოდი იმ სტადიაში, როცა რაღაც არ მოგწონს შენ ცხოვრებაში, მაგრამ ვერ ცვლი. პერიოდულად კი მავიწყდებოდა ეს, როცა ბავშვებს ვეთამაშებოდი და ვფიქრობდი, რომ ამაზე მეტი რა მინდა ცხოვრებაში, მაგრამ საერთოდ ჯამში, მაინც დაგზურული ვიყავი. 


აი, ეს სტატია რომ წავიკითხე და მეორე პუნქტი, რომელიც სრულად აი ასე გამოიყურება: 
მომაკვდავი ადამიანები ხშირად ნანობენ, რომ "გააცდინეს" თავისი შვილების პატარაობა, მეუღლის სიყვარული, ახლობლებთან ურთიერთობა იმიტომ, რომ მეტისმეტ მნიშვნელობას ანიჭებდნენ პროფესიულ განვითარებას და მატერიალურ "დოვლათს". თითქმის ყველა ადამიანი, ვისაც აქტიური პროფესიული ცხოვრება ჰქონდა, ბოლოს ნანობს, რომ სამსახურს იმაზე დიდი ადგილი დაუთმო ცხოვრებაში, ვიდრე ეკუთვნოდა.
ამოვისუნთქე.... 
მივხვდი, რომ ამ ეტაპზე ჩემი სამსახური იდეალურია ჩემთვის... მაქვს საკმაოდ თავისუფალი დრო იმისთვის რომ ბავშვებთან ვიყო. გამოვძებნე პატარა დამატებითი შემოსავლის წყარო, რომელსაც დროის თვალსაზრისით დიდი რესურსი არ მიაქვს და სულ ელემანტარული ბენზინი ფული მაინც მექნება. იანვარში ვალებს მოვრჩები და თუ ეს სამსახური შემრჩა ისევ, აუცილებლად ვისწავლი და განვაახლებ IFRS-ის დიპლომისთვის სწავლას. 
ხოდა, ამოვისუნთქე, რა კარგია, რომ ხანდახან ვიღაც გაჩერებს, რაღაცას გეუბნება, რაც ზუსტად ისაა, რაც იმ მომენტში გჭირდება.... 
»»  read more

Wednesday, April 11, 2012

IQ test


რაც არ უნდა ვიხტუნავო 83%-ს ვიღებ სტაბილურად, ანუ ეს მაფიქრებინებს რომ ტესტი ასე თუ ისე "სწორია" და რაც არ უნდა გავიხე, გენიოსი არ ვარ თურმე.

ამას წინათ რაღაც გასაუბრებზეც გავაკეთე ტესტი, 48 შეკითხვა იყო და იქაც 83% მქონდა სწორი.

ხო, არსებობს ასეთი ორგანიზაცია "მენსა" http://www.mensa.org/ აქ გაერთიანებულები არიან ადამიანები რომელთან ინტელექტიც აღემატება 150-ს. ანუ ადამიანური საზომებით რომ არ იზომება. :) შეგიძლიათ გაერთოთ საიტზე ვორქაუთ ტესტით, მაგრამ მაინცდამაინც ნუ აღფრთოვანდებით თუ ტესტის ყველა პუნქტს სწორად გაეცით პასუხი (როგორც მე), ეს არ ნიშნავს იმას, რომ თქვენი ინტელექტი ჭერს წვდება, ეს უბრალოდ დადებულია მაგალითი ტესტში რა სახის ამოცანები შეიძლება იყოს.

დავდებ რამდენიმე IQ ტესტის ლინკებს.
1. http://www.nerdtests.com/mq/take.php?scored=1&id=13546
2. ეს ტესტი უფრო დიდია მგონი და უფრო მომწონს http://iqtest.dk/main.swf
3. მენზას სავარჯიშო ტესტი: http://www.mensa.org/workout.php
4. აი აქ უფრო მეტი ხალისებია: http://mensa-test.com/

ჩაუჯექით და არკვიეთ თქვენი IQ დონეები :) თუ რომელიმე გადაცდით 140%-ს ძალიან გთხოვთ, გამაგებინეთ, დიდი სიამოვნებით გავიცნობ გენიოსებს.


»»  read more
Related Posts with Thumbnails